Op 12 november 2010 had pap pijn, ondragelijke pijn in zijn rug. Met spoed moest hij naar het ziekenhuis. Een milt infarct. De bloedtoevoer naar de mild werd afgesloten door een tumor.
Op 20 december moest hij worden geopereerd. Alvleesklierkanker met een tumor aan de staart. Toen de arts mijn vaders buik openmaakte, bleek de kanker volledig te zijn uitgezaaid. Er was niks meer aan te doen. Chemo zou een tissue op een bloedende wond zijn. Levensverwachting, onbekend, hooguit een jaar, op karakter.
Die dag keek ik toe hoe mijn moeder aan de liefde van haar leven moest vertellen dat hij dood gaat.
Op 9 juni, pap is er nog steeds, ernstig ziek. We staan in de keuken, en kijken naar de beelden van de Alpe D'Huzes op tv. Met tranen in mijn ogen kijk ik naar de deelnemers, hun fans en de vrijwilligers. Ik ben een van hen, kanker heeft ook mijn gezin getroffen. Dapper zeg ik tegen pap, "pap, dit ga ik ook doen". En pap antwoord "is goed hoor pop". Om mijn woorden kracht bij te zetten zeg ik: "ik beloof het je".
Op 20 juni ligt mijn vader in zijn bed in de huiskamer, een beetje onrustig, ik zit tegenover hem, ik waak. Hij wil iets zeggen tegen mam, maar het kan niet meer hij is te ver weg door de morfine. Hij reageert als mam de kamer binnen komt, wenkbrauwen die omhoog gaan, een vinger die omhoog gaat, verbeeld ik het me of is het een reflex. "Mam, kom hier, volgens mij wil hij wat zeggen". Mam knuffelt hem. Ik zeg tegen mam, "volgens mij wil hij tegen je zeggen dat hij van je houdt, en wil hij je bedanken voor alles wat je voor hem hebt gedaan". Mam knuffelt hem, kust zijn voorhoofd, ik kijk naar het tafereeltje en ik zie hoe mijn vader in de armen van de liefde van zijn leven zijn laatste adem uitblaast. Hij is overleden om 11:53.
Wij hebben veel om dankbaar voor te zijn. En twee dingen in het bijzonder. Als Eerste; Als gezin met drie dochters, twee schoonzoons, en drie kleinkinderen, en een hele lieve tante hadden wij het geluk dat we samen met de huisarts alles zelf hebben kunnen doen. Mijn moeder en haar zus zijn verpleegkundigen, de huisarts enorm betrokken. Er zijn geen "vreemde" mensen in zijn huis geweest, en al onze werkgevers waren begripvol naar onze situatie en gaven ons de ruimte en tijd om dit mee te maken. Het tweede waar ik dankbaar voor ben, is tijd. Wij kregen tijd. Tot aan april heeft mijn vader een goede kwaliteit van leven gehad. Oude wonden zijn geheeld, en mooie herinneringen zijn gemaakt. Deze herinneringen draag ik in mijn hart. Beelden zijn op mijn netvlies gebrand.
En daarom wil ik mee doen aan de Alpe d'Huzes. Er zullen nog zoveel mensen te maken krijgen met kanker, en er zullen mensen overlijden en er zullen mensen genezen. In de toekomst zullen alleen maar meer mensen genezen, maar voor de mensen die zullen overlijden, ik rij voor jullie voor tijd en voor kwaliteit van leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten