Drijfveer...

Lieve allemaal,

Het is alweer even geleden…..en nu is het vooral mijn lieve zus die vaker schrijft. Zij en mijn moeder zijn sinds de feestdagen behoorlijk in elkaar geklapt. En zoals Marielle al schreef zit ze nu bijna een maandje thuis en ik zou zo graag willen dat ze dat nog 2 maandjes volhield omdat ik weet dat rust helpt.  Ook mijn moeder heeft rust nodig, alleen is dat heel moeilijk met een eigen zaak. Ze moest verplicht rust nemen van de dokter en is voor een week vertrokken naar haar broer en schoonzus in Den Helder. Ze heeft daar aardig rust kunnen vinden. Veel geslapen en gelezen maar de thuiskomst kwam weer dubbel zo hard binnen. Zoals ze zelf zegt voelt ze zich gevloerd en murv. Het volledige besef dat mijn vader er niet meer is probeerd hardnekkig binnen te komen en het legt haar lam. Kun je nagaan dat het zo’n 6 maanden heeft geduurd voor het overlevingsmechanisme weggaat en het besef langzaam binnenkomt. Ja misschien een periode dat mensen beginnen te denken  ‘Ze pakt het leven alweer aardig op!’ Ja mijn moeder zal altijd doorgaan en ik denk dat daar het probleem nou juist zit daarnaast kan ze niet bij haar werkelijke gevoel op het moment. Normaliter is ze open over haar gevoel maar nu kan en wil ze er denk ik niet bij. Het zou te overweldigend zijn……..

Eigenlijk ben ik het zelf niet eens meer. Zijn dood ontneemt me niet alleen mijn geliefde, maar vervreemdt mij van mezelf en de mij vertrouwde wereld. Mijn lichaam voelt anders zonder zijn strelingen, ons huis is anders zonder zijn gemopper en gelach, mijn stem klinkt anders, nu hij er niet meer is om mijn verhalen te horen.

Dit stukje las ik gister aan haar voor uit een boek wat ik van mijn schoonmoeder had gekregen en ze herkende er zichzelf volledig in.

Ik vind het heel moeilijk om haar  zo te zien en ik weet dat ze er doorheen moet. Ik hoop alleen maar dat ze die sprankeling die ze altijd heeft weer terug komt. Het leven is voor altijd veranderd. Niet alleen omdat je de man van je leven verloren bent maar je bent ook een hele ervaring rijker in het leven. Het breekbare en kwetsbare leven.  Ik kon ook niet voorzien hoe het voor haar zou zijn….

Je bent jezelf kwijt en dwaalt door een vreemde wereld in een soort rouwlandschap. Zelfs al was jevoorbereid op het verlies, dat land van rouw is toch anders dan je had voorgesteld.

Ik vroeg me vandaag af of ik er wel genoeg voor haar ben. Ik hoop het en ook al ben ik er, ik kan niets doen. Ik kan haar net als mijn zussen blijven opvrolijken maar het haalt haar weer weg bij het verdriet. Dat verdriet  dat eruit moet anders kan ze niet verder maar het is niet te sturen. Het kost tijd, rouwen kost tijd en ontzettend veel  energie.

Maandag is ze jarig en wordt ze 56. Haar eerste verjaardag zonder mijn vader. Wij meiden hebben alledrie vrij genomen en we trekken er op uit met z’n vieren.

Ja wat kan ik zeggen. Ik voel me zelf wel goed. Ik praat nog steeds iedere week bij GGZ en dat zijn mijn momenten van praten en huilen en dat doe ik al sinds mijn vader is overleden. Ook heb ik ruim 3 maanden thuis gezeten. Het was op en ik zat er helemaal doorheen. Het gaat beter nu en ik ben weer begonnen met werken en ga ik binnenkort mijn eigen bedrijfje starten waar ik ontzettend trots op ben. Ik mis mijn vader iedere dag en soms zit er zelfs een seconde van paniek die me ontzettend kan overvallen maar ik heb echt een belofte aan mezelf gedaan en dat is dat ik ervoor ga. Ga voor het leven en er wat van maak.  Soms zie ik in mijn hoofd zijn gezicht met een glimlach of een blik van trots en dat is een soort drijfveer geworden…….

Liefs


Ellen

Tussenstand (door Marielle)

woensdag 25 januari 2012 21:51 

Dag lieve allemaal,

Sinds 3 januari zit ik nu thuis. Ziek van werk, ik kom los van de maatschappij, en neem tijd om er naast te gaan staan, dat is mijn plan. Ik doe heel erg mijn best om wel de basis dingen te kunnen doen. Die basis geeft steun, rust, ritme & regelmaat ook op je 32 ste, dat werkt nu voor mij, dat heb ik geleerd. 's Ochtends opstaan voor de kindjes, ontbijten, Iain naar school brengen, huishouden, lukt ook nog goed, ben lichtelijk dwangmatig dus leef me lekker uit, "voor de 4 keer de wc schoongemaakt deze week, Mar", "Ja, schat, kinderen en hygiëne, is belangrijk he"... "mmm... tuurlijk Mar".

Jaaa thuis zitten doet echt wonderen voor je huwelijk, ik geloof niet dat ik me op dit moment een irrationeler persoon kan voorstellen dan ik. Ik ben niet zo prettig om mee te leven, Willem krijgt de wind van voren omdat hij nooit thuis is, en als hij dan thuis is, ga ik helemaal los omdat hij niets doet. Hij ligt daar maar in dat bed. Als je om 23:45 thuis komt uit je werk, en je gaat dan om 1:30 u slapen, dan is het voor mij volstrekt normaal dat je er dan weer om 7:30 uitgaat en dan nog fluitend 4 van dat soort diensten moet. We zullen het er maar ophouden dat mijn man, die echt heel dichtbij me staat, het heel zwaar te voorduren heeft met mij, en ik hou echt heel erg veel van hem, en z'n geduld.

Omdat ik best wel gewend ben aan een druk leven, huwelijk, kinderen, sport, sociaal leven en werken, dus zeg maar gewoon zoals de hele bevolking, moet ik echt afkicken. Ik moet me nuttig maken, ik kan toch niet zo maar stil zitten, ik ben niet productief, ik ben niet efficient, ik laat mijn zeer dierbare collega's zitten in de zwaarste periode van het jaar. Maar terug naar kantoor dat lukt ook niet, ik trek het niet. Ik ben nog steeds echt total loss, elke keer als ik weer eens een van mijn plannetjes heb, en die vormen zich zo elke paar uur, dan overvalt me een gevoel van totale vermoeidheid. Ik wil bijvoorbeeld een spinning marathon op gaan zetten bij de sportschool, kwestie van naar binnen lopen, vragen; "wie is hier de baas", en even overleggen. Maar het idee dat ik daar met een goed gefundeerd verhaal moet komen, een verkoop praatje, mezelf moet presenteren, daarvan zakt de moed mij in de schoenen. Alles wat ook maar het kleinste beetje stress oplevert, zoals een goed gefundeerd onthouden, daarvan klap ik dicht. Ik ben nog niet zo ver heen dat ik het echt niet kan, ik zou mezelf vol kunnen aanpakken, en dat moet ook wel weer gebeuren, maar dit proces verbaasd mij, ik sta erbij en ik kijk er naar, het frustreerd, wat dan weer af wordt gereageerd op Willem. Mijn gedachten zijn niet zwart, ik ben niet negatief, ik ben ook niet depressief, ik ben alleen lichamelijk defect, en echt oprecht hondsmoe. En het is niet alleen maar lichamelijk. Ik ben van de week even naar de sportschool gegaan, en toen lukte het toch om de vermoeidheid even opzij te zetten, en het later terug te laten komen. Hij kwam lekker hard terug, maar het geeft wel aan dat het veel psychisch is.

Dus ja wat nu. Wachten is niet echt mijn ding. Ik probeer de benadering "verandering van spijs doet eten". Ik ga dingen doen die niet in mijn normale routine liggen, maar die ik wel wil doen. Zo had ik van mijn moeder een bon gekregen voor een massage. Niet zo iets wat ik nou heel snel voor mezelf zou doen, maar ik ben geweest. De vrouw was een engel en ze was echt heel erg goed. Mijn zus is natuurlijk schoonheidsspecialiste, nou en omdat ik natuurlijk beeldschoon van mijzelf ben.... ga ik nooit, maar ik ben geweest en ook zij is fantastisch. Ik heb kinderboeken gehaald, op de namen van de kinderen, bij de bibliotheek. Ik ben te lui om een pasje voor volwassenen aan te schaffen, en mijn brein werkt tegenwoordig tot 12 jaar, dus hartstikke leuk. Ben al voor de helft door "De Griezelbus" van Paul van Loon. Ik wil nog heel erg graag naar een tentoonstelling, Body Worlds op de Zuid As in Amsterdam, ik heb een passie voor anatomie. En zo probeer ik telkens iets kleins te doen, geen stress maar het geeft je wel een lichtje, ik ben wel echt gebroken na zo'n kleine onderneming. Ik was vandaag in de bibliotheek, en heb daarna anderhal uur op de bank geslapen, maar mijn leven is een klein beetje leuker. Het zijn baby stapjes, maar het zijn babystapjes omhoog en dus in de goede richting.

Ik vecht niet tegen mezelf, ik help mezelf. Ik luister naar hele wijze mensen om mij heen die zeggen dat ik rust moet pakken, ik neem afstand van stress en ik doe hele kleine dingen die me blij maken. Ik denk dat ik voorzichtig stapjes naar verwerking zet. Het voelt alsof ik op de bodem zit qua energie, maar ik kan alleen nog maar omhoog, en dat geeft me wel rust ergens. En als ik nu weer even terug val, dan is het niet zo ver.

Ik ga maar weer eens slapen... ik ben toch wel een beetje moe...

Liefs,

Marielle

Ziek zijn en een diep dal (door Marielle)

Donderdag 12 januari 2012 12:44 

Dag lieve allemaal,

De kerst vakantie ligt inmiddels achter ons, en ik moet zeggen dat hebben we eigenlijk best aardig overleefd, het was eigenlijk best wel gezellig. Willem, ik en de kindjes zijn naar mijn schoonouders gegaan in de Achterhoek, van vrijdagavond tot zondag middag. Heb daar nog even lekker kunnen hardlopen en omdat het weer heel zacht was hebben we ook met de kindjes nog een flinke wandeling kunnen maken. En bewegen is wel erg fijn. Zondag middag in de loop van de middag zijn we terug gekomen. Maandag 2e kerstdag met z'n allen naar mama gegaan en dat ging ook allemaal prima, was ontspannen en ongedwongen. Waarschijnlijk ook wel door het zachte weer dat je niet in de kerstsfeer komt, met kindjes ben je ook eigenlijk altijd wel lekker in de weer, en er was veel op tv, dus dat was allemaal voldoende afleiding.

Oud en Nieuw vond ik alweer zwaarder, we zijn naar El gegaan, mijn zwager Chiel had nachtdienst, en mijn man Willem had laat. Alletwee bij de politie, dus eigenlijk ben je de hele avond wel gespannen. De hele avond waren we in de weer met kindjes die weer wakker werden en weer gingen slapen. Onze oudste zoon Iain was ziek, hij had de vijfde of zesde ziekte of iets van allebei en hij was heel erg rustig en knuffelig, maar toch je maakt je zorgen. Toen het eenmaal twaalf uur was geweest was het eigenlijk ineens heel rot. Ik weet niet wat het was, je wenst elkaar het beste voor 2012, maar 2011 is voorbij, een jaar waar je eigenlijk nog helemaal niet klaar mee bent.

