Kerst 2011

Lieve allemaal,

En zo is het weer voorbij, kerst 2011. Ik zag er echt tegen op maar het was fijn. Ik heb hele fijne mensen om me heen gehad. Zo waren we kerstavond samen met onze buren en hebben we tot diep in de nacht hele fijne gesprekken gehad met een lach en een traan. Op eerste kerstdag heeft Chiel gekookt voor zijn ouders, zus, zwager en voor mijn moeder en zusje. Op dat moment lag de vader van mijn schoonmoeder in het ziekenhuis dus je ziet maar weer dat een perfecte kerst echt niet bestaat. Tweede kerstdag hebben we geluncht bij mijn moeder met mijn zusjes en de kids. Gezellig film gekeken en toen was het weer voorbij. Het kerstgevoel is voor mij voorbij. Het afgelopen jaar was voor mij zo’n confrontatie met het breekbare leven dat mijn kerstvlinders die ik vaak had er niet meer zijn en toch was het dus een hele fijne kerst. Geen verwachtingen van mensen en ook niet van mezelf dus een ongedwongen samenzijn met de mensen die je om je heen wil hebben…….

Tweede kerstdag heeft mijn moeder weer gewerkt in het hospicehuis en elke keer bel ik haar even na haar dienst en is ze altijd enthousiast. Dit keer een man van 45 met een hersentumor die haar tijdens het verzorgen even over haar hoofd aaide. Zoiets van ‘ bedankt dat je er voor me zorgt’. Ja deze man met vrij jonge puberkinderen en ze merkt hoe ze haar eigen gevoel even uitzet en er voor deze kinderen en zijn vrouw te zijn. Ze zit zelf in een rouwproces en ze herkent het verdriet en misschien maakt haar dat juist in staat om er voor deze mensen te zijn. Ik blijf het bijzonder vinden wat zij maar natuurlijk ook haar collega’s en de vrijwilligers doen voor deze mensen.

Dus lieve mensen het is weer voorbij en we zijn de kerstdagen dus wel goed doorgekomen…..

Liefs

Ellen

Spinnen & precies 1 jaar geleden (door Marielle)

 Dinsdag 20 december 2011 13:07 

Vorige week was het helaas niet mogelijk om veel te trainen. Mijn gemoedstoestand keldert behoorlijk zonder sport en ik vind het met dit weer en het weinige daglicht al heel moeilijk om mijn normale blije zelf te zijn.

Gelukkig mocht ik gister weer twee uur spinnen. Mijn trouwe medestander en zus Rian is ziek, dus was het Aafje en ik, onze oude overbuurvrouw, ook een bikkel van een fietser, die met gemak twee uur aan elkaar fietst. Het eerste uur voelde alweer heerlijk, pijnlijk maar wel heel fijn. Hardcore interval doet een mens goed. Maar wat daarna kwam was het einde. Een instructeur die ik nog nooit had mee gemaakt. Kees, een man van mijn vaders leeftijd misschien iets jonger. Een wielrenner in hart en ziel. Mijn ogen straalde, deze man is een cadeautje, van deze ga ik wat leren, ik zie het. En ja hoor. Onder de begleidende muziek van o.a. Joe Cocker en The Eagles was mijn avond compleet. Techniek, daar was deze man specialist in. Mijn lompe gestamp werd gedurende de les bijgeschaafd. Ik vond het prachtig. Volledig leeg stapte ik om half 10 van de fiets. Zo! Dat is beter.

En dat lesje had ik wel even nodig, want vandaag is een heftige en zeer emotionele dag. Vandaag is de dag dat we te horen kregen dat mijn vader ging overlijden.

20 December 2010 was ik ’s ochtends rond half 8 op kantoor. Pap vond het niet fijn als we in het ziekenhuis zouden wachten.  Ik werk tegenover het LUMC, en ik wilde in de buurt zijn, dus ben naar kantoor gegaan.  Alles voelde raar, gespannen. En dat terwijl we heel positief waren. Er moest een tumor aan de staart van de Alvleesklier verwijdert worden, 80% kans van slagen, en wij horen bij die 80%. Een andere uitkomst hoort niet bij ons gezin. Pap word even geopereerd, misschien nog wat chemo, maar tegen de zomer is Pap gewoon weer de oude,  en dan schijnt de zon weer. Maar tekens waren er al. Op kantoor aangekomen, zette ik de radio aan. Queen met “Who wants to live forever?”. Mmm, moet ik die vraag stellen dan? Wie wil er voor eeuwig leven? Ik kijk uit het raam en er komt een lijkwagen voorbij rijden. Kennelijk moet ik daar over nadenken. Rond elf uur ben ik aan het werk achter mijn bureau, en ineens voelt het alsof er iemand een emmer met koud water over mee heen gooit. Ik wordt helemaal koud en onwel. Bijna een uur later belt mam op: “het is fout Mar, het is helemaal fout”, “Papa gaat dood, het is helemaal uitgezaaid”. De grond wordt echt onder me vandaan geslagen. Ik MOET naar het ziekenhuis, ik krijg tunnelvisie en wil alleen maar naar hem toe.

Van de dokter had pap te horen gekregen dat de operatie vroegtijdig is beeindigt omdat er niks meer aan te doen is. Maar door de narcose is het niet tot hem door gedrongen, mama moet het nog een keertje gaan vertellen als hij bij is.

Ik ben van kantoor naar het ziekenhuis gelopen. Heb onderweg toch maar weer eens pakje sigaretten gehaald op het Centraal Station, en wacht in de hal van het ziekenhuis. Het duurt bijna een uur voor de rest van de familie er is, ik blijk het roken niet te zijn verleerd na  2 jaar gestopt te zijn, en heb inmiddels een half pakje op. Iedereen is er, Mam, Ellen, Rianne, Willem & Chiel. Ik zie mijn moeder en mijn hart breekt in 1000 stukjes. Pap ligt nog in de uitslaapzaal, we kunnen niet bij hem. We wachten in het ziekenhuis. Verslagen, zonder hoop. Er is niet veel te zeggen als je dit nieuws krijgt.

Als Pap op de afdeling ligt, gaan mama en ik naar hem toe. Mam gaat bij hem zitten, hij kijkt haar aan en vraagt hoe het is gegaan, hij weet van niks. En mam verteld hem: “het is helemaal uitgezaaid schat, er is niks meer aan te doen”. Pap zegt:”Ik dacht het al, ik zag het aan de klok”.  De operatie zou 5 uur duren, maar hij was al eerder terug. Mam zegt:”We gaan je naar huis halen schat, je gaat zo snel mogelijk naar huis”.

Ik kijk, staar appelig naar mijn ouders. Mijn hele lichaam is verstijfd. Alles in mij wil wegrennen, ik wil dit niet meemaken. Dit overkomt ons niet. Dit was niet de afspraak. Ik herpak mezelf, ga bij pap zitten en ik zeg met al mijn moed, “ik hou van je”. Ik heb het nog nooit tegen hem gezegd, en hij nog nooit tegen mij. Het leek nooit nodig. Maar ik kan niks belangrijkers verzinnen dan die woorden. “ik ook van jou pop” zegt hij terug. En dan vraagt hij naar zijn kleine mug, z’n kippedief, Rianne. En ik wandel terug naar de familiekamer.

Deze dag beleef ik regelmatig. Drie keer per week rij ik langs het LUMC, en dit komt terug. Het is waarschijnlijk een van de meest heftige momenten in mijn leven geweest. Mijn moeder verteld mijn vader dat hij doodgaat. Die dag ging de glans van mijn leven, en die glans komt wel weer terug dat weet ik zeker, maar hij is er nu even af.

Vandaag voelt het leven even heel zwaar. Ik weet dat dit bij het leven hoort, ik weet dat dit proces van je ouders verliezen normaal is, het is wat vroeg, maar het is normaal. En vaak kan ik gewoon positief blijven, maar het lukt me nu al twee weken niet. Voor een deel omdat ik niet kon sporten en door de tijd van het jaar, maar ook gewoon omdat ik hem ontzettend mis. Ik mis hem zo erg dat het pijn doet. Het voelt alsof er een olifant op mijn borst staat. Ik kan niet ademen. Ik mis het gezin zijn. Ik mis het naar het ouderlijk huis lopen en weten dat hij in de keuken staat te koken. Ik mis zijn bolletje met koptelefoon achter de computer, biertje op tafel en peukie in de hand. Ik mis sigaretten rook. Ik mis het sparren over financiële dingen. Ik mis zijn muziek. Ik mis zijn liefde voor zijn kleinzoons, zijn lach als hij hun zag. Ik mis die wijsvinger die omhoog gaat als hij me ziet. Ik mis zijn nuchterheid, zijn helderheid, zijn wijsheid, en zelfs zijn preken. En het komt nooit meer terug, en dat doet nu, als iedereen zich voorbereid om samen te zijn met  familie, gewoon pijn. Het doet pijn dat mam nu alleen is, ze lacht niet meer zoals ze dat bij pap deed. Haar lach maakte mij blij, het bulderend gelach “Ger hou op”, als hij haar aan het plagen was. Als kind wordt je daar gelukkig van. Je voelt je veilig en geborgen.

Ik heb veel geleerd, veel gezien, ik heb hele mooie dingen meegemaakt, naast al het verdriet. Mensen hebben ons gedragen, en mijn positiviteit komt echt wel weer terug, maar vandaag mag het even. Morgen gaan we weer door, en we gaan er wat moois van maken, Kerst en Oud en Nieuw. Als pap dan naar ons kijkt, dan wil ik wel dat hij ons ziet lachen.

Ik wil iedereen bedanken voor de steun het afgelopen jaar. Ik wens jullie een heel gelukkig, gezond en vrolijk 2012. Geniet van de feestdagen, geniet van elkaar.

Heel veel liefs,

Mar

Precies een jaar geleden.........

Vandaag precies een jaar geleden rond 11:50 uur hoorde we dat jij niet lang meer te leven had. Vandaag precies een half jaar geleden om 11:53 uur blies jij je laatste adem uit in de armen van jou allergrootste liefde. Lieve pap je wordt ontzettend gemist en er gaat geen dag voorbij dat we niet aan je denken en zeker vandaag niet……..we houden van je….

Lieve allemaal,

En zo start ik het 90^ste blog en dit blog is precies een jaar nadat onze levens voorgoed veranderde. 20 December dragen we met ons mee en zal nooit meer een gewone dag zijn. De donkere dagen voor kerst zijn opnieuw aangebroken alleen ligt er nu geen sneeuw. Alles van vorig jaar herinner ik me als de dag van gister en voor het eerst lees ik de eerste pagina’s van mijn blog terug. Deze had ik gelukkig in een map gestopt. Nu komen de beelden opnieuw voorbij en daarbij komt het volledige besef dat hij er niet meer is. Opnieuw wordt alles beleeft en vooral ook gevoeld. En ik kan wel zeggen dat deze dagen zwaar vallen. Ik merk dat mijn zussen en vooral mijn moeder het zwaar hebben. Kortom ik dacht moeilijke feestdagen een cliche waren maar nee het is waar dat ze zeggen dat de eerste feestdagen het moeilijkst zijn. Het doet pijn in mijn hart om mijn moeder verdrietig te zien en te horen dat mijn zusjes meer down zijn als anders. Ook hier moeten we doorheen en dat gaan we ook. We proberen er het beste van te maken en we zorgen voor elkaar.

Op een dag als vandaag gaan we gewoon door met alles wat we normaal ook doen. Mijn moeder helpt haar klanten en doet dit met een heel fijn gevoel, ook haar werk in het hospicehuis vind ze heel fijn en beide helpen haar enorm. Praten met klanten en het verzorgen van stervende mensen helpen haar denk ik ook met verwerken. Op het moment dat zij bezig is met haar hart gaat haar energie omhoog en kan ze alles beter aan en ervaar ik een positieve mama maar soms gaat ze terug naar de tijd dat mijn vader in het ziekenhuis lag en dat doet haar zoveel zeer en die tijd was vorig jaar om deze tijd met alle kerstliedjes erbij. Ja het is verwerken……..

Hoe ik deze tijd ervaar weet ik eigenlijk niet zo goed. Ik heb op dit moment even mijn handen vol aan mijn dochter Sienna alias ‘knofje’. Alsof ze het voelt en me met alles wat ze in zich heeft in het hier en nu trekt. Afdwalen met gedachte is er met knofje niet bij want ze trekt je wel weer terug. Ik ben dus behoorlijk afgeleid. Maar dankzij die kleine meid en haar vragen ben ik wel op een bepaalde manier met kerst bezig. Zo was haar vraag van de week ‘mama wie is God?’ ‘En wie is Jezus?’ Ja ze was met de school naar de kerk geweest en dan volgen de vragen vanzelf. Op zoek naar het kerstverhaal op internet en zo zat uiteindelijk ook ikzelf te luisteren naar dat verhaal. Dat was lang geleden! En voelde ook wel als een mooie herinnering naar mijn eigen basisschool tijd.

