Lieve Mar,

Morgen is het zover. Morgen ga je dat doen wat je papa vorig jaar beloofd hebt. Morgen ga je doen waar je een jaar voor getraind hebt. Waarin je misschien wel je verdriet hebt verwerkt of juist opzij voor hebt gezet. Vlak na papa’s overlijden heb je voor jezelf een doel gesteld, met de kracht nog in je hart toen je afscheid van hem moest nemen en je hem zijn laaste adem uit zag blazen. De dood was bijna tastbaar en gaf op een vreemde manier kracht. De ware kracht van een mens komt boven tijdens de diepste dieptepunten in zijn of haar leven, dan pas weet een mens hoe sterk een mens werkelijk kan zijn. Dit zag ik bij jou, bij Rian, bij mama en bij mezelf. Konden we die kracht maar ons hele leven vasthouden, dan zouden we dagelijks bergen kunnen verzetten. Nee wat overblijft is een sprankje daarvan en een diep gekoesterd weten wie we zijn.  We zijn een enorme ervaring rijker en misschien zijn we op die manier wel gekomen op de weg die leid naar waar het werkelijk omgaat in het leven. Steeds meer vallen onbelangrijke zaken af en blijven de meest simpele maar juist belangrijke dingen over. Kennis maken met de dood doet je beseffen  hoe fragiel het leven eigenlijk is en leer je op die manier steeds meer waar je voor vechten wil.

In jou geval is dat je gezin en hoe je in het leven staat. Hoe je op jou manier je steentje kan bijdragen in het leven. Zo ben je en zo ken ik je niet anders. Afgelopen winter leek je je kracht kwijt te raken. De nieuwe baan, het gezin en het keiharde trainen wat je deed leken je op te breken. Ik zag mijn zus instorten en de laatste keer dat ik dat zag gebeuren was toen je besloot terug te komen uit Engeland. Ik hoorde je huilen om papa. Je miste hem. Zijn aanwezigheid, zijn humor, zijn muziek gewoon alles wat maakte dat je graag bij hem langs ging met de jongens. Ineens besefte je dat je echt niet weet wat je mist tot je het echt kwijt bent. Het besef hoe een persoon een kamer kan vullen met zijn energie en hoe veilig je je eigenlijk voelt bij die energie. Het is weg en het komt niet meer terug. Af en toe vliegt het je naar je keel en wordt je weer geconfronteerd met dat wat leven en de dood is.

Je had de lat enorm hoog gelegd. Daarin ken ik je ook niet anders want dit doe je met alles. 6 keer die berg op en 7500€ ophalen. Maar naarmate de weg vorderde betekende dit dat je ergens anders je niet voor de volle 100 % kon geven. Het ging je tegenstaan en je werd gedwongen om de lat lager te leggen, met tegenzin. Toch toen je de beslissing had gemaakt leek je weer energie voor 10 te krijgen en pakte je alles weer op. Het streven was 2500 € en hoe vaak we die berg opgaan? Geen idee. We geven alles maar gaan niet meer over de onmogelijke grenzen heen.

Als je aan papa had gevraagd wat hij had gewild dan zou hij nu zeggen dat het hem niet uitmaakt maar het feit dat je het verdriet om hem omzet in iets positiefs en het streven hebt om te blijven staan en vooruit te blijven gaan en iets van je leven te maken zal hem met trots naar jou staan kijken als je aan het klimmen bent. Het gaat niet om het geld, het gaat niet om die keren dat je die berg opgaat. Het feit dat hij jou drijfveer is geworden daar geef je hem het grootste cadeau mee en is je missie al geslaagd lieve schat.

Samen met Willem ga je morgen iets doen wat jullie nooit meer zullen vergeten. Iets waar jullie voor altijd trots op mogen zijn. Chiel, Ik en Sienna wensen jullie samen met mama, Rianne, Hans, jullie eigen jongens en al die mensen in Nederland alle kracht en steun toe!!!!! Had ik al gezegd hoe trots ik ben? ; )

Zet hem op meissie!!!

Met een dikke kus van papa want die zou hij je zo graag willen geven!!!