woensdag 25 januari 2012 21:51
Dag lieve allemaal,
Sinds 3 januari zit ik nu thuis. Ziek van werk, ik kom los van de maatschappij, en neem tijd om er naast te gaan staan, dat is mijn plan. Ik doe heel erg mijn best om wel de basis dingen te kunnen doen. Die basis geeft steun, rust, ritme & regelmaat ook op je 32 ste, dat werkt nu voor mij, dat heb ik geleerd. 's Ochtends opstaan voor de kindjes, ontbijten, Iain naar school brengen, huishouden, lukt ook nog goed, ben lichtelijk dwangmatig dus leef me lekker uit, "voor de 4 keer de wc schoongemaakt deze week, Mar", "Ja, schat, kinderen en hygiëne, is belangrijk he"... "mmm... tuurlijk Mar".
Jaaa thuis zitten doet echt wonderen voor je huwelijk, ik geloof niet dat ik me op dit moment een irrationeler persoon kan voorstellen dan ik. Ik ben niet zo prettig om mee te leven, Willem krijgt de wind van voren omdat hij nooit thuis is, en als hij dan thuis is, ga ik helemaal los omdat hij niets doet. Hij ligt daar maar in dat bed. Als je om 23:45 thuis komt uit je werk, en je gaat dan om 1:30 u slapen, dan is het voor mij volstrekt normaal dat je er dan weer om 7:30 uitgaat en dan nog fluitend 4 van dat soort diensten moet. We zullen het er maar ophouden dat mijn man, die echt heel dichtbij me staat, het heel zwaar te voorduren heeft met mij, en ik hou echt heel erg veel van hem, en z'n geduld.
Omdat ik best wel gewend ben aan een druk leven, huwelijk, kinderen, sport, sociaal leven en werken, dus zeg maar gewoon zoals de hele bevolking, moet ik echt afkicken. Ik moet me nuttig maken, ik kan toch niet zo maar stil zitten, ik ben niet productief, ik ben niet efficient, ik laat mijn zeer dierbare collega's zitten in de zwaarste periode van het jaar. Maar terug naar kantoor dat lukt ook niet, ik trek het niet. Ik ben nog steeds echt total loss, elke keer als ik weer eens een van mijn plannetjes heb, en die vormen zich zo elke paar uur, dan overvalt me een gevoel van totale vermoeidheid. Ik wil bijvoorbeeld een spinning marathon op gaan zetten bij de sportschool, kwestie van naar binnen lopen, vragen; "wie is hier de baas", en even overleggen. Maar het idee dat ik daar met een goed gefundeerd verhaal moet komen, een verkoop praatje, mezelf moet presenteren, daarvan zakt de moed mij in de schoenen. Alles wat ook maar het kleinste beetje stress oplevert, zoals een goed gefundeerd onthouden, daarvan klap ik dicht. Ik ben nog niet zo ver heen dat ik het echt niet kan, ik zou mezelf vol kunnen aanpakken, en dat moet ook wel weer gebeuren, maar dit proces verbaasd mij, ik sta erbij en ik kijk er naar, het frustreerd, wat dan weer af wordt gereageerd op Willem. Mijn gedachten zijn niet zwart, ik ben niet negatief, ik ben ook niet depressief, ik ben alleen lichamelijk defect, en echt oprecht hondsmoe. En het is niet alleen maar lichamelijk. Ik ben van de week even naar de sportschool gegaan, en toen lukte het toch om de vermoeidheid even opzij te zetten, en het later terug te laten komen. Hij kwam lekker hard terug, maar het geeft wel aan dat het veel psychisch is.
Dus ja wat nu. Wachten is niet echt mijn ding. Ik probeer de benadering "verandering van spijs doet eten". Ik ga dingen doen die niet in mijn normale routine liggen, maar die ik wel wil doen. Zo had ik van mijn moeder een bon gekregen voor een massage. Niet zo iets wat ik nou heel snel voor mezelf zou doen, maar ik ben geweest. De vrouw was een engel en ze was echt heel erg goed. Mijn zus is natuurlijk schoonheidsspecialiste, nou en omdat ik natuurlijk beeldschoon van mijzelf ben.... ga ik nooit, maar ik ben geweest en ook zij is fantastisch. Ik heb kinderboeken gehaald, op de namen van de kinderen, bij de bibliotheek. Ik ben te lui om een pasje voor volwassenen aan te schaffen, en mijn brein werkt tegenwoordig tot 12 jaar, dus hartstikke leuk. Ben al voor de helft door "De Griezelbus" van Paul van Loon. Ik wil nog heel erg graag naar een tentoonstelling, Body Worlds op de Zuid As in Amsterdam, ik heb een passie voor anatomie. En zo probeer ik telkens iets kleins te doen, geen stress maar het geeft je wel een lichtje, ik ben wel echt gebroken na zo'n kleine onderneming. Ik was vandaag in de bibliotheek, en heb daarna anderhal uur op de bank geslapen, maar mijn leven is een klein beetje leuker. Het zijn baby stapjes, maar het zijn babystapjes omhoog en dus in de goede richting.
Ik vecht niet tegen mezelf, ik help mezelf. Ik luister naar hele wijze mensen om mij heen die zeggen dat ik rust moet pakken, ik neem afstand van stress en ik doe hele kleine dingen die me blij maken. Ik denk dat ik voorzichtig stapjes naar verwerking zet. Het voelt alsof ik op de bodem zit qua energie, maar ik kan alleen nog maar omhoog, en dat geeft me wel rust ergens. En als ik nu weer even terug val, dan is het niet zo ver.
Ik ga maar weer eens slapen... ik ben toch wel een beetje moe...
Liefs,
Marielle
Geen opmerkingen:
Een reactie posten