Lieve allemaal,
Weer even geleden en ik kan zeggen dat het allemaal best goed gaat. Ik merk dat ik nu even thuis tijd heb om rust te nemen en ik zie maar weer is hoe belangrijk het is. Hoe rustiger je hoofd is hoe meer je aankan lijkt het en dan bedoel ik ook gewoon het gezinsleven. Mijn dagen zijn erg rustig en ik houd me op dit moment alleen bezig met mijn gezin en leef in en om het huis en probeer leuke dingen te doen zoals dat ook moest van de dokter haha. Daarnaast is het stukje zorgen voor jezelf ontzettend belangrijk als de rek eruit is. Ik ben nu ruim 4 maanden gestopt met roken, ik neem de bachbloesem remedies van mijn moeder, ik krijg reikibehandelingen van Wil de overbuurvrouw van mijn moeder en daarnaast loop ik veel met de hond door het park. Ja ik probeer veel in te zetten om me weer beter te voelen en het lukt aardig moet ik zeggen!
Ja op 12 November was het alweer een jaar geleden dat we met z’n drieen op de EHBO zaten. De dag dat alles aan het licht begon te komen. En tuurlijk weet ik nog precies wat er die dag allemaal gebeurde en toen al hielden we er alle drie rekening mee dat die dag het begin van het einde was want we spraken toen al over de dood. Op zo’n moment spreek je rustiger over de dood want we hadden nergens nog zekerheid over. Het is de dag dat er een ander soort relatie ontstond tussen mij en mijn vader omdat ik mijn vader eigenlijk voor het eerst heel erg kwetsbaar zag. Die kwetsbaarheid is sinds die dag niet meer weggegaan en heeft als een rode draad door zijn laatste half jaar gelopen. Die kwetsbaarheid waarvan ik nu een dankbare glimlach krijg en me eigenlijk vooral heel erg trots voel op hem. Ja een enorm warm hart gaat uit naar mijn vader en dat probeer ik met me mee te dragen zonder te veel stil te willen staan bij wat hij heeft doorgemaakt. Op dat moment was het zo zwaar voor hem maar ik vraag me af wat hij er nu aan heeft als ik daar verdrietig om blijf. Ik denk echt dat hij dat niet wil voor mij. En ja soms overvalt het me ineens en heb ik geleerd van Wil niet bang te zijn dat het verdriet me overweldigd maar het over me heen te laten komen. Ik merk dan echt dat het komt om vervolgens weer te gaan. Ik stop het niet meer weg maar leer echt het te nemen zoals het komt en dat brengt hem weer wat dichter bij me. Ja mensen het eerste jaar en de data’s die ons herinneren aan zijn ziekte gaan vanaf 12 November voor het eerst voorbij komen en we horen zovaak dat het eerste jaar het moeilijkst is en de feestdagen gaan eraan komen. Ik kan er niets over zeggen en we gaan gewoon alle feestdagen vieren met elkaar. We gaan er echt het beste van maken en ik ga gewoon heel mijn huis versieren met lampjes tegen die tijd. Vorig jaar nog zo fijn hier de kerstboom op zitten tuigen met mijn ouders. Hebben we nog een spelletje kaarten gespeelt tijdens Sinterklaas en ja kanker was toen al in ons midden. 12 November was ook de dag dat Fleur 12 geworden zou zijn. Voor mijn buren een hele moeilijke dag maar we hebben haar geboortedag op een bijzondere manier herdacht en het gevoel dat ze er zelf bij was was bij meerdere mensen aanwezig. Ja 12 November……..een dag die nooit meer zomaar voorbij zal gaan…….
Op 24 November vorig jaar hoorde we dat mijn vader kanker had. Die dag was het begin van de onzekerheid en vanaf toen werden we heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees terwijl het toch meer neigde naar hoop…….. Dit jaar op 24 November start mijn moeder haar eerste werkdag in het hospicehuis. Kanker zette op die dag vorig jaar haar leven op zijn kop nu een jaar later gaat zij ermee aan de slag en gaat het diep in de ogen kijken en gaat zij geven wat wij weten dat zij kan geven. Het is enorm spannend voor haar en ik weet dat we er nog vele en lange gesprekken over zullen hebben. Lieve mama, ontzettend veel succes met misschien wel de emotioneelste en moeilijkste baan die er is. We zijn ontzettend trost op je…….
Ook voor de missie Alpe d’Huzes wordt hard getraind. Zo zijn Marielle en Willem van de week 90 kilometer gaan fietsen. Ja die afstanden zullen aankomende tijd nog veel vaker voorkomen en ik ben er echt trots op. Ook proberen ze grote sponsers binnen te halen zoals Nike en Nutricia. De donaties van de mensen om ons heen zijn fantastisch maar het belangrijkst is de steun en herkenning in hun missie. Er zijn zoveel goede doelen en je kan niet van mensen verwachten dat ze maar blijven geven en dat verwachten Marielle en Willem ook niet. Vandaar dat ze ook op zoek zijn naar grote sponsers. De lieve berichtjes van de mensen op hun site is het al meer dan waard om voor te fietsen. Dus lieve mensen geld geven mag natuurlijk maar het laten weten dat we aan ze denken geeft kracht!!
Dus we doen ons best en ik merk dat er een enorme drive heerst om wat van ons leven te maken en bij ieder van ons op ons eigen manier. Mijn moeder is haar overtuiging ook nog steeds niet kwijt. Ik dacht dat het misschien minder zou worden maar elke keer lijkt alsof er weer iets op haar pad komt dat zorgt dat zij in haar overtuiging bevestigt wordt. Een enorme positieve energie heeft zij om haar heen en het lijkt wel alsof de ervaring met papa haar naar een hoger niveau heeft getilt. Een overtuiging dat ze elkaar op een dag weer zien en vooral dat niets voor niets gebeurd. Er is zoveel meer dan wij denken of kunnen zien en hoewel ik dat wel meer ben gaan ‘zien’ sinds het overlijden van mijn vader lijkt het alsof mijn moeder het ‘leeft’. Ze leeft er naar vanuit haarzelf en waardoor er zoveel op haar pad komt waarvan je vaak ‘Nou dat kan geen toeval meer zijn!!!’ Iedere dag staat ze op en neemt het leven zoals het komt en staat open om te ontvangen en het lukt haar ook gewoon! Ze doet er alles aan om haar energie hoog te houden inclusief gezond eten, sporten en spinnen met mijn zussen, mooie boeken lezen en haar zaak draaien met haar hart. Er wordt echt gehuild en ook dat neemt ze zoals het komt, gelukkig maar.
Ja die pap, hij moet wel trots zijn. Ik ben ervan overtuigd dat hij ons ziet en bij ons is wanneer hij dat wil. Het lukt me nu moelijker om contact met hem te maken dan vlak na zijn overlijden. Ik kreeg toen vooral door dat hij terug kijkt op zijn leven en vooral aan het verwerken is en dat zal nu niet anders zijn nu we nog steeds pas of al 5 maanden onderweg zijn. Ik denk dat het contact wel weer komt en ik neem het zoals het komt. Het is niet iets wat ik perse moet hebben. Ik weet dat het goed is en het contact met het leven na dit leven geeft me genoeg vertrouwen dat ik kan accepteren zoals het is gegaan. Ik heb sinds maar juist ook al voor zijn overlijden zoveel mooie dingen ‘gezien’ en ‘ervaren’ dat hier geen twijfel is. Mijn moeder heeft dit ook net als mijn zussen alleen ieder op hun eigen manier. Soms is het ‘weten’ soms is het ‘zien’, ‘voelen’of ‘ervaren’. Hoe dan ook het geeft enorm troost en vertrouwen…….
Ik houd jullie op de hoogte over de ervaringen in het hospicehuis, de Alpe d’Huzes missie en verder tussendoor mijn hersenspinsels…….
Liefs
Ellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten