Lieve mama,

Vandaag is het alweer 2 jaar geleden dat papa overleed. 2  jaar zonder papa en wennen doet het nog steeds niet. Toch pakken we ons leven op net als vele met hetzelfde verhaal als wij. En dat er veel van die mensen zijn hebben jullie wel gezien tijdens de Alpe d’Huzes. Alles kwam voorbij, verdriet om opa’s, oma’s, papa’s, mama’s, broers, zussen en ook om kinderen. Die dag dat jullie daar waren voelde het of ik toch heel dichtbij was en ik was echt emotioneel. Met z’n allen op zo’n berg en allemaal verdriet om wat kanker had aangericht. Diep verdriet en gemis maar jullie deelde het samen en dat gaf kracht en het leek wel of het voelbaar was hier. Wat een verbondenheid geeft verdriet, wat is een mens dan gewoon kwetsbaar en zichzelf. Het zijn hele waardevolle ervaringen en wat zijn mensen mooi als ze heel dichtbij zichzelf staan…..

Marielle was onder de indruk van je vechtlust die je daar op die Alpe liet zien. Bergwandelingen gemaakt waarbij je soms gewoon een paar honderd meter stijl naar beneden keek of je vast moest houden aan de stijle berg. Waar je over omgevallen bomen moest klimmen. Zonder zeuren en je niet klein liet krijgen door angst. Ze noemde je een bikkel… Je bent veranderd na de dood van pap mam. Je trekt veel meer grenzen en bent krachtig geworden. Je doet de klussen die papa altijd deed. Nog ff naar garage met de auto of zelf ff gereedschap pakken en iets repareren. Jij neemt de leiding in je leven. Je draait je eigen zaak en omdat je zo’n goede en zorgzame pedicure bent zit je week vaak vol en merk je misschien wel weinig van de crisis.

Het moeilijkste en heftigste wat je ooit hebt gedaan is papa de laatste zorg geven. Tot zijn laatste adem heb je hem bijgestaan en heb je hem geholpen door het allermoeilijkste stuk wat een mens kan ervaren. De wetenschap dat je dood gaat. Hoeveel mensen je ook om je heen hebt, het is het meest eenzame proces wat je je kan voorstellen want je gaat alleen. Niemand kan je vertellen hoe het is om dood te gaan en wat er misschien wel daarna is of niet. Ik zal dat nooit vergeten mam hoe jij dat voor papa deed, hem bijstaan zo ver dat mogelijk is in dat proces. En vlak daarna kreeg jij een baan in het hospice huis in Voorburg en ging je dat doen bij mensen wat je al eerder voor papa deed. Je hebt geen idee hoe moedig ik je vind en trots ik op jou ben dat je in mijn ogen misschien wel het moeilijkste maar het waardevolste beroep uitoefend wat een mens kan uitoefenen, de laatste zorg geven aan stervende mensen. Niet alleen voor jou maar voor al jou collega’s en niet te vergeten al die vrijwilligers die zich inzetten voor deze mensen heb ik diep respect.

Soms kom je verslagen thuis en ben je onzettend geconfronteerd met je eigen verdriet en ben je misschien wel opstandig en boos waarom sommige mensen zo’n lijdensweg moeten ondergaan. Van alle leeftijden verzorg je ze. Een jongen van 28 met een heel indrukwekkend verleden was je en verzorg je met alle liefde. Je praat met hem en geeft hem een aai over zijn bol zoals alleen jij dat kan. Of je vangt de vrouw op van een jonge directeur van 38 die na een ziektebed van anderhalf jaar zijn kindjes van 2 en 4 heeft achter moeten laten. Ik weet dat jij daar hoort als zijn vrouw zegt: ‘Het geeft me hoop als ik jou zo zie na het overlijden van je man’. Want dat moeten we mama, doorgaan en het leven weer oppakken net zoals jij dat probeerd en ook doet. Het gemis zal niet minder worden en het verdriet zal ons soms blijven overvallen maar toch lukt het ons aardig.

Mam ik wil je vandaag gewoon even een hart onder de riem steken. Ik ben zo ontzettend trots op je en je hebt geen idee hoe belangrijk je bent in mijn leven. Ik vind je moedig en heb diep respect voor de manier waarop je in het leven staat en er voor je medemens bent.  Al ruim 40 jaar werk je met je hart in de zorg en ben je veel mensen tot steun geweest en en dat ben je nog steeds. Ik heb bewondering voor je ondernemerskwaliteiten en voor je creativiteit die zo duidelijk terug te zien is in pedicurepraktijk. Ook hierin voeren je zorgzame kwaliteiten de boventoon en zelfs boven geld verdienen en juist dat maakt je zo succesvol. Je hebt het echt heel zwaar gehad en gelukkig was je niet te trots om hierom hulp te zoeken bij een psycholoog en ben je met je verdriet aan de slag gegaan. Ik vond het heel erg dat ik er niet altijd voor je kon zijn omdat ik soms zo in de knel zat met mezelf. Ik ben daarom onze lieve familie en vrienden zo dankbaar dat ook zij er zo voor jou zijn geweest en nog zijn.

We dragen papa met ons mee, ons hele leven lang. Soms voel ik hem zo dichtbij en lijkt hij over mijn schouder mee te kijken. We zijn zo veranderd afgelopen 2 jaar en ik denk dat ik kan zeggen dat we alle vier sterker zijn geworden en wij zusjes zijn vooral volwassener geworden. Ik denk echt dat hij trots is, op jou en op ons. Papa was onze rots, een man met enorme kracht,kennis, wijsheid, nuchterheid en relativeringsvermogen. Hij was een mensenmens die midden in de maatschappij stond en zich met zijn hele hart inzette voor zijn medemens net als jij. Jullie zijn  daarin beide een voorbeeld voor mij en als ik op twee mensen wil lijken dan is het op jullie…..

Ik hou van je mam….

Dikke kus

Ellen

In memoriam 20 juni 2011

Onze blauwe getrouwe collega

Samen met alle collega’s uit Haaglanden, onze Korpschef Henk van Essen, en in het bijzonder de naaste collega’s van bureau De Heemstraat wil ik graag terugblikken op de enerverende politieloopbaan van onze zeer gewaardeerde collega Gerrit.

Gerrit was geen man die van veel  poespas hield. Niet thuis, maar ook niet op zn werk. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Ik hoor het Gerrit zeggen.  Gerrit kwam dan ook niet met grote verhalen thuis, om te vertellen wat hij allemaal wel niet had meegemaakt. Nee, Gerrit was een mensen/mens.  Als hij s’avonds thuis kwam, had Gerrit meer persoonlijk aandacht voor zn gezin en kinderen, dan wat hij zelf allemaal op 1 dag had meegemaakt.  Hij cijferde zichzelf daarmee eerder weg, dan dat hij met zn werk op de voorgrond trad.

Maar, laat vandaag voor iedereen 1 ding heel duidelijk zijn; Gerrit was op en top politieman. Een diender pur sang!  Gerrit leefde op de eerste plaats voor zijn gezin, maar op een goede tweede plaats toch zeker ook voor zijn werk, waar hij zichtbaar van genoot, maar zijn praktijkervaringen zo heb ik van Marjan gehoord thuis zelden deelde.

Gerrit was zowel privé als in zijn werk sterk sociaal bewogen. Hij wist als wijkagent zijn netwerkpartners sterk aan zich te binden. Dat blijkt ook uit de persoonlijke reacties van medewerkers van bijvoorbeeld de geestelijke gezondheidszorg (Parnassia) die Gerrit hebben bewonderd voor zijn sociale bewogenheid  en persoonlijke band met mensen in nood. Gerrit bood mensen die diep in de put zaten ook daadwerkelijk een helpende hand.

Gerrit kwam na de politieschool op 1 januari 1980 bij de Gemeentepolitie van Leidschendam. Hier kreeg hij de smaak van de wijkzorg al te pakken en werd in 1989 benoemd als wijkagent van Noord-Leidschendam.

Na de vorming van de regiopolitie in 1993/94 kwam hij als brigadier/mentor te werken aan het voormalige Bureau Vander Vennestraat midden in de Schilderswijk. Na het gereedkomen van de nieuwbouw werd dit oude nostalgische bureau een opvangvoorziening van harddrugsgebruikers en verhuisde Gerrit met z’n collega’s naar het nieuwe onderkomen; Bureau De Heemstraat. 

Hier begon voor Gerrit misschien wel het mooiste deel van zijn loopbaan.  In dit multi-etnische verzorgingsgebied met 125 nationaliteiten en meer dan 200 etniciteiten op twee vierkante kilometer, voelde Gerrit zich als een vis in het water thuis.  ‘Never a dullday..’ ofwel  altijd werk aan de winkel iets waar Gerrit niet voor wegliep, maar met beide handen aangreep.

Gerrit wist in betrekkelijk korte tijd zich deze probleemwijk eigen te maken. Zo kende hij veel bewoners, had hij contact met horecaondernemers,  balanceerde hij op de rand van de samenleving en wist hij zijn weg te vinden tussen de heroïne-hoertjes, junks en dak- en thuislozen in de wijk. Gerrit voelde zich ook echt betrokken bij deze mensen en hun trieste lot en wilde ze het liefst allemaal persoonlijk uit de shit helpen als het daar op aan kwam.

Zo weten collega’s uit het verleden zich te herinneren dat, ondanks dat het bureaubeleid ook in die tijd volstrekt helder was om junks naar binnen te slepen en te verbaliseren bij overlast, Gerrit zich hier niet altijd aan hield. Eigengereid zoals wij hem kennen, stond hij toe afspraken te maken met junks over hun slaapplaats en keek hij oogluikend toe. Gerrit handhaafde op deze wijze de rechtsorde met zijn menselijk hart en had oog voor de schrijnende toestand waarin junks soms kunnen verkeren.

Wie daarmee denkt dat Gerrit een ‘Softie’ was kwam bedrogen uit. Want in schril contrast met zijn sociale bewogenheid, pakte hij zijn rol als mentor uiterst serieus en strijdbaar op. Zo pakte hij, als voorloper van ons huidige wijkondersteuningsteam (WOT),  een leidende rol in het Transvaalteam. Dit team was speciaal opgericht om een einde te maken aan de structurele drugsoverlast, in de probleemwijk Transvaal in de 90-er jaren. Door zoveel mogelijk drugsdealers op te pakken en overlastpanden te sluiten trok hij ten strijde tegen doorgewinterde criminelen. Hij werd voor zijn buitengewone inzet met een gratificatie beloond, door zijn toenmalige bureauchef Frank Paauw, met wie hij op goede voet stond. Zo werd Gerrit bij problemen in de wijk ook door mij regelmatig in vertrouwen genomen om goed zicht en beeld te krijgen over datgene wat er speelde op basis van zijn uitstekende contactnetwerk.

Zo had Gerrit zich in het verleden ook vastgebeten in een zaak, waar sprake was van ernstige geluidsoverlast in de Megabar. Bewoners werden letterlijk en figuurlijk ziek van de overlast die zij ondervonden.  Ook al bleef volgens de wettelijke geluidsnormen het geluidsniveau binnen de beperken, Gerrit wist wel beter en liet het er niet bij zitten. Deze ellende voor bewoners zou en moest gestopt worden. Hij zette, de Wet er graag even voor opzij en deed wat hij vond dat hij moest doen.  En ik zal niet zeggen dat het de stekkers waren..!

Gerrit ging altijd kalm en rustig te werk, dat straalde hij ook uit naar zijn omgeving. Uit een uitstekende beoordeling opgemaakt door zijn toenmalig ploegchef Ron Waaijer valt op te maken dat Gerrit zich niet voor een karretje liet spannen. Ook niet als het ging om degene met wie hij het beste voor had. Zijn handelingsperspectief was glashelder: Wat is het probleem, wat is ballast en wat ga jij eraan doen? Hij waakte ervoor de problemen van een ander op te lossen.

De jaren gingen tellen en Gerrit kwam mede vanwege lichamelijke klachten door het sterk onregelmatige werk waaronder nachtdiensten, begin jaren 2000 als wijkagent binnen de wijkzorg terecht. Onder leiding van Chef Wijkzorg Stephen van den Bosch kreeg Gerrit een eigen stuk probleemwijk toebedeeld, te weten Schilderswijk-West met de DeDelftselaan. Hier tiert vandaag de dag de misdaad nog steeds welig. Door tand des tijds is dit gebied steeds meer complex geworden. Naast de nodige opsporingssuccessen is de veiligheid in deze wijk nog steeds een wankel evenwicht. Gerrit wist hier het natuurlijke gezag van de politie een menselijke kant te geven.  Maar, daarmee was Gerrit geen grijze sokkendrager. Want Gerrit, was vooral Gerrit en voor de duvel niet bang. Zo ging Gerrit er graag alleen op uit en vertrouwde hij het liefst op zichzelf.

Ruim voor het bestaan van het Wijkondersteuningsteam (WOT), trok Gerrit ten strijde tegen de illegale vuurwerkhandel. Hier ging Gerrit werkelijk tot het gaatje om alle illegaliteit in die sfeer uit te bannen.  En de buurt wist dit. De vragende reactie van een Haagse Harry die op deze wijze door Gerrit in zijn kladden werd gegrepen spreekt boekdelen:  Waar gaan we heen…? De Heemstraat? Shit, nu ben ik echt de l..!

Vlogen met de beruchte Oude & Nieuwjaren, waarbij de wijk in brand stond de zelfgemaakte bommen en granaten om je oren,  Gerrit sloeg  alle goedbedoelde adviezen om vooral samen de straat op te gaan in de wind en ging er het liefst alleen op uit. Niet dat hij een hekel had aan zijn collega’s, helemaal niet.  Maar, waarom zou je? Je hebt er alleen maar last van! 

De collega’s die Gerrit goed kennen, weten dat hij zo meer eigenaardigheden had.  Gerrit was soms een echte eigenheimer, had zo zijn eigen overtuigingen, was soms moeilijk van zijn standpunt te brengen, een echte Fries. Maar, we zouden Gerrit ernstig tekort doen als we niet zouden onderkennen dat hij in zijn kritiek en opvattingen ook echt punten te pakken had, die ertoe deden. Door zijn enorme betrokkenheid en aandacht voor de goede zaak, had hij over alles nagedacht en zijn mening gevormd. Ook al was dat voor sommigen soms tegen het zere been. Gerrit stond voor zijn mening,  en als je daarnaar vroeg kreeg je die ook. Bevalt hij je niet, had er dan ook niet naar gevraagd. Zo simpel zat het leven voor Gerrit in elkaar, maar altijd vanuit de goede intentie en oprechtheid waar hij als diender voor stond met zijn persoonlijke bijdrage onze samenleving veiliger en vooral leefbaarder te maken.

Zo kon Gerrit het ook altijd moeilijk verkroppen als andere partijen in de veiligheidsketen hun verantwoordelijkheid en rol niet oppakken. Gevleugelde uitspraken van Gerrit zijn:

‘Dit kan toch niet! …Er moet toch een mogelijkheid zijn om …’

Gerrit kon zich dan ook enorm druk maken over zaken, waarbij het stoom soms uit zijn oren liep. Stapels zelf gemaakte memo’s en rapportages zijn de afgelopen jaren richting Bestuursdienst van de Gemeente gegaan. De gave van Gerrit was ook dat hij van een mug een enorm olifantstuk kon maken. Waar een ander zou opgeven, ging Gerrit  onvermoeibaar verder. Zei je er wat van, moest je Gerrit goed tegenhouden, anders zou hij ontploffen.

Vanuit zijn enorme betrokkenheid  en persoonlijke aandacht voor de goede zaak, was Gerrit ook een taaie om om te buigen naar de wijkagent nieuwe stijl. Voor zijn Chef Stephen was het dan ook een bijzonder experiment om hem daarin te laten slagen.  Het delen van informatie, iets wat toch wel heel cruciaal is voor elke wijkagent, daar dacht hij het zijne over. Want, waarom zou je informatie delen? Er gebeurde toch niets mee!

Maar, het blauwe bloed kroop bij Gerrit waar het niet gaan kon. Zelfs in de laatste fasen van zijn leven.  Zo waren wij vlak voor zijn verjaardag met alle KMT leden op bezoek bij Gerrit en kwamen de verhalen los, over het verleden, maar ook het hier & nu. Wat schetst onze verbazing. Ondanks zijn toestand was hij boodschappen doen in het Centrum van Leiden, ziet hij een hem bekende crimineel die hij herkent uit zijn eigen wijk en nog een uitzittende straf te goed had. Hij aarzelt geen moment en neemt direct contact op met z’n collega’s van het inmiddels befaamde Mammoet team om deze kerel zo snel mogelijk op te laten pakken. 

Slapen deed Gerrit  ’s nachts … en ook al heeft Gerrit nu ook zijn ogen gesloten, wij weten dat hij waakzaam is.

Gerrit, vaarwel mijn …onze blauwe vriend!