Op dinsdag 3 januari had ik gewerkt, en ik kom 's middags thuis. Iain was nog steeds ziek, inmiddels al vanaf 22 december. Vijfde of zesde ziekte kan 7 tot 10 dagen duren, dus gerekend vanaf 22 december had het over moeten zijn. Maar hij had 39,5 graden koorts. Hij lag te happen naar adem, en het ging zwaar. Ik voel dat ik hysterisch wordt, ik voel paniek en ik voel angst in mijn hart, ik heb mezelf slecht onder controle. Maar daar heeft niemand iets aan dus, je pakt jezelf aan. Willem belt de huisartsen post in het Bronovo en we mogen langskomen. De dokter constateerd een lichte longontsteking, maar weet het niet zeker. Bronovo is vol dus Iain en ik gaan naar het JKZ. Ook daar wordt een lichte longontsteking vastgesteld, omdat de saturatie in zijn bloed op 94% is in plaats van 98%, mogen we nog even wachten en Iain wordt aan de monitor gekoppeld. Hij vermaakt zich prima, allemaal lieve vrouwen die hem aandacht geven, en hij is druk met mijn Iphone spelletjes aan het doen. Uiteindelijk loopt de saturatie op naar 97% en mogen we naar huis. Inmiddels is Iain hersteld, magertjes maar gezond en druk met eten.

Het werd me wel even goed duidelijk dat het niet goed met me gaat. Ik was totaal niet in staat om normaal te doen. Ik trilde was totaal overstuur en het gaat gewoon niet. Een ziekenhuis is voor mij geen plek meer waar mensen beter worden, ik kon het niet relativeren. De buitenwereld ziet het niet aan je, en levenservaring geeft je wel het vermogen om normaal te functioneren, de automatische piloot, maar ik merk dat het 'overlevingsmechanisme', waar ik de afgelopen 6 maanden flink op geteerd heb, mij weer terug laat glijden in de werkelijkheid. Sinds die avond is er bij mij totaal besef van de realiteit. Wat was komt nooit meer terug. We hadden een fantastisch mooi gezin, en ik had de beste vader van de hele wereld en hij is dood. En dat komt nooit meer terug, in geen enkele tijdzone of dimensie, het is weg. En dat moet verwerkt worden, de deken van verdriet die over me heen hangt, die moet deel van mij worden. Gefaseerd komt het binnen. Ik ben na overleg met mijn werkgever even thuis van werk, en ik merk dat ik weinig stress of spanning aan kan, ik ben hondsmoe, en ik kan bij het minste of geringste huilen, iets waar ik hiervoor geen last van had. Ik laat het maar komen, ga er gewoon doorheen. En ik hoop dat die deken van verdriet er door verdwijnt. Ik wil weer functioneren, ik wil weer normaal zijn, ik wil werken, ik wil heel veel sporten, ik wil blij zijn, ik wil plannen maken, maar ik voel me lamgeslagen, en er komt niets uit mijn handen. Het normale dagelijkse functioneren gaat wel, we hebben tenslotte wel twee hummeltjes rondhobbelen, maar alles meer dan de basis, lukt me nu niet. Ik vind het maar een rare en vooral lastige gewaarwording. Ook het overal te pas en onpas in huilen uitbarsten vind ik echt heel schaapachtig. Maar kennelijk werkt het zo, niemand kan me uitleggen hoe je rouwt, hoe het beter wordt. Je rommelt eigenlijk maar gewoon wat aan. 

Ik download gruwelijk veel muziek via Itunes, alle muziek van papa daar luister ik naar, en dan moet ik nog harder huilen, en ik beleef weer delen van de afgelopen 6 maanden maar ook van mijn jeugd. De DVD van Zucchero in the Royal Albert Hall, die werd veel door ons gedraaid in de twee weken voordat mijn vader overleed, papa en ik keken er samen naar, wij allemaal trouwens. We vonden 'em fantastisch, en als ik hem nu draai moet ik huilen, ik kom weer helemaal terug in de energie van die twee weken in juni 2011. En toen kon ik niet huilen, maar nu voel ik wat ik toen zou hebben gevoeld als het overlevingsmechanisme niet zijn werk had gedaan. En misschien is dat wel verwerken.

Met mama gaat het niet zo goed. Sinds papa's overlijden heeft ze drie keer midden in de nacht een hele erge pijn in haar hart gehad. Na 20 minuten ging het wel weer weg, maar afgelopen maandag besloot ze om het toch wel uit te lopen bij de huisarts. Die heeft rust verplicht, per direct, twee weken. Als er na twee weken geen verbetering in zit, gaan we alsnog naar de cardioloog, voor de zekerheid, maar ik denk dat het wel duidelijk is dat haar hart gebroken is. De helft van haar, en haar leven, is weggeslagen en ze moet weer leren leven, haar leven opnieuw inrichten. Maar ik denk dat ook bij haar het overlevingsmechanisme uitgewerkt is, en het verdriet komt bij haar gefaseerd binnen. Je gaat van een schitterende toekomst met je man, kinderen en klein kinderen naar totale eenzaamheid, elke avond, nacht en ochtend. Wat is nog je doel? Wat maakt het leven nog leuk als de liefde van je leven er niet meer is om te genieten van alles wat je samen hebt opgebouwd? Kindjes het huis uit, klein kindjes naar school, en nu? Dit wordt even flink schakelen. Verdriet verwerken en je leven opnieuw inrichten, het klinkt zo simpel, doen we even, iedereen moet dit ergens in zijn of haar leven doen. Een van twee partners zal eerder overlijden dan de ander. Ik ben er altijd zo makkelijk overheen gestapt, ik heb er nooit een seconde bij stil gestaan hoe verschrikkelijk het is voor de partner die achter blijft. En nu kijk ik er naar, en omdat ik nooit eerder naar iemand geluisterd heb, en nooit gevraagd heb aan iemand die dit heeft meegemaakt hoe het nou werkelijk gaat, sta ik hier zonder handvatten, sta eigenlijk gewoon voor lul. Weet totaal niet hoe ik haar moet opvangen. Ik kan wel zeggen, dat ik kan luisteren, maar heel vaak zegt ze niks, en dan? En positief zijn is wel heel goed en belangrijk, maar dat is niet altijd het juiste medicijn op het juiste moment. 

Gelukkig vragen er wel altijd mensen hoe het met ons gaat, waardoor mijn klunzigheid wat minder opvalt. Vooral nu, nu is het echt even heel belangrijk vooral voor mijn moeder. De grootste fout die ik heb gemaakt met mensen om me heen die iemand hebben verloren is niet vragen hoe het gaat. Ik dacht altijd, wat gaat mij dat aan, het is privé of misschien is die persoon net blij en dan vraag ik er naar en dan verpest ik de dag. Maar ik heb nu wel geleerd dat de dood van een geliefde iets is wat je draagt, het is 24 uur per dag in mijn gedachte en ik zal er altijd over willen praten en ik zal het altijd waarderen als je er naar vraagt, en zo ook mijn moeder.

Lieve mensen, bedankt voor het lezen, en luisterend oog... ook al mag het officieel niet meer, ik wil jullie wel al het beste wensen voor 2012, als ik weer uit dit dalletje ben gewandeld dan gaan we er wat moois van maken, 6 keer de berg op voor al die mensen die nu mee gaan maken wat wij net achter de rug hebben. En hopelijk voor al die mensen die dit niet hoeven mee te maken, die dit overleven. Maak er wat moois van, maak vooral mooi herinneringen daar heb ik nu in donkere tijden zoveel steun aan.

Heel veel liefs,

Marielle

Mijn Site