Ja ik ben veel bezig met het geloof of de zin van het leven. Ik was dat altijd al wel maar nu mijn vader is overleden heb ik het meer en ik probeer er een beetje uit te komen want nou echt belangrijk is in mijn leven en welke kant ik op wil. Ja je kunt spreken van een nieuwe fase en ik merk dat door alles wat we afgelopen jaar hebben meegemaakt je toch veranderd bent. Verandering betekend ook dat er nieuwe wegen verschijnen, een andere manier van denken. Ik leef veel meer in het nu en denk eigenlijk niet zo aan de toekomst. Ook door het besef hoe breekbaar het leven is. Ik heb voor mijn gevoel zo kennis gemaakt met de dood en ik probeer de dood te accepteren in het leven omdat het er bij hoort. Ik wil me niet laten leiden door de angst voor de dood maar ik probeer te beseffen dat het bij mijn leven hoort. Ik zal nog meer afscheid moeten gaan nemen van mensen en hoe ga ik daarmee om en hoe kijk ik dan naar de dood. Ook al ben ik er van overtuigd dat er leven na de dood is en hiervan ook bewijs heb ‘gezien en gevoeld’ blijft het feit dat wij nu ook door een rouwproces gaan. Het gewone en normale aardse contact is er niet meer. De gewone dagelijkse dingen met mijn vader zijn echt voorbij. Hem even bellen omdat de wasmachine stuk is ofzo is er niet meer bij dus ook de gezellige avondjes aan tafel of de spelletjes hartejagen waarin hij ons altijd in de zeik neemt zijn voorbij en dat word gewoon gemist. Ik merk dat ik bezig ben met het te accepteren dat leven en dood hand in hand samen gaan want ik heb nu ervaren dat ik wel zal moeten.

Maar we gaan proberen er wat van te maken deze dagen en ik vind het fijn om dit jaar is samen met Chiel voor mijn moeder te zorgen. Ik hoop dat er nieuwe herinnering onstaat waar ze volgend jaar weer aan terug kan denken. 2^e kerstdag werkt ze in het hospicehuis en ik denk dat dat alleen maar heel erg goed is dat ze dat doet……

Ik denk dat het ook het moment is om iedereen te bedanken die nog steeds naast ons staat of aan ons denkt. De lieve kerstkaarten die mijn moeder ontvangt maar ook de lieve emailtjes die wij krijgen. Ik weet dat het niet alleen voor ons maar ook voor de broers van mijn vader en mijn oma een moeilijk tijd zal zijn. Ook wij denk aan jullie. Ik weet niet of het mijn moeder nog gelukt is om haar kerstkaarten te versturen want wat normaal vanzelf gaat lijkt nu een stuk meer energie te kosten. Alle inspiratie is ver te zoeken. Maar we zijn vele ontzettend dankbaar en Ik, mijn zussen en gezinnen en natuurlijk mijn moeder wensen iedereen hele fijne dagen toe en dat 2012 een mooi jaar mag worden waarin vooral mijn zus en Willem een hoop geld binnenhalen voor het kankerfonds!

Liefs

Ellen

Sinterklaas en het hospicehuis

Lieve allemaal,

Het is alweer even geleden en we zijn zo langzamerhand in de feestmaand terecht gekomen. Een maand die vorig jaar voor ons heel heftig was en het is nu voor ons allemaal dan ook afwachten hoe we aankomende feestdagen gaan beleven. Ik was daar eigenlijk vrij nuchter over en had zoiets van nou het zijn maar dagen hoor en waarom nou zogenaamd anders dan andere? Nou ja daar kwam ik wel van terug 2 december toen we bij mama sinterklaas gingen vieren. Wat had mijn moeder er een feest van gemaakt en wat waren de kindjes super lief en wat had ik graag gezien dat hij hun gezichtjes kon zien. Nou zal hij dat zeker gezien hebben maar ik had zo graag zijn gezicht willen zien. Het daalde als een donkere deken over me heen en het ging echt goed. Sinds die dag ben ik het weer even kwijt en loop ik weer met mijn ziel onder mijn arm waar ik ontzettend van baal. Sinterklaas, het was zo gezellig, zo fijn, zo warm en alle liefde van mijn moeder zat er weer helemaal in. Het raakte me tot in mijn ziel en bracht me volledig van mijn stuk. Ik snap wel dat mensen tegen dit soort dagen op zien want je gaat toch ineens al het verdriet voelen. Je voelt echt wat je mist. Dus nee ik kijk op dit moment niet uit naar kerst. Maar ik heb ondertussen wel geleerd dat het verdriet komt en gaat en mijn gevoel van nu kan volgende week weer anders zijn. Dus ik probeer het maar te laten zijn zoals het is…..

Met mijn lieve mama gaat het goed. Ze zit op haar goede weg en het hospice huis is waar ze moest zijn. Bij sommige projecten in je leven weet je gewoon dat ze er moesten zijn en dit is zo’n project wat in mijn moeders leven thuis hoort en ook op het juiste tijdstip. Ze draait nu volledig mee en heeft het ontzettend naar haar zin. Ze heeft fijne gesprekken met de mensen in het huis en vertroeteld en verzorgt ze op haar manier. En ja zo heeft ze ook mensen die hetzelfde hebben of hadden als mijn vader. Het herinnert haar er wel aan hoe hard mijn vader is blijven vechten tot zijn lichaam helemaal op was want deze mensen lijken er veel beter aan toe te zijn en overlijden binnen enkele dagen. Ja ze is waar ze moet zijn en voor de mensen die zich afvroegen of ze het aan zou kunnen. Ja want ze doet het al 40 jaar. De mensen die ze in het verpleegtehuis verzorgde, daar zorgde ze soms al jaren voor voor ze kwamen te overlijden. Mensen die soms al jaren op een stoel voor het raam zaten en waar door de werkdruk te weinig tijd voor was om ze te vertroetelen zoals zij dat altijd doet. Mijn moeder is niet bang voor mensen die komen te overlijden nee wat mijn moeder verdrietig maakt is dat mensen die weg er naar toe alleen moeten bewandelen. De eenzaamheid die ze zag in de thuiszorg, de uitzichtloze situatie die ze zag bij mensen in het verpleegtehuis en de heftigheid die ze ervaarde in de psychiatrie. Nee de mensen in het hospicehuis weten dat er weinig tijd is en mijn moeder krijgt nu alle ruimte om alles te geven wat ze had willen geven aan die mensen in het verpleegtehuis, thuiszorg en de psychiatrie samen. De dood, nee dat schrikt haar niet af. Zij heeft veel te geven aan de mensen die de weg er naar toe moeten bewandelen en dat doet ze nu. Ze werkt met haar hart en dat maakt een mens gelukkig en compleet.

Het is zo mooi om te zien hoe zij alleen de positieve zegeningen haalt uit alles wat haar overkomt. En soms zie ik een stukje van mijn vader in haar. Ze staat voor zichzelf en geeft duidelijk haar grenzen aan. Iets wat ze zeker heeft geleerd tijdens haar leven met mijn vader. Ja ik heb heel veel respect voor mijn moeder en ik hou ontzettend veel van haar en soms vliegt het me dan ook naar mijn kil wat ik zonder haar zou moeten. Er is niemand die binnen no time mijn kern weer weet te vinden en me helpt hem weer naar boven te halen als ik het even kwijt ben en in mijn geval gebeurd dat nog wel regelmatig. Maar goed mijn moeder is nog lang niet van plan om te gaan zegt ze dus ik houd haar daar aan ; )

Mijn zussie die fietst gestaag door en veel bezig met haar missie. Het valt nog steeds niet mee om sponsoren te vinden maar dat komt wel in het nieuwe jaar.

En mijn lieve kleine zus die in augustus is begonnen aan haar nieuwe baan is deze helaas weer kwijt. Het bedrijf gaat failliet en zij zit binnenkort dus zonder baan. Ja dit is best zwaar voor die gup. Zoals ze vandaag schreef op haar facebook dat het haar jaar niet was. Nee wat wil je ook als je je vader en je baan verliest. Ik hoop voor haar dat het snel beter gaat en dat ze snel weer iets nieuws vind.

Dus bij de ene Weidenaar gaat het beter als bij de andere Weidenaar maar we hebben elkaar en blijven elkaar opvangen en steunen…..

Liefs

Ellen

                                  Mijn allerliefste papa en mama.........voor altijd verbonden met elkaar....

Het verhaal van mijn zus Marielle en de reden van haar missie.........

Op 12 november 2010 had pap pijn, ondragelijke pijn in zijn rug. Met spoed moest hij naar het ziekenhuis. Een milt infarct. De bloedtoevoer naar de mild werd afgesloten door een tumor.
 
Op 20 december moest hij worden geopereerd. Alvleesklierkanker met een tumor aan de staart. Toen de arts mijn vaders buik openmaakte, bleek de kanker volledig te zijn uitgezaaid. Er was niks meer aan te doen. Chemo zou een tissue op een bloedende wond zijn. Levensverwachting, onbekend, hooguit een jaar, op karakter. 
 
Die dag keek ik toe hoe mijn moeder aan de liefde van haar leven moest vertellen dat hij dood gaat.
 
Op 9 juni, pap is er nog steeds, ernstig ziek. We staan in de keuken, en kijken naar de beelden van de Alpe D'Huzes op tv. Met tranen in mijn ogen kijk ik naar de deelnemers, hun fans en de vrijwilligers. Ik ben een van hen, kanker heeft ook mijn gezin getroffen. Dapper zeg ik tegen pap, "pap, dit ga ik ook doen". En pap antwoord "is goed hoor pop". Om mijn woorden kracht bij te zetten zeg ik: "ik beloof het je".
 
Op 20 juni ligt mijn vader in zijn bed in de huiskamer, een beetje onrustig, ik zit tegenover hem, ik waak. Hij wil iets zeggen tegen mam, maar het kan niet meer hij is te ver weg door de morfine. Hij reageert als mam de kamer binnen komt, wenkbrauwen die omhoog gaan, een vinger die omhoog gaat, verbeeld ik het me of is het een reflex. "Mam, kom hier, volgens mij wil hij wat zeggen". Mam knuffelt hem. Ik zeg tegen mam, "volgens mij wil hij tegen je zeggen dat hij van je houdt, en wil hij je bedanken voor alles wat je voor hem hebt gedaan". Mam knuffelt hem, kust zijn voorhoofd, ik kijk naar het tafereeltje en ik zie hoe mijn vader in de armen van de liefde van zijn leven zijn laatste adem uitblaast. Hij is overleden om 11:53.
 
Wij hebben veel om dankbaar voor te zijn. En twee dingen in het bijzonder. Als Eerste; Als gezin met drie dochters, twee schoonzoons, en drie kleinkinderen, en een hele lieve tante hadden wij het geluk dat we samen met de huisarts alles zelf hebben kunnen doen. Mijn moeder en haar zus zijn verpleegkundigen, de huisarts enorm betrokken. Er zijn geen "vreemde" mensen in zijn huis geweest, en al onze werkgevers waren begripvol naar onze situatie en gaven ons de ruimte en tijd om dit mee te maken. Het tweede waar ik dankbaar voor ben, is tijd. Wij kregen tijd. Tot aan april heeft mijn vader een goede kwaliteit van leven gehad. Oude wonden zijn geheeld, en mooie herinneringen zijn gemaakt. Deze herinneringen draag ik in mijn hart. Beelden zijn op mijn netvlies gebrand.
 
En daarom wil ik mee doen aan de Alpe d'Huzes. Er zullen nog zoveel mensen te maken krijgen met kanker, en er zullen mensen overlijden en er zullen mensen genezen. In de toekomst zullen alleen maar meer mensen genezen, maar voor de mensen die zullen overlijden, ik rij voor jullie voor tijd en voor kwaliteit van leven.

Onze kanjer!

                                          Ja echt papa....hij en zijn shaggie.....

                                           Met zijn kleinkinderen Iain en Sienna in 2007......

Hersenspinsels, hospicehuis en Alpe d'Huzes......

Lieve allemaal,

Weer even geleden en ik kan zeggen dat het allemaal best goed gaat. Ik merk dat ik nu even thuis tijd heb om rust te nemen en ik zie maar weer is hoe belangrijk het is. Hoe rustiger je hoofd is hoe meer je aankan lijkt het en dan bedoel ik ook gewoon het gezinsleven. Mijn dagen zijn erg rustig en ik houd me op dit moment alleen bezig met mijn gezin en leef in en om het huis en probeer leuke dingen te doen zoals dat ook moest van de dokter haha. Daarnaast is het stukje zorgen voor jezelf ontzettend belangrijk als de rek eruit is. Ik ben nu ruim 4 maanden gestopt met roken, ik neem de bachbloesem remedies van mijn moeder, ik krijg reikibehandelingen van Wil de overbuurvrouw van mijn moeder en daarnaast loop ik veel met de hond door het park. Ja ik probeer veel in te zetten om me weer beter te voelen en het lukt aardig moet ik zeggen!

Ja op 12 November was het alweer een jaar geleden dat we met z’n drieen op de EHBO zaten. De dag dat alles aan het licht begon te komen. En tuurlijk weet ik nog precies wat er die dag allemaal gebeurde en toen al hielden we er alle drie rekening mee dat die dag het begin van het einde was want we spraken toen al over de dood. Op zo’n moment spreek je rustiger over de dood want we hadden nergens nog zekerheid over. Het is de dag dat er een ander soort relatie ontstond tussen mij en mijn vader omdat ik mijn vader eigenlijk voor het eerst heel erg kwetsbaar zag. Die kwetsbaarheid is sinds die dag niet meer weggegaan en heeft als een rode draad door zijn laatste half jaar gelopen. Die kwetsbaarheid waarvan ik nu een dankbare glimlach krijg en me eigenlijk vooral heel erg trots voel op hem. Ja een enorm warm hart gaat uit naar mijn vader en dat probeer ik met me mee te dragen zonder te veel stil te willen staan bij wat hij heeft doorgemaakt. Op dat moment was het zo zwaar voor hem maar ik vraag me af wat hij er nu aan heeft als ik daar verdrietig om blijf. Ik denk echt dat hij dat niet wil voor mij. En ja soms overvalt het me ineens en heb ik geleerd van Wil niet bang te zijn dat het verdriet me overweldigd maar het over me heen te laten komen. Ik merk dan echt dat het komt om vervolgens weer te gaan. Ik stop het niet meer weg maar leer echt het te nemen zoals het komt en dat brengt hem weer wat dichter bij me. Ja mensen het eerste jaar en de data’s die ons herinneren aan zijn ziekte gaan vanaf 12 November voor het eerst voorbij komen en we horen zovaak dat het eerste jaar het moeilijkst is en de feestdagen gaan eraan komen. Ik kan er niets over zeggen en we gaan gewoon alle feestdagen vieren met elkaar. We gaan er echt het beste van maken en ik ga gewoon heel mijn huis versieren met lampjes tegen die tijd. Vorig jaar nog zo fijn hier de kerstboom op zitten tuigen met mijn ouders. Hebben we nog een spelletje kaarten gespeelt tijdens Sinterklaas en ja kanker was toen al in ons midden. 12 November was ook de dag dat Fleur 12 geworden zou zijn. Voor mijn buren een hele moeilijke dag maar we hebben haar geboortedag op een bijzondere manier herdacht en het gevoel dat ze er zelf bij was was bij meerdere mensen aanwezig. Ja 12 November……..een dag die nooit meer zomaar voorbij zal gaan…….

Op 24 November vorig jaar hoorde we dat mijn vader kanker had. Die dag was het begin van de onzekerheid en vanaf toen werden we heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees terwijl het toch meer neigde naar hoop…….. Dit jaar op 24 November start mijn moeder haar eerste werkdag in het hospicehuis. Kanker zette op die dag vorig jaar haar leven op zijn kop nu een jaar later gaat zij ermee aan de slag en gaat het diep in de ogen kijken en gaat zij geven wat wij weten dat zij kan geven. Het is enorm spannend voor haar en ik weet dat we er nog vele en lange gesprekken over zullen hebben. Lieve mama, ontzettend veel succes met misschien wel de emotioneelste en moeilijkste baan die er is. We zijn ontzettend trost op je…….

Ook voor de missie Alpe d’Huzes wordt hard getraind. Zo zijn Marielle en Willem van de week 90 kilometer gaan fietsen. Ja die afstanden zullen aankomende tijd nog veel vaker voorkomen en ik ben er echt trots op. Ook proberen ze grote sponsers binnen te halen zoals Nike en Nutricia. De donaties van de mensen om ons heen zijn fantastisch maar het belangrijkst is de steun en herkenning in hun missie.  Er zijn zoveel goede doelen en je kan niet van mensen verwachten dat ze maar blijven geven en dat verwachten Marielle en Willem ook niet. Vandaar dat ze ook op zoek zijn naar grote sponsers. De lieve berichtjes van de mensen op hun site is het al meer dan waard om voor te fietsen. Dus lieve mensen  geld geven mag natuurlijk maar het laten weten dat we aan ze denken geeft kracht!!

Dus we doen ons best en ik merk dat er een enorme drive heerst om wat van ons leven te maken en bij ieder van ons op ons eigen manier. Mijn moeder is haar overtuiging ook nog steeds niet kwijt. Ik dacht dat het misschien minder zou worden maar elke keer lijkt alsof er weer iets op haar pad komt dat zorgt dat zij in haar overtuiging bevestigt wordt. Een enorme positieve energie heeft zij om haar heen en het lijkt wel alsof de ervaring met papa haar naar een hoger niveau heeft getilt. Een overtuiging dat ze elkaar op een dag weer zien en vooral dat niets voor niets gebeurd. Er is zoveel meer dan wij denken of kunnen zien en hoewel ik dat wel meer ben gaan ‘zien’ sinds het overlijden  van mijn vader lijkt het alsof mijn moeder het ‘leeft’. Ze leeft er naar vanuit haarzelf en waardoor er zoveel op haar pad komt waarvan je vaak ‘Nou dat kan geen toeval meer zijn!!!’ Iedere dag staat ze op en neemt het leven zoals het komt en staat open om te ontvangen en het lukt haar ook gewoon! Ze doet er alles aan om haar energie hoog te houden inclusief gezond eten, sporten en spinnen met mijn zussen, mooie boeken lezen en haar zaak draaien met haar hart. Er wordt echt gehuild en ook dat neemt ze zoals het komt, gelukkig maar.

Ja die pap, hij moet wel trots zijn. Ik ben ervan overtuigd dat hij ons ziet en bij ons is wanneer hij dat wil. Het lukt me nu moelijker om contact met hem te maken dan vlak na zijn overlijden. Ik kreeg toen vooral door dat hij  terug kijkt op zijn leven en vooral aan het verwerken is en dat zal nu niet anders zijn nu we nog steeds pas of al 5 maanden onderweg zijn. Ik denk dat het contact wel weer komt en ik neem het zoals het komt. Het is niet iets wat ik perse moet hebben. Ik weet dat het goed is en het contact met het leven na dit leven geeft me genoeg vertrouwen dat ik kan accepteren zoals het is gegaan. Ik heb sinds maar juist ook al voor zijn overlijden zoveel mooie dingen ‘gezien’ en ‘ervaren’ dat hier geen twijfel is. Mijn moeder heeft dit ook net als mijn zussen alleen ieder op hun eigen manier. Soms is het ‘weten’ soms is het ‘zien’, ‘voelen’of ‘ervaren’. Hoe dan ook het geeft enorm troost en vertrouwen…….

Ik houd jullie op de hoogte over de ervaringen in het hospicehuis, de Alpe d’Huzes missie en verder tussendoor mijn hersenspinsels…….

Liefs

Ellen.                                                                                                    

De missie.....Alpe d'Huzes

Ja en dat klimmen dat gaan mijn zus en zwager doen volgend jaar op 7 Juni 2012. Bijna een jaar na overlijden van mijn vader gaan zij de Alpe d’Huzes fietsen .Vandaag is de indrukwekkende site van mijn zus de lucht in gegaan en ik ben supertrots op haar. Ze is voor mij op dit moment wel even een voorbeeld om weer voor dat gevoel te willen vechten. Dat gevoel dat hij niet voor niets is overleden en hoe heftig het ook voelt dat we dankbaar moeten blijven voor het leven wat hij heeft geleeft en de tijd die wij samen nog hebben gekregen…….dat is de missie van mijn zus en ze herinnerd me er weer even aan…….

Zoals mijn lieve buurmeisje Fleur wijs wist te zeggen:

Stralende dagen, huil niet omdat ze voorbij zijn maar lach omdat ze er waren. 

Door die zin soms weer even te lezen en te beseffen dat zij graag wilde dat de mensen in haar omgeving het zo zouden zien geeft net weer even dat steuntje in de rug om het in ieder geval te proberen. Het zegt zoveel, die zin en het is uitgezocht door een meisje van 11, bijna 12 want in onze harten wordt ze dat over 11 dagen.

Tijd en kwaliteit van het korte leven dat nog gegeven is. Tijd om herinneringen te maken, tijd om samen dingen uit werken, tijd om te laten zien hoeveel je van elkaar houdt.......

Zie haar site:

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/mariellekrijger-weidenaar/marielle-krijger-weidenaar/actie.aspx

Liefs

Ellen

De trap.......

Lieve allemaal,

Zo makkelijk als het schrijven een paar maanden geleden ging zo moeilijk gaat het nu. Maanden geleden stond ik voor mijn gevoel veel dichter bij mezelf en kon ik makkelijker bij het gevoel komen en dus makkelijker schrijven. Nu is er denk ik ook veel verwarring. Zo zit je te huilen en zo lijkt er niets aan de hand. Oftewel open en dicht en het zit nu dicht en dat vind ik vervelend want er lijkt niets door te dringen.

Totaal anders dan hoe ik me voelde tijdens de ziekte van mijn vader. Ik denk dat iedereen onze kracht heeft gezien en ervaren. Hoe is het mogelijk dat in zo’n proces het beste en de grootste kracht ofwel de kern in een mens naar boven komt en wat is het een klap als die kern weer langzaam vervaagt. Alsof je van een enorme wolk naar benenden dondert en het besef van wat je de afgelopen tijd hebt meegemaakt ineens tevoorschijn komt. Alsof je toen met elkaar op een veel hoger niveau zat. Een niveau waarin je zo verbonden was met elkaar, waarin er volledig begrip was voor elkaar. Alsof er een verbinding was met daar. Alsof je in die periode een stuk meeloopt op die trap die leid naar het leven na dit leven want je doet het samen tot je echt los moet laten. Dan blijf je nog even op die trap staan tot het leven weer door moet draaien en dan val je ervan af en dan lijkt het alsof je pas voelt hoe het gevoelt zou hebben als je nooit dat stukje mee die trap op was gelopen. Voor mij was het daarom ook makkelijker om contact te maken met mijn vader toen ik nog een stuk op die trap stond. Nu ik er vanaf gedondert ben lukt het me niet meer om vanuit mezelf bij dat contact te komen. Ik denk dat ik ook als eerste en het hardste van die trap gedonderd ben vandaar dat ik het ook zo kwijt ben op het moment. Alle verbindingen zijn weg en ook die kern is weer vervaagt. Mijn zus en mijn zusje gingen misschien niet zo ver mee die trap op maar hebben er wel een stukje van vast weten te houden. De gedrevenheid van mijn zus om bepaalde doelen zoals de alpe d’Huzes. Iets heftigs om te zetten in iets positiefs, iets om voor te vechten. Mijn zusje die echt haar plekje heeft gevonden in haar nieuwe werk en hierin haar creativiteit kwijt kan en daar ook enorm om gewaardeerd wordt. Mijn moeder heeft het langst op die trap gestaan en ook het meest vast weten te houden. Er ontstond een enorme gedrevenheid om nog iets van haar leven te willen maken ondanks het verlies van haar grote liefde. Ze ging 5 dagen in de week sporten en verloor ruim 8 kilo en hoewel ik weet dat ze nu een paar treden gedaalt is krijgt ze zichzelf altijd weer een paar treden omhoog want ze heeft dat stukje van haar kern vast weten te houden. Ik denk wel is dat ik de kelder in gedondert ben en weer opnieuw moet beginnen en dat maakt me soms zo moedeloos. Maar toch ben ik blij dat ik mijn kern heb mogen ervaren want dat is wie ik echt ben. Ik hoop weer op te klimmen……

Liefs

Ellen

De levens weer oppakken

Lieve allemaal,

Zo zijn we alweer ruim 4 maanden verder en ik heb nu dus weer besloten om weer verder te gaan met het blog. Ten eerste omdat ik het fijn vind om te schrijven, ten tweede omdat mijn moeder het fijn vind dat ik schrijf ; )

We gaan dus weer verder en ik zal proberen te vertellen hoe wij, de meisjes Weidenaar onze levens weer oppakken. Dat doen we met ups en downs en ieder op onze eigen manieren. Het leven gaat verder en al heel snel draai je weer mee in die draaiende wereld want dat is het leven.

Ik zal even beginnen bij mijn lieve moeder. Mijn moeder is vrij snel na de crematie weer begonnen in haar pedicurepraktijk en het helpt haar om door te gaan. Ze heeft fijne gesprekken met haar klanten en daar trekt ze zich aan op. De eerste maanden na zijn overlijden was ze ontzettend sterk en krachtig en is ze vooral voor mij en mijn zussen een enorme steun.Ze is in staat geweest om te solliciteren in het hospice huis in Voorburg en afgelopen donderdag heeft ze te horen gekregen dat ze is aangenomen. En wij zijn trots, zo onwijs trots. Ik heb gezien wat mijn moeder kan, ik heb gezien dat mijn moeder de kalmte en de rust uitstraalde in de ergste nacht van mijn vaders leven. Wat mijn moeder voor mijn vader heeft gedaan is iets wat ik nooit zal vergeten en het raakt me in het diepst van mijn ziel. In mijn ogen mag het hospice huis blij zijn met zo’n aanwinst. Ik weet zeker dat zij op haar manier ontzettend veel kan betekenen voor mensen in hun laatste en kwetsbaarste fase van hun leven. Ik heb het gezien hoe zij dat deed en ik denk dat ze klaar is voor de moeilijkste baan die er is. Je merkt aan haar nu ze deze nieuwe fase in haar leven ingaat dat ze ook wel weer te maken krijgt met een beetje onzekerheid en dat is na wat ze allemal heeft meegemaakt best wel veel om te verwerken. Met onzekerheid komt ook verdriet los en zo zag ik mijn moeder eerder deze week eigenlijk voor het eerst een beetje breken. Het lijkt wel of het besef iedere dag een beetje meer binnenkomt en het is zo moeilijk om ieder moment van de dag je hoofd omhoog te houden en iedere minuut van de dag positief te blijven. Het zijn haar angsten om het dieptepunt te raken en daar niet meer vandaan te komen maar het hoort bij rouw en het gaat geleidelijk anders kan een mens het niet aan, geen enkel mens. Nu komen er beelden voorbij van het laatste half van zijn leven, nu gaat het verwerken beginnen. Je sluit je ogen en ineens is daar een beeld van wat je had opgeslagen. Een beeld van haar man die ze achter moet laten een nacht voor de operatie in het LUMC. Blikken die ze met elkaar wisselden en die nooit vergeten zullen worden. Alles wat er in die tijd gebeurde greep je recht in je hart. Nu pas realiseren in wat voor roes alles is beleeft. De roes maakt weer plaats voor gevoel en zo komen er tranen bij de beelden. En ik weet niet hoe ik haar kan troosten op die momenten want ze moet er doorheen want dat is het enigste dat helpt. Ik weet dat ze het red en dat ze in staat is om haar leven op te pakken want dat doet ze al maar ik weet ook dat ze door dat ze door een rouwproces moet en dat doet ze ook. Ze loopt nergens voor weg en ze schuift niets op voor later. Ze kijkt het verdriet en het gemis in de ogen en probeerd daarnaast in balans te blijven door te lezen, het leven te leven met de fijne mensen om haar heen en haar gevoel te volgen in haar missie ‘het zorgen voor mensen die dat nodig hebben’. Ze blijft creeeren en dat is sterk. Ja ze is een enorm sterke en bijzondere vrouw……

Mijn lieve zus Marielle. Ze heeft een missie en dat is de Alpe d’HuZes. Ze is samen met haar Willem ingeloot en ze gaan volgend jaar samen die berg beklimmen voor het kankerfonds. In gedachte bij papa. Ze sport en sport en daarin gaat ze voor zichzelf soms tot het uiterste om te voelen. Ja ze mist hem en soms is ze down maar sport geeft het het gevoel van positiviteit en ik weet dat ze dat ook doet voor hem. Ze stelt doelen voor zichzelf om ook positief in het leven te staan want dat is iets wat ook hij graag zou willen. Verder werkt en zorgt natuurlijk voor haar twee jongens. Kortom ze heeft het heel druk en ik denk dat soms best wel is een dagje in bed zo willen liggen. Toch is ze iemand die wel om kan gaan met bepaalde druk en er zit toch nog rek in dat elastiekje. Die rek houdt ze er ook in door het vele sporten…..

Mijn kleine zus. In augustus is ook zij begonnen aan haar nieuwe baan en ze doet het goed. Ook onderneemt ze een hoop samen met mijn moeder. Ze zoeken elkaar gezelligheid op en steunen elkaar door middel van gesprekken. Ja die kleine zus….ze houdt zich goed…..

Ja en met mij. Tja bij mij is de rek er wel een beetje uit en het lukt me nu op dit moment niet om op meerdere vlakken te functioneren. Ik heb me dan ook ziek gemeld want ik ben op zoek naar rust, rust in mijn hoofd. De chaos was zo groot dat ik soms stukken kwijt was en de concentratie ver te zoeken was. Mijn vader werd ziek vlak nadat wij verhuist waren en alles heeft stil gestaan tijdens zijn laatste half jaar. Ik ben nu nog steeds of weer bezig met mijn huis op orde brengen en dit samen met werken, zorgen voor het gezin is even teveel. Ik heb me gek genoeg tijdens de ziekte van mijn vader sterk gevoeld en ook het gevoel van in verbinding staan met mezelf en ja hoe zal ik het noemen, wat er meer is tussen hemel en aarde. Op een of andere manier sta ik daar op het moment minder voor open en ben ik er minder mee bezig. Ik probeer nu vooral weer mee te draaien in de draaiende wereld. Op zoek naar balans in mijn leven en dat is even genoeg nu.

Kortom de meiden pakken ieder op hun eigen manier maar juist samen hun leven weer op……..

Bezoek aan bureau de Heemstraat 30 september 2011

Lieve allemaal,

Ja en zo gingen de meisjes Weidenaar met tram en auto richting de haagse schilderswijk en eerlijk is eerlijk een wijk waar ik liever niet kom. En toch na het parkeren van de auto vlakbij de Hoefkade een wijk die ik toch wilde zien. Want in deze wijk was mijn vader 38 uur per week te vinden en hoewel ik er vaker was geweest was deze keer toch anders als eerdere keren. Ja het klinkt gek alsof ik in deze wijk een stukje van mijn vader zou vinden…..

Ik keek er als een berg tegenop, tegen dit bezoek en dit gevoel hadden ook mijn moeder en zussen. Bijna misselijk liep ik het bureau in. De tranen zaten me toen al heel hoog en dat is iets wat ik niet wilde voelen. Ik doe er de laatste weken alles aan om dat gevoel maar niet te voelen. Het gevoel van intens gemis. We werden opgevangen door mijn vaders chef en hij liep met ons de route die mijn vader altijd liep en het klopte want die route had ik al is eerder met hem zelf gelopen. Soms gingen we bij hem langs als we op de haagse markt waren geweest en dan dronken we wat in de kantine. En zo ook tijdens dit bezoek. Vervolgens liepen we naar een vergaderzaal en daar zaten nog meer collega’s van mijn vader. En na een kort welkomswoord kreeg mijn moeder mijn vaders oude politiepet en zijn politielegitimatie die in glas geslagen was overhandigd. Na het zien van die pet maar ook door het zien van de collega’s die ik eerder had gezien tijdens de ziekte van mijn vader maar ook de collega’s die ik zelf nog niet eerder had gezien maar wel voor dit moment tijd hadden gemaakt kwam het verdriet met best wel wat geweld binnen. Het vechten tegen m’n tranen was begonnen maar dat kon ik het even niet van winnen. Op dat moment wilde ik het liefst heel hard wegrennen. Gewoon, omdat ik het weer niet wilde voelen……..

Op een gegeven moment ging het weer en was het fijn om rond te lopen door het bureau en zijn werkplek te zien.  Ook het luisteren naar zijn collega’s wat hij nou precies deed en wat voor man het nou eigenlijk was op zijn werk. Aan de foto’s van mijn vader te zien die aan de kast hingen zag ik dat niet alleen wij verdriet hebben maar dat hij ook zeer wordt gemist door zijn collega’s. En dat was voor mij dan ook weer een reden om weer te vechten tegen die tranen.

Ja wat kan ik zeggen…..ik vond het zo fijn om even bij hun te zijn. Waarom? Omdat dat de andere wereld was waar mijn vader en zij brachten hem door verhalen weer even tot leven. Het gevoel dat gegeven werd dat ze altijd klaar zouden staan voor mijn moeder is fijn. Mijn vaders collega’s hebben ons als gezin echt bijgestaan en dat kan denk ik ook alleen maar in dit soort beroepen waarin je als collega’s bijna familie van elkaar wordt juist door het vak. En zoals mijn zus en ik het er later over hadden, het waren al die jaren een stel extra papa’s. De oude collega’s van Leidschendam hielden toch ook altijd een extra oogje in het zeil als de meiden Weidenaar weer ergens te vinden waren in het uitgaansleven. De gezichten voelen vertrouwd want die club van toen was als een familie. En als ik nu een gezicht zie dan doet dat me denken aan een tijd met mijn vader en dat brengt hem weer een stukje bij me terug. Zo ook de collega’s van de Heemstraat. Eigenlijk had ik ze allemaal even een dikke knuffel willen geven, gewoon omdat ze een onderdeel uitmaakte van mijn vaders leven en met hem hadden geleeft in het vak dat politie heet. Die knuffel durfde ik dan weer niet maar voor mij is het een blijk van waardering.

Na het afscheid reden we napratend naar huis. Ik voelde me leeg. Voor mijn moeder kwam de klap de volgende dag. Ja dat noemen ze denk ik verwerken. En het kost tijd want tussen die tranen door gaat het leven gewoon verder en ook wij draaien weer volledig mee in die draaiende wereld. Ik denk dat we te snel willen en zo ervaar ik dat zeker. Ik wil er niet aan denken en zo rouw ik ook niet. Op het moment dat ik weer even zijn wereldje inging werd ik eigenlijk verplicht om te rouwen dus over hem na te denken en te voelen hoe erg ik hem mis. Het idee dat ik hem in dit leven nooit mee zie grijpt me soms zo heftig bij mijn keel en dat overweldigd me dan zo en dan weer even totaal uit het veld geslagen ben. Het duurt dan altijd weer even om mezelf  bij elkaar te pakken. Ik heb nog niet echt een manier gevonden om daar mee om te gaan en mee te blijven draaien in die draaiende wereld. Je staat jezelf als het ware niet toe om te rouwen en het is makkelijker om het gevoel te ontwijken. Het is verwarrend. Ik kan moeilijk naar zijn muziek luisteren. Het nummer van Toto – can’t  stop loving you raakt me dan het meest. En van al die nummers die ik had kunnen kiezen weet ik nog niet helemaal waarom ik uiteindelijk voor Toto koos. De titel can’t stop loving you zei voor mij alles, ook al zal ik nooit hoeven stoppen om van hem te houden, voelde het wel zo toen ik afscheid van hem moest nemen. Met dat kleine stukje tekst wilde ik zeggen dat ik er nog niet klaar voor was en het er niet mee eens was. Door misschien even te knallen op het einde van zijn dienst dmv van dit nummer schopte ik er even tegenaan en zei ik eigenlijk ‘ik kan het niet’ jou loslaten. En als ik het nummer nu hoor dat is het eerste beeld wat ik zie is die van zijn kist daar in die zaal. Die kist, dat definitieve beeld. Dat beeld dat in mijn geheugen gegrift staat en dat staat voor een intens heftig half jaar, want ja naar dat beeld, daar gingen we uiteindelijk naartoe. Ik heb het een half jaar geweten dat we daar uiteindelijk heen gingen en toch weet je echt pas wat je mist als iemand er niet meer is en het voelt echt als een gat in mijn hart. Het maakt het verwarrend dat je niet weet hoe je dit in je leven gaat inpassen. Het besef dat je hem niet meer kan zien, of even opbellen voor een simpele vraag of om even te vragen hoe het gaat. Dat hij geen deel meer uit maakt van jaren die ik leef in mijn leven. Het hoofdstuk papa heb ik op mijn 29^ste af moeten sluiten. Ik heb geen vader meer……

Ja en toch moet ik net als ieder ander mens die zijn vader, moeder, broer, zus of zelfs kind verliest gewoon verder. We maken het allemaal mee. Niemand wordt hierin overgeslagen. Iedereen ervaart verlies. En ik denk dat ik moet leren dat daar een tijd van rouw voor staat. Dat ik mezelf de ruimte geef om het laatste half jaar van mijn vaders leven in alle rust opnieuw aan me voorbij laat trekken en te kijken wat het allemaal met me heeft gedaan. Want op het moment dat je in het proces zit sla je het op voor later. En nu is dat later en beleef je het soms ineens opnieuw alleen nu met je volledige gevoel. Ik denk dat je het pas een plek geeft als je er doorheen gaat. Dat vergt soms wel een beetje moed vind ik want het is makkelijker om het opzij te schuiven en er niet aan te denken of te willen voelen. Mijn moeder is zo’n moedig mens. Mijn moeder is een mens dat gaat zitten voor haar verdriet. Ik kies ervoor op het moment dat ik weer ga schrijven. Ik ben nu alweer een tijdje onderweg en een wc rol verder. Met andere woorden de tranen zijn er weer flink geweest en ook de liedjes van Lange Frans, John Denver en Toto heb voorbij laten gaan.

Liefs

Ellen