Lieve allemaal,
Zo makkelijk als het schrijven een paar maanden geleden ging zo moeilijk gaat het nu. Maanden geleden stond ik voor mijn gevoel veel dichter bij mezelf en kon ik makkelijker bij het gevoel komen en dus makkelijker schrijven. Nu is er denk ik ook veel verwarring. Zo zit je te huilen en zo lijkt er niets aan de hand. Oftewel open en dicht en het zit nu dicht en dat vind ik vervelend want er lijkt niets door te dringen.
Totaal anders dan hoe ik me voelde tijdens de ziekte van mijn vader. Ik denk dat iedereen onze kracht heeft gezien en ervaren. Hoe is het mogelijk dat in zo’n proces het beste en de grootste kracht ofwel de kern in een mens naar boven komt en wat is het een klap als die kern weer langzaam vervaagt. Alsof je van een enorme wolk naar benenden dondert en het besef van wat je de afgelopen tijd hebt meegemaakt ineens tevoorschijn komt. Alsof je toen met elkaar op een veel hoger niveau zat. Een niveau waarin je zo verbonden was met elkaar, waarin er volledig begrip was voor elkaar. Alsof er een verbinding was met daar. Alsof je in die periode een stuk meeloopt op die trap die leid naar het leven na dit leven want je doet het samen tot je echt los moet laten. Dan blijf je nog even op die trap staan tot het leven weer door moet draaien en dan val je ervan af en dan lijkt het alsof je pas voelt hoe het gevoelt zou hebben als je nooit dat stukje mee die trap op was gelopen. Voor mij was het daarom ook makkelijker om contact te maken met mijn vader toen ik nog een stuk op die trap stond. Nu ik er vanaf gedondert ben lukt het me niet meer om vanuit mezelf bij dat contact te komen. Ik denk dat ik ook als eerste en het hardste van die trap gedonderd ben vandaar dat ik het ook zo kwijt ben op het moment. Alle verbindingen zijn weg en ook die kern is weer vervaagt. Mijn zus en mijn zusje gingen misschien niet zo ver mee die trap op maar hebben er wel een stukje van vast weten te houden. De gedrevenheid van mijn zus om bepaalde doelen zoals de alpe d’Huzes. Iets heftigs om te zetten in iets positiefs, iets om voor te vechten. Mijn zusje die echt haar plekje heeft gevonden in haar nieuwe werk en hierin haar creativiteit kwijt kan en daar ook enorm om gewaardeerd wordt. Mijn moeder heeft het langst op die trap gestaan en ook het meest vast weten te houden. Er ontstond een enorme gedrevenheid om nog iets van haar leven te willen maken ondanks het verlies van haar grote liefde. Ze ging 5 dagen in de week sporten en verloor ruim 8 kilo en hoewel ik weet dat ze nu een paar treden gedaalt is krijgt ze zichzelf altijd weer een paar treden omhoog want ze heeft dat stukje van haar kern vast weten te houden. Ik denk wel is dat ik de kelder in gedondert ben en weer opnieuw moet beginnen en dat maakt me soms zo moedeloos. Maar toch ben ik blij dat ik mijn kern heb mogen ervaren want dat is wie ik echt ben. Ik hoop weer op te klimmen……
Liefs
Ellen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten