Kerst 2011

Lieve allemaal,

En zo is het weer voorbij, kerst 2011. Ik zag er echt tegen op maar het was fijn. Ik heb hele fijne mensen om me heen gehad. Zo waren we kerstavond samen met onze buren en hebben we tot diep in de nacht hele fijne gesprekken gehad met een lach en een traan. Op eerste kerstdag heeft Chiel gekookt voor zijn ouders, zus, zwager en voor mijn moeder en zusje. Op dat moment lag de vader van mijn schoonmoeder in het ziekenhuis dus je ziet maar weer dat een perfecte kerst echt niet bestaat. Tweede kerstdag hebben we geluncht bij mijn moeder met mijn zusjes en de kids. Gezellig film gekeken en toen was het weer voorbij. Het kerstgevoel is voor mij voorbij. Het afgelopen jaar was voor mij zo’n confrontatie met het breekbare leven dat mijn kerstvlinders die ik vaak had er niet meer zijn en toch was het dus een hele fijne kerst. Geen verwachtingen van mensen en ook niet van mezelf dus een ongedwongen samenzijn met de mensen die je om je heen wil hebben…….

Tweede kerstdag heeft mijn moeder weer gewerkt in het hospicehuis en elke keer bel ik haar even na haar dienst en is ze altijd enthousiast. Dit keer een man van 45 met een hersentumor die haar tijdens het verzorgen even over haar hoofd aaide. Zoiets van ‘ bedankt dat je er voor me zorgt’. Ja deze man met vrij jonge puberkinderen en ze merkt hoe ze haar eigen gevoel even uitzet en er voor deze kinderen en zijn vrouw te zijn. Ze zit zelf in een rouwproces en ze herkent het verdriet en misschien maakt haar dat juist in staat om er voor deze mensen te zijn. Ik blijf het bijzonder vinden wat zij maar natuurlijk ook haar collega’s en de vrijwilligers doen voor deze mensen.

Dus lieve mensen het is weer voorbij en we zijn de kerstdagen dus wel goed doorgekomen…..

Liefs

Ellen

Spinnen & precies 1 jaar geleden (door Marielle)

 Dinsdag 20 december 2011 13:07 

Vorige week was het helaas niet mogelijk om veel te trainen. Mijn gemoedstoestand keldert behoorlijk zonder sport en ik vind het met dit weer en het weinige daglicht al heel moeilijk om mijn normale blije zelf te zijn.

Gelukkig mocht ik gister weer twee uur spinnen. Mijn trouwe medestander en zus Rian is ziek, dus was het Aafje en ik, onze oude overbuurvrouw, ook een bikkel van een fietser, die met gemak twee uur aan elkaar fietst. Het eerste uur voelde alweer heerlijk, pijnlijk maar wel heel fijn. Hardcore interval doet een mens goed. Maar wat daarna kwam was het einde. Een instructeur die ik nog nooit had mee gemaakt. Kees, een man van mijn vaders leeftijd misschien iets jonger. Een wielrenner in hart en ziel. Mijn ogen straalde, deze man is een cadeautje, van deze ga ik wat leren, ik zie het. En ja hoor. Onder de begleidende muziek van o.a. Joe Cocker en The Eagles was mijn avond compleet. Techniek, daar was deze man specialist in. Mijn lompe gestamp werd gedurende de les bijgeschaafd. Ik vond het prachtig. Volledig leeg stapte ik om half 10 van de fiets. Zo! Dat is beter.

En dat lesje had ik wel even nodig, want vandaag is een heftige en zeer emotionele dag. Vandaag is de dag dat we te horen kregen dat mijn vader ging overlijden.

20 December 2010 was ik ’s ochtends rond half 8 op kantoor. Pap vond het niet fijn als we in het ziekenhuis zouden wachten.  Ik werk tegenover het LUMC, en ik wilde in de buurt zijn, dus ben naar kantoor gegaan.  Alles voelde raar, gespannen. En dat terwijl we heel positief waren. Er moest een tumor aan de staart van de Alvleesklier verwijdert worden, 80% kans van slagen, en wij horen bij die 80%. Een andere uitkomst hoort niet bij ons gezin. Pap word even geopereerd, misschien nog wat chemo, maar tegen de zomer is Pap gewoon weer de oude,  en dan schijnt de zon weer. Maar tekens waren er al. Op kantoor aangekomen, zette ik de radio aan. Queen met “Who wants to live forever?”. Mmm, moet ik die vraag stellen dan? Wie wil er voor eeuwig leven? Ik kijk uit het raam en er komt een lijkwagen voorbij rijden. Kennelijk moet ik daar over nadenken. Rond elf uur ben ik aan het werk achter mijn bureau, en ineens voelt het alsof er iemand een emmer met koud water over mee heen gooit. Ik wordt helemaal koud en onwel. Bijna een uur later belt mam op: “het is fout Mar, het is helemaal fout”, “Papa gaat dood, het is helemaal uitgezaaid”. De grond wordt echt onder me vandaan geslagen. Ik MOET naar het ziekenhuis, ik krijg tunnelvisie en wil alleen maar naar hem toe.

Van de dokter had pap te horen gekregen dat de operatie vroegtijdig is beeindigt omdat er niks meer aan te doen is. Maar door de narcose is het niet tot hem door gedrongen, mama moet het nog een keertje gaan vertellen als hij bij is.

Ik ben van kantoor naar het ziekenhuis gelopen. Heb onderweg toch maar weer eens pakje sigaretten gehaald op het Centraal Station, en wacht in de hal van het ziekenhuis. Het duurt bijna een uur voor de rest van de familie er is, ik blijk het roken niet te zijn verleerd na  2 jaar gestopt te zijn, en heb inmiddels een half pakje op. Iedereen is er, Mam, Ellen, Rianne, Willem & Chiel. Ik zie mijn moeder en mijn hart breekt in 1000 stukjes. Pap ligt nog in de uitslaapzaal, we kunnen niet bij hem. We wachten in het ziekenhuis. Verslagen, zonder hoop. Er is niet veel te zeggen als je dit nieuws krijgt.

Als Pap op de afdeling ligt, gaan mama en ik naar hem toe. Mam gaat bij hem zitten, hij kijkt haar aan en vraagt hoe het is gegaan, hij weet van niks. En mam verteld hem: “het is helemaal uitgezaaid schat, er is niks meer aan te doen”. Pap zegt:”Ik dacht het al, ik zag het aan de klok”.  De operatie zou 5 uur duren, maar hij was al eerder terug. Mam zegt:”We gaan je naar huis halen schat, je gaat zo snel mogelijk naar huis”.

Ik kijk, staar appelig naar mijn ouders. Mijn hele lichaam is verstijfd. Alles in mij wil wegrennen, ik wil dit niet meemaken. Dit overkomt ons niet. Dit was niet de afspraak. Ik herpak mezelf, ga bij pap zitten en ik zeg met al mijn moed, “ik hou van je”. Ik heb het nog nooit tegen hem gezegd, en hij nog nooit tegen mij. Het leek nooit nodig. Maar ik kan niks belangrijkers verzinnen dan die woorden. “ik ook van jou pop” zegt hij terug. En dan vraagt hij naar zijn kleine mug, z’n kippedief, Rianne. En ik wandel terug naar de familiekamer.

Deze dag beleef ik regelmatig. Drie keer per week rij ik langs het LUMC, en dit komt terug. Het is waarschijnlijk een van de meest heftige momenten in mijn leven geweest. Mijn moeder verteld mijn vader dat hij doodgaat. Die dag ging de glans van mijn leven, en die glans komt wel weer terug dat weet ik zeker, maar hij is er nu even af.

Vandaag voelt het leven even heel zwaar. Ik weet dat dit bij het leven hoort, ik weet dat dit proces van je ouders verliezen normaal is, het is wat vroeg, maar het is normaal. En vaak kan ik gewoon positief blijven, maar het lukt me nu al twee weken niet. Voor een deel omdat ik niet kon sporten en door de tijd van het jaar, maar ook gewoon omdat ik hem ontzettend mis. Ik mis hem zo erg dat het pijn doet. Het voelt alsof er een olifant op mijn borst staat. Ik kan niet ademen. Ik mis het gezin zijn. Ik mis het naar het ouderlijk huis lopen en weten dat hij in de keuken staat te koken. Ik mis zijn bolletje met koptelefoon achter de computer, biertje op tafel en peukie in de hand. Ik mis sigaretten rook. Ik mis het sparren over financiële dingen. Ik mis zijn muziek. Ik mis zijn liefde voor zijn kleinzoons, zijn lach als hij hun zag. Ik mis die wijsvinger die omhoog gaat als hij me ziet. Ik mis zijn nuchterheid, zijn helderheid, zijn wijsheid, en zelfs zijn preken. En het komt nooit meer terug, en dat doet nu, als iedereen zich voorbereid om samen te zijn met  familie, gewoon pijn. Het doet pijn dat mam nu alleen is, ze lacht niet meer zoals ze dat bij pap deed. Haar lach maakte mij blij, het bulderend gelach “Ger hou op”, als hij haar aan het plagen was. Als kind wordt je daar gelukkig van. Je voelt je veilig en geborgen.

Ik heb veel geleerd, veel gezien, ik heb hele mooie dingen meegemaakt, naast al het verdriet. Mensen hebben ons gedragen, en mijn positiviteit komt echt wel weer terug, maar vandaag mag het even. Morgen gaan we weer door, en we gaan er wat moois van maken, Kerst en Oud en Nieuw. Als pap dan naar ons kijkt, dan wil ik wel dat hij ons ziet lachen.

Ik wil iedereen bedanken voor de steun het afgelopen jaar. Ik wens jullie een heel gelukkig, gezond en vrolijk 2012. Geniet van de feestdagen, geniet van elkaar.

Heel veel liefs,

Mar

Precies een jaar geleden.........

Vandaag precies een jaar geleden rond 11:50 uur hoorde we dat jij niet lang meer te leven had. Vandaag precies een half jaar geleden om 11:53 uur blies jij je laatste adem uit in de armen van jou allergrootste liefde. Lieve pap je wordt ontzettend gemist en er gaat geen dag voorbij dat we niet aan je denken en zeker vandaag niet……..we houden van je….

Lieve allemaal,

En zo start ik het 90^ste blog en dit blog is precies een jaar nadat onze levens voorgoed veranderde. 20 December dragen we met ons mee en zal nooit meer een gewone dag zijn. De donkere dagen voor kerst zijn opnieuw aangebroken alleen ligt er nu geen sneeuw. Alles van vorig jaar herinner ik me als de dag van gister en voor het eerst lees ik de eerste pagina’s van mijn blog terug. Deze had ik gelukkig in een map gestopt. Nu komen de beelden opnieuw voorbij en daarbij komt het volledige besef dat hij er niet meer is. Opnieuw wordt alles beleeft en vooral ook gevoeld. En ik kan wel zeggen dat deze dagen zwaar vallen. Ik merk dat mijn zussen en vooral mijn moeder het zwaar hebben. Kortom ik dacht moeilijke feestdagen een cliche waren maar nee het is waar dat ze zeggen dat de eerste feestdagen het moeilijkst zijn. Het doet pijn in mijn hart om mijn moeder verdrietig te zien en te horen dat mijn zusjes meer down zijn als anders. Ook hier moeten we doorheen en dat gaan we ook. We proberen er het beste van te maken en we zorgen voor elkaar.

Op een dag als vandaag gaan we gewoon door met alles wat we normaal ook doen. Mijn moeder helpt haar klanten en doet dit met een heel fijn gevoel, ook haar werk in het hospicehuis vind ze heel fijn en beide helpen haar enorm. Praten met klanten en het verzorgen van stervende mensen helpen haar denk ik ook met verwerken. Op het moment dat zij bezig is met haar hart gaat haar energie omhoog en kan ze alles beter aan en ervaar ik een positieve mama maar soms gaat ze terug naar de tijd dat mijn vader in het ziekenhuis lag en dat doet haar zoveel zeer en die tijd was vorig jaar om deze tijd met alle kerstliedjes erbij. Ja het is verwerken……..

Hoe ik deze tijd ervaar weet ik eigenlijk niet zo goed. Ik heb op dit moment even mijn handen vol aan mijn dochter Sienna alias ‘knofje’. Alsof ze het voelt en me met alles wat ze in zich heeft in het hier en nu trekt. Afdwalen met gedachte is er met knofje niet bij want ze trekt je wel weer terug. Ik ben dus behoorlijk afgeleid. Maar dankzij die kleine meid en haar vragen ben ik wel op een bepaalde manier met kerst bezig. Zo was haar vraag van de week ‘mama wie is God?’ ‘En wie is Jezus?’ Ja ze was met de school naar de kerk geweest en dan volgen de vragen vanzelf. Op zoek naar het kerstverhaal op internet en zo zat uiteindelijk ook ikzelf te luisteren naar dat verhaal. Dat was lang geleden! En voelde ook wel als een mooie herinnering naar mijn eigen basisschool tijd.

Ja ik ben veel bezig met het geloof of de zin van het leven. Ik was dat altijd al wel maar nu mijn vader is overleden heb ik het meer en ik probeer er een beetje uit te komen want nou echt belangrijk is in mijn leven en welke kant ik op wil. Ja je kunt spreken van een nieuwe fase en ik merk dat door alles wat we afgelopen jaar hebben meegemaakt je toch veranderd bent. Verandering betekend ook dat er nieuwe wegen verschijnen, een andere manier van denken. Ik leef veel meer in het nu en denk eigenlijk niet zo aan de toekomst. Ook door het besef hoe breekbaar het leven is. Ik heb voor mijn gevoel zo kennis gemaakt met de dood en ik probeer de dood te accepteren in het leven omdat het er bij hoort. Ik wil me niet laten leiden door de angst voor de dood maar ik probeer te beseffen dat het bij mijn leven hoort. Ik zal nog meer afscheid moeten gaan nemen van mensen en hoe ga ik daarmee om en hoe kijk ik dan naar de dood. Ook al ben ik er van overtuigd dat er leven na de dood is en hiervan ook bewijs heb ‘gezien en gevoeld’ blijft het feit dat wij nu ook door een rouwproces gaan. Het gewone en normale aardse contact is er niet meer. De gewone dagelijkse dingen met mijn vader zijn echt voorbij. Hem even bellen omdat de wasmachine stuk is ofzo is er niet meer bij dus ook de gezellige avondjes aan tafel of de spelletjes hartejagen waarin hij ons altijd in de zeik neemt zijn voorbij en dat word gewoon gemist. Ik merk dat ik bezig ben met het te accepteren dat leven en dood hand in hand samen gaan want ik heb nu ervaren dat ik wel zal moeten.

Maar we gaan proberen er wat van te maken deze dagen en ik vind het fijn om dit jaar is samen met Chiel voor mijn moeder te zorgen. Ik hoop dat er nieuwe herinnering onstaat waar ze volgend jaar weer aan terug kan denken. 2^e kerstdag werkt ze in het hospicehuis en ik denk dat dat alleen maar heel erg goed is dat ze dat doet……

Ik denk dat het ook het moment is om iedereen te bedanken die nog steeds naast ons staat of aan ons denkt. De lieve kerstkaarten die mijn moeder ontvangt maar ook de lieve emailtjes die wij krijgen. Ik weet dat het niet alleen voor ons maar ook voor de broers van mijn vader en mijn oma een moeilijk tijd zal zijn. Ook wij denk aan jullie. Ik weet niet of het mijn moeder nog gelukt is om haar kerstkaarten te versturen want wat normaal vanzelf gaat lijkt nu een stuk meer energie te kosten. Alle inspiratie is ver te zoeken. Maar we zijn vele ontzettend dankbaar en Ik, mijn zussen en gezinnen en natuurlijk mijn moeder wensen iedereen hele fijne dagen toe en dat 2012 een mooi jaar mag worden waarin vooral mijn zus en Willem een hoop geld binnenhalen voor het kankerfonds!

Liefs

Ellen

Sinterklaas en het hospicehuis

Lieve allemaal,

Het is alweer even geleden en we zijn zo langzamerhand in de feestmaand terecht gekomen. Een maand die vorig jaar voor ons heel heftig was en het is nu voor ons allemaal dan ook afwachten hoe we aankomende feestdagen gaan beleven. Ik was daar eigenlijk vrij nuchter over en had zoiets van nou het zijn maar dagen hoor en waarom nou zogenaamd anders dan andere? Nou ja daar kwam ik wel van terug 2 december toen we bij mama sinterklaas gingen vieren. Wat had mijn moeder er een feest van gemaakt en wat waren de kindjes super lief en wat had ik graag gezien dat hij hun gezichtjes kon zien. Nou zal hij dat zeker gezien hebben maar ik had zo graag zijn gezicht willen zien. Het daalde als een donkere deken over me heen en het ging echt goed. Sinds die dag ben ik het weer even kwijt en loop ik weer met mijn ziel onder mijn arm waar ik ontzettend van baal. Sinterklaas, het was zo gezellig, zo fijn, zo warm en alle liefde van mijn moeder zat er weer helemaal in. Het raakte me tot in mijn ziel en bracht me volledig van mijn stuk. Ik snap wel dat mensen tegen dit soort dagen op zien want je gaat toch ineens al het verdriet voelen. Je voelt echt wat je mist. Dus nee ik kijk op dit moment niet uit naar kerst. Maar ik heb ondertussen wel geleerd dat het verdriet komt en gaat en mijn gevoel van nu kan volgende week weer anders zijn. Dus ik probeer het maar te laten zijn zoals het is…..

Met mijn lieve mama gaat het goed. Ze zit op haar goede weg en het hospice huis is waar ze moest zijn. Bij sommige projecten in je leven weet je gewoon dat ze er moesten zijn en dit is zo’n project wat in mijn moeders leven thuis hoort en ook op het juiste tijdstip. Ze draait nu volledig mee en heeft het ontzettend naar haar zin. Ze heeft fijne gesprekken met de mensen in het huis en vertroeteld en verzorgt ze op haar manier. En ja zo heeft ze ook mensen die hetzelfde hebben of hadden als mijn vader. Het herinnert haar er wel aan hoe hard mijn vader is blijven vechten tot zijn lichaam helemaal op was want deze mensen lijken er veel beter aan toe te zijn en overlijden binnen enkele dagen. Ja ze is waar ze moet zijn en voor de mensen die zich afvroegen of ze het aan zou kunnen. Ja want ze doet het al 40 jaar. De mensen die ze in het verpleegtehuis verzorgde, daar zorgde ze soms al jaren voor voor ze kwamen te overlijden. Mensen die soms al jaren op een stoel voor het raam zaten en waar door de werkdruk te weinig tijd voor was om ze te vertroetelen zoals zij dat altijd doet. Mijn moeder is niet bang voor mensen die komen te overlijden nee wat mijn moeder verdrietig maakt is dat mensen die weg er naar toe alleen moeten bewandelen. De eenzaamheid die ze zag in de thuiszorg, de uitzichtloze situatie die ze zag bij mensen in het verpleegtehuis en de heftigheid die ze ervaarde in de psychiatrie. Nee de mensen in het hospicehuis weten dat er weinig tijd is en mijn moeder krijgt nu alle ruimte om alles te geven wat ze had willen geven aan die mensen in het verpleegtehuis, thuiszorg en de psychiatrie samen. De dood, nee dat schrikt haar niet af. Zij heeft veel te geven aan de mensen die de weg er naar toe moeten bewandelen en dat doet ze nu. Ze werkt met haar hart en dat maakt een mens gelukkig en compleet.

Het is zo mooi om te zien hoe zij alleen de positieve zegeningen haalt uit alles wat haar overkomt. En soms zie ik een stukje van mijn vader in haar. Ze staat voor zichzelf en geeft duidelijk haar grenzen aan. Iets wat ze zeker heeft geleerd tijdens haar leven met mijn vader. Ja ik heb heel veel respect voor mijn moeder en ik hou ontzettend veel van haar en soms vliegt het me dan ook naar mijn kil wat ik zonder haar zou moeten. Er is niemand die binnen no time mijn kern weer weet te vinden en me helpt hem weer naar boven te halen als ik het even kwijt ben en in mijn geval gebeurd dat nog wel regelmatig. Maar goed mijn moeder is nog lang niet van plan om te gaan zegt ze dus ik houd haar daar aan ; )

Mijn zussie die fietst gestaag door en veel bezig met haar missie. Het valt nog steeds niet mee om sponsoren te vinden maar dat komt wel in het nieuwe jaar.

En mijn lieve kleine zus die in augustus is begonnen aan haar nieuwe baan is deze helaas weer kwijt. Het bedrijf gaat failliet en zij zit binnenkort dus zonder baan. Ja dit is best zwaar voor die gup. Zoals ze vandaag schreef op haar facebook dat het haar jaar niet was. Nee wat wil je ook als je je vader en je baan verliest. Ik hoop voor haar dat het snel beter gaat en dat ze snel weer iets nieuws vind.

Dus bij de ene Weidenaar gaat het beter als bij de andere Weidenaar maar we hebben elkaar en blijven elkaar opvangen en steunen…..

Liefs

Ellen