Vandaag precies een jaar geleden rond 11:50 uur hoorde we dat jij niet lang meer te leven had. Vandaag precies een half jaar geleden om 11:53 uur blies jij je laatste adem uit in de armen van jou allergrootste liefde. Lieve pap je wordt ontzettend gemist en er gaat geen dag voorbij dat we niet aan je denken en zeker vandaag niet……..we houden van je….
Lieve allemaal,
En zo start ik het 90ste blog en dit blog is precies een jaar nadat onze levens voorgoed veranderde. 20 December dragen we met ons mee en zal nooit meer een gewone dag zijn. De donkere dagen voor kerst zijn opnieuw aangebroken alleen ligt er nu geen sneeuw. Alles van vorig jaar herinner ik me als de dag van gister en voor het eerst lees ik de eerste pagina’s van mijn blog terug. Deze had ik gelukkig in een map gestopt. Nu komen de beelden opnieuw voorbij en daarbij komt het volledige besef dat hij er niet meer is. Opnieuw wordt alles beleeft en vooral ook gevoeld. En ik kan wel zeggen dat deze dagen zwaar vallen. Ik merk dat mijn zussen en vooral mijn moeder het zwaar hebben. Kortom ik dacht moeilijke feestdagen een cliche waren maar nee het is waar dat ze zeggen dat de eerste feestdagen het moeilijkst zijn. Het doet pijn in mijn hart om mijn moeder verdrietig te zien en te horen dat mijn zusjes meer down zijn als anders. Ook hier moeten we doorheen en dat gaan we ook. We proberen er het beste van te maken en we zorgen voor elkaar.
Op een dag als vandaag gaan we gewoon door met alles wat we normaal ook doen. Mijn moeder helpt haar klanten en doet dit met een heel fijn gevoel, ook haar werk in het hospicehuis vind ze heel fijn en beide helpen haar enorm. Praten met klanten en het verzorgen van stervende mensen helpen haar denk ik ook met verwerken. Op het moment dat zij bezig is met haar hart gaat haar energie omhoog en kan ze alles beter aan en ervaar ik een positieve mama maar soms gaat ze terug naar de tijd dat mijn vader in het ziekenhuis lag en dat doet haar zoveel zeer en die tijd was vorig jaar om deze tijd met alle kerstliedjes erbij. Ja het is verwerken……..
Hoe ik deze tijd ervaar weet ik eigenlijk niet zo goed. Ik heb op dit moment even mijn handen vol aan mijn dochter Sienna alias ‘knofje’. Alsof ze het voelt en me met alles wat ze in zich heeft in het hier en nu trekt. Afdwalen met gedachte is er met knofje niet bij want ze trekt je wel weer terug. Ik ben dus behoorlijk afgeleid. Maar dankzij die kleine meid en haar vragen ben ik wel op een bepaalde manier met kerst bezig. Zo was haar vraag van de week ‘mama wie is God?’ ‘En wie is Jezus?’ Ja ze was met de school naar de kerk geweest en dan volgen de vragen vanzelf. Op zoek naar het kerstverhaal op internet en zo zat uiteindelijk ook ikzelf te luisteren naar dat verhaal. Dat was lang geleden! En voelde ook wel als een mooie herinnering naar mijn eigen basisschool tijd.
Ja ik ben veel bezig met het geloof of de zin van het leven. Ik was dat altijd al wel maar nu mijn vader is overleden heb ik het meer en ik probeer er een beetje uit te komen want nou echt belangrijk is in mijn leven en welke kant ik op wil. Ja je kunt spreken van een nieuwe fase en ik merk dat door alles wat we afgelopen jaar hebben meegemaakt je toch veranderd bent. Verandering betekend ook dat er nieuwe wegen verschijnen, een andere manier van denken. Ik leef veel meer in het nu en denk eigenlijk niet zo aan de toekomst. Ook door het besef hoe breekbaar het leven is. Ik heb voor mijn gevoel zo kennis gemaakt met de dood en ik probeer de dood te accepteren in het leven omdat het er bij hoort. Ik wil me niet laten leiden door de angst voor de dood maar ik probeer te beseffen dat het bij mijn leven hoort. Ik zal nog meer afscheid moeten gaan nemen van mensen en hoe ga ik daarmee om en hoe kijk ik dan naar de dood. Ook al ben ik er van overtuigd dat er leven na de dood is en hiervan ook bewijs heb ‘gezien en gevoeld’ blijft het feit dat wij nu ook door een rouwproces gaan. Het gewone en normale aardse contact is er niet meer. De gewone dagelijkse dingen met mijn vader zijn echt voorbij. Hem even bellen omdat de wasmachine stuk is ofzo is er niet meer bij dus ook de gezellige avondjes aan tafel of de spelletjes hartejagen waarin hij ons altijd in de zeik neemt zijn voorbij en dat word gewoon gemist. Ik merk dat ik bezig ben met het te accepteren dat leven en dood hand in hand samen gaan want ik heb nu ervaren dat ik wel zal moeten.
Maar we gaan proberen er wat van te maken deze dagen en ik vind het fijn om dit jaar is samen met Chiel voor mijn moeder te zorgen. Ik hoop dat er nieuwe herinnering onstaat waar ze volgend jaar weer aan terug kan denken. 2e kerstdag werkt ze in het hospicehuis en ik denk dat dat alleen maar heel erg goed is dat ze dat doet……
Ik denk dat het ook het moment is om iedereen te bedanken die nog steeds naast ons staat of aan ons denkt. De lieve kerstkaarten die mijn moeder ontvangt maar ook de lieve emailtjes die wij krijgen. Ik weet dat het niet alleen voor ons maar ook voor de broers van mijn vader en mijn oma een moeilijk tijd zal zijn. Ook wij denk aan jullie. Ik weet niet of het mijn moeder nog gelukt is om haar kerstkaarten te versturen want wat normaal vanzelf gaat lijkt nu een stuk meer energie te kosten. Alle inspiratie is ver te zoeken. Maar we zijn vele ontzettend dankbaar en Ik, mijn zussen en gezinnen en natuurlijk mijn moeder wensen iedereen hele fijne dagen toe en dat 2012 een mooi jaar mag worden waarin vooral mijn zus en Willem een hoop geld binnenhalen voor het kankerfonds!
Liefs
Ellen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten