Mijn allerliefste papa en mama.........voor altijd verbonden met elkaar....

Het verhaal van mijn zus Marielle en de reden van haar missie.........

Op 12 november 2010 had pap pijn, ondragelijke pijn in zijn rug. Met spoed moest hij naar het ziekenhuis. Een milt infarct. De bloedtoevoer naar de mild werd afgesloten door een tumor.
 
Op 20 december moest hij worden geopereerd. Alvleesklierkanker met een tumor aan de staart. Toen de arts mijn vaders buik openmaakte, bleek de kanker volledig te zijn uitgezaaid. Er was niks meer aan te doen. Chemo zou een tissue op een bloedende wond zijn. Levensverwachting, onbekend, hooguit een jaar, op karakter. 
 
Die dag keek ik toe hoe mijn moeder aan de liefde van haar leven moest vertellen dat hij dood gaat.
 
Op 9 juni, pap is er nog steeds, ernstig ziek. We staan in de keuken, en kijken naar de beelden van de Alpe D'Huzes op tv. Met tranen in mijn ogen kijk ik naar de deelnemers, hun fans en de vrijwilligers. Ik ben een van hen, kanker heeft ook mijn gezin getroffen. Dapper zeg ik tegen pap, "pap, dit ga ik ook doen". En pap antwoord "is goed hoor pop". Om mijn woorden kracht bij te zetten zeg ik: "ik beloof het je".
 
Op 20 juni ligt mijn vader in zijn bed in de huiskamer, een beetje onrustig, ik zit tegenover hem, ik waak. Hij wil iets zeggen tegen mam, maar het kan niet meer hij is te ver weg door de morfine. Hij reageert als mam de kamer binnen komt, wenkbrauwen die omhoog gaan, een vinger die omhoog gaat, verbeeld ik het me of is het een reflex. "Mam, kom hier, volgens mij wil hij wat zeggen". Mam knuffelt hem. Ik zeg tegen mam, "volgens mij wil hij tegen je zeggen dat hij van je houdt, en wil hij je bedanken voor alles wat je voor hem hebt gedaan". Mam knuffelt hem, kust zijn voorhoofd, ik kijk naar het tafereeltje en ik zie hoe mijn vader in de armen van de liefde van zijn leven zijn laatste adem uitblaast. Hij is overleden om 11:53.
 
Wij hebben veel om dankbaar voor te zijn. En twee dingen in het bijzonder. Als Eerste; Als gezin met drie dochters, twee schoonzoons, en drie kleinkinderen, en een hele lieve tante hadden wij het geluk dat we samen met de huisarts alles zelf hebben kunnen doen. Mijn moeder en haar zus zijn verpleegkundigen, de huisarts enorm betrokken. Er zijn geen "vreemde" mensen in zijn huis geweest, en al onze werkgevers waren begripvol naar onze situatie en gaven ons de ruimte en tijd om dit mee te maken. Het tweede waar ik dankbaar voor ben, is tijd. Wij kregen tijd. Tot aan april heeft mijn vader een goede kwaliteit van leven gehad. Oude wonden zijn geheeld, en mooie herinneringen zijn gemaakt. Deze herinneringen draag ik in mijn hart. Beelden zijn op mijn netvlies gebrand.
 
En daarom wil ik mee doen aan de Alpe d'Huzes. Er zullen nog zoveel mensen te maken krijgen met kanker, en er zullen mensen overlijden en er zullen mensen genezen. In de toekomst zullen alleen maar meer mensen genezen, maar voor de mensen die zullen overlijden, ik rij voor jullie voor tijd en voor kwaliteit van leven.

Onze kanjer!

                                          Ja echt papa....hij en zijn shaggie.....

                                           Met zijn kleinkinderen Iain en Sienna in 2007......

Hersenspinsels, hospicehuis en Alpe d'Huzes......

Lieve allemaal,

Weer even geleden en ik kan zeggen dat het allemaal best goed gaat. Ik merk dat ik nu even thuis tijd heb om rust te nemen en ik zie maar weer is hoe belangrijk het is. Hoe rustiger je hoofd is hoe meer je aankan lijkt het en dan bedoel ik ook gewoon het gezinsleven. Mijn dagen zijn erg rustig en ik houd me op dit moment alleen bezig met mijn gezin en leef in en om het huis en probeer leuke dingen te doen zoals dat ook moest van de dokter haha. Daarnaast is het stukje zorgen voor jezelf ontzettend belangrijk als de rek eruit is. Ik ben nu ruim 4 maanden gestopt met roken, ik neem de bachbloesem remedies van mijn moeder, ik krijg reikibehandelingen van Wil de overbuurvrouw van mijn moeder en daarnaast loop ik veel met de hond door het park. Ja ik probeer veel in te zetten om me weer beter te voelen en het lukt aardig moet ik zeggen!

Ja op 12 November was het alweer een jaar geleden dat we met z’n drieen op de EHBO zaten. De dag dat alles aan het licht begon te komen. En tuurlijk weet ik nog precies wat er die dag allemaal gebeurde en toen al hielden we er alle drie rekening mee dat die dag het begin van het einde was want we spraken toen al over de dood. Op zo’n moment spreek je rustiger over de dood want we hadden nergens nog zekerheid over. Het is de dag dat er een ander soort relatie ontstond tussen mij en mijn vader omdat ik mijn vader eigenlijk voor het eerst heel erg kwetsbaar zag. Die kwetsbaarheid is sinds die dag niet meer weggegaan en heeft als een rode draad door zijn laatste half jaar gelopen. Die kwetsbaarheid waarvan ik nu een dankbare glimlach krijg en me eigenlijk vooral heel erg trots voel op hem. Ja een enorm warm hart gaat uit naar mijn vader en dat probeer ik met me mee te dragen zonder te veel stil te willen staan bij wat hij heeft doorgemaakt. Op dat moment was het zo zwaar voor hem maar ik vraag me af wat hij er nu aan heeft als ik daar verdrietig om blijf. Ik denk echt dat hij dat niet wil voor mij. En ja soms overvalt het me ineens en heb ik geleerd van Wil niet bang te zijn dat het verdriet me overweldigd maar het over me heen te laten komen. Ik merk dan echt dat het komt om vervolgens weer te gaan. Ik stop het niet meer weg maar leer echt het te nemen zoals het komt en dat brengt hem weer wat dichter bij me. Ja mensen het eerste jaar en de data’s die ons herinneren aan zijn ziekte gaan vanaf 12 November voor het eerst voorbij komen en we horen zovaak dat het eerste jaar het moeilijkst is en de feestdagen gaan eraan komen. Ik kan er niets over zeggen en we gaan gewoon alle feestdagen vieren met elkaar. We gaan er echt het beste van maken en ik ga gewoon heel mijn huis versieren met lampjes tegen die tijd. Vorig jaar nog zo fijn hier de kerstboom op zitten tuigen met mijn ouders. Hebben we nog een spelletje kaarten gespeelt tijdens Sinterklaas en ja kanker was toen al in ons midden. 12 November was ook de dag dat Fleur 12 geworden zou zijn. Voor mijn buren een hele moeilijke dag maar we hebben haar geboortedag op een bijzondere manier herdacht en het gevoel dat ze er zelf bij was was bij meerdere mensen aanwezig. Ja 12 November……..een dag die nooit meer zomaar voorbij zal gaan…….

Op 24 November vorig jaar hoorde we dat mijn vader kanker had. Die dag was het begin van de onzekerheid en vanaf toen werden we heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees terwijl het toch meer neigde naar hoop…….. Dit jaar op 24 November start mijn moeder haar eerste werkdag in het hospicehuis. Kanker zette op die dag vorig jaar haar leven op zijn kop nu een jaar later gaat zij ermee aan de slag en gaat het diep in de ogen kijken en gaat zij geven wat wij weten dat zij kan geven. Het is enorm spannend voor haar en ik weet dat we er nog vele en lange gesprekken over zullen hebben. Lieve mama, ontzettend veel succes met misschien wel de emotioneelste en moeilijkste baan die er is. We zijn ontzettend trost op je…….

Ook voor de missie Alpe d’Huzes wordt hard getraind. Zo zijn Marielle en Willem van de week 90 kilometer gaan fietsen. Ja die afstanden zullen aankomende tijd nog veel vaker voorkomen en ik ben er echt trots op. Ook proberen ze grote sponsers binnen te halen zoals Nike en Nutricia. De donaties van de mensen om ons heen zijn fantastisch maar het belangrijkst is de steun en herkenning in hun missie.  Er zijn zoveel goede doelen en je kan niet van mensen verwachten dat ze maar blijven geven en dat verwachten Marielle en Willem ook niet. Vandaar dat ze ook op zoek zijn naar grote sponsers. De lieve berichtjes van de mensen op hun site is het al meer dan waard om voor te fietsen. Dus lieve mensen  geld geven mag natuurlijk maar het laten weten dat we aan ze denken geeft kracht!!

Dus we doen ons best en ik merk dat er een enorme drive heerst om wat van ons leven te maken en bij ieder van ons op ons eigen manier. Mijn moeder is haar overtuiging ook nog steeds niet kwijt. Ik dacht dat het misschien minder zou worden maar elke keer lijkt alsof er weer iets op haar pad komt dat zorgt dat zij in haar overtuiging bevestigt wordt. Een enorme positieve energie heeft zij om haar heen en het lijkt wel alsof de ervaring met papa haar naar een hoger niveau heeft getilt. Een overtuiging dat ze elkaar op een dag weer zien en vooral dat niets voor niets gebeurd. Er is zoveel meer dan wij denken of kunnen zien en hoewel ik dat wel meer ben gaan ‘zien’ sinds het overlijden  van mijn vader lijkt het alsof mijn moeder het ‘leeft’. Ze leeft er naar vanuit haarzelf en waardoor er zoveel op haar pad komt waarvan je vaak ‘Nou dat kan geen toeval meer zijn!!!’ Iedere dag staat ze op en neemt het leven zoals het komt en staat open om te ontvangen en het lukt haar ook gewoon! Ze doet er alles aan om haar energie hoog te houden inclusief gezond eten, sporten en spinnen met mijn zussen, mooie boeken lezen en haar zaak draaien met haar hart. Er wordt echt gehuild en ook dat neemt ze zoals het komt, gelukkig maar.

Ja die pap, hij moet wel trots zijn. Ik ben ervan overtuigd dat hij ons ziet en bij ons is wanneer hij dat wil. Het lukt me nu moelijker om contact met hem te maken dan vlak na zijn overlijden. Ik kreeg toen vooral door dat hij  terug kijkt op zijn leven en vooral aan het verwerken is en dat zal nu niet anders zijn nu we nog steeds pas of al 5 maanden onderweg zijn. Ik denk dat het contact wel weer komt en ik neem het zoals het komt. Het is niet iets wat ik perse moet hebben. Ik weet dat het goed is en het contact met het leven na dit leven geeft me genoeg vertrouwen dat ik kan accepteren zoals het is gegaan. Ik heb sinds maar juist ook al voor zijn overlijden zoveel mooie dingen ‘gezien’ en ‘ervaren’ dat hier geen twijfel is. Mijn moeder heeft dit ook net als mijn zussen alleen ieder op hun eigen manier. Soms is het ‘weten’ soms is het ‘zien’, ‘voelen’of ‘ervaren’. Hoe dan ook het geeft enorm troost en vertrouwen…….

Ik houd jullie op de hoogte over de ervaringen in het hospicehuis, de Alpe d’Huzes missie en verder tussendoor mijn hersenspinsels…….

Liefs

Ellen.                                                                                                    

De missie.....Alpe d'Huzes

Ja en dat klimmen dat gaan mijn zus en zwager doen volgend jaar op 7 Juni 2012. Bijna een jaar na overlijden van mijn vader gaan zij de Alpe d’Huzes fietsen .Vandaag is de indrukwekkende site van mijn zus de lucht in gegaan en ik ben supertrots op haar. Ze is voor mij op dit moment wel even een voorbeeld om weer voor dat gevoel te willen vechten. Dat gevoel dat hij niet voor niets is overleden en hoe heftig het ook voelt dat we dankbaar moeten blijven voor het leven wat hij heeft geleeft en de tijd die wij samen nog hebben gekregen…….dat is de missie van mijn zus en ze herinnerd me er weer even aan…….

Zoals mijn lieve buurmeisje Fleur wijs wist te zeggen:

Stralende dagen, huil niet omdat ze voorbij zijn maar lach omdat ze er waren. 

Door die zin soms weer even te lezen en te beseffen dat zij graag wilde dat de mensen in haar omgeving het zo zouden zien geeft net weer even dat steuntje in de rug om het in ieder geval te proberen. Het zegt zoveel, die zin en het is uitgezocht door een meisje van 11, bijna 12 want in onze harten wordt ze dat over 11 dagen.

Tijd en kwaliteit van het korte leven dat nog gegeven is. Tijd om herinneringen te maken, tijd om samen dingen uit werken, tijd om te laten zien hoeveel je van elkaar houdt.......

Zie haar site:

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/mariellekrijger-weidenaar/marielle-krijger-weidenaar/actie.aspx

Liefs

Ellen

De trap.......

Lieve allemaal,

Zo makkelijk als het schrijven een paar maanden geleden ging zo moeilijk gaat het nu. Maanden geleden stond ik voor mijn gevoel veel dichter bij mezelf en kon ik makkelijker bij het gevoel komen en dus makkelijker schrijven. Nu is er denk ik ook veel verwarring. Zo zit je te huilen en zo lijkt er niets aan de hand. Oftewel open en dicht en het zit nu dicht en dat vind ik vervelend want er lijkt niets door te dringen.

Totaal anders dan hoe ik me voelde tijdens de ziekte van mijn vader. Ik denk dat iedereen onze kracht heeft gezien en ervaren. Hoe is het mogelijk dat in zo’n proces het beste en de grootste kracht ofwel de kern in een mens naar boven komt en wat is het een klap als die kern weer langzaam vervaagt. Alsof je van een enorme wolk naar benenden dondert en het besef van wat je de afgelopen tijd hebt meegemaakt ineens tevoorschijn komt. Alsof je toen met elkaar op een veel hoger niveau zat. Een niveau waarin je zo verbonden was met elkaar, waarin er volledig begrip was voor elkaar. Alsof er een verbinding was met daar. Alsof je in die periode een stuk meeloopt op die trap die leid naar het leven na dit leven want je doet het samen tot je echt los moet laten. Dan blijf je nog even op die trap staan tot het leven weer door moet draaien en dan val je ervan af en dan lijkt het alsof je pas voelt hoe het gevoelt zou hebben als je nooit dat stukje mee die trap op was gelopen. Voor mij was het daarom ook makkelijker om contact te maken met mijn vader toen ik nog een stuk op die trap stond. Nu ik er vanaf gedondert ben lukt het me niet meer om vanuit mezelf bij dat contact te komen. Ik denk dat ik ook als eerste en het hardste van die trap gedonderd ben vandaar dat ik het ook zo kwijt ben op het moment. Alle verbindingen zijn weg en ook die kern is weer vervaagt. Mijn zus en mijn zusje gingen misschien niet zo ver mee die trap op maar hebben er wel een stukje van vast weten te houden. De gedrevenheid van mijn zus om bepaalde doelen zoals de alpe d’Huzes. Iets heftigs om te zetten in iets positiefs, iets om voor te vechten. Mijn zusje die echt haar plekje heeft gevonden in haar nieuwe werk en hierin haar creativiteit kwijt kan en daar ook enorm om gewaardeerd wordt. Mijn moeder heeft het langst op die trap gestaan en ook het meest vast weten te houden. Er ontstond een enorme gedrevenheid om nog iets van haar leven te willen maken ondanks het verlies van haar grote liefde. Ze ging 5 dagen in de week sporten en verloor ruim 8 kilo en hoewel ik weet dat ze nu een paar treden gedaalt is krijgt ze zichzelf altijd weer een paar treden omhoog want ze heeft dat stukje van haar kern vast weten te houden. Ik denk wel is dat ik de kelder in gedondert ben en weer opnieuw moet beginnen en dat maakt me soms zo moedeloos. Maar toch ben ik blij dat ik mijn kern heb mogen ervaren want dat is wie ik echt ben. Ik hoop weer op te klimmen……

Liefs

Ellen