In memoriam 20 juni 2011

Onze blauwe getrouwe collega

Samen met alle collega’s uit Haaglanden, onze Korpschef Henk van Essen, en in het bijzonder de naaste collega’s van bureau De Heemstraat wil ik graag terugblikken op de enerverende politieloopbaan van onze zeer gewaardeerde collega Gerrit.

Gerrit was geen man die van veel  poespas hield. Niet thuis, maar ook niet op zn werk. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Ik hoor het Gerrit zeggen.  Gerrit kwam dan ook niet met grote verhalen thuis, om te vertellen wat hij allemaal wel niet had meegemaakt. Nee, Gerrit was een mensen/mens.  Als hij s’avonds thuis kwam, had Gerrit meer persoonlijk aandacht voor zn gezin en kinderen, dan wat hij zelf allemaal op 1 dag had meegemaakt.  Hij cijferde zichzelf daarmee eerder weg, dan dat hij met zn werk op de voorgrond trad.

Maar, laat vandaag voor iedereen 1 ding heel duidelijk zijn; Gerrit was op en top politieman. Een diender pur sang!  Gerrit leefde op de eerste plaats voor zijn gezin, maar op een goede tweede plaats toch zeker ook voor zijn werk, waar hij zichtbaar van genoot, maar zijn praktijkervaringen zo heb ik van Marjan gehoord thuis zelden deelde.

Gerrit was zowel privé als in zijn werk sterk sociaal bewogen. Hij wist als wijkagent zijn netwerkpartners sterk aan zich te binden. Dat blijkt ook uit de persoonlijke reacties van medewerkers van bijvoorbeeld de geestelijke gezondheidszorg (Parnassia) die Gerrit hebben bewonderd voor zijn sociale bewogenheid  en persoonlijke band met mensen in nood. Gerrit bood mensen die diep in de put zaten ook daadwerkelijk een helpende hand.

Gerrit kwam na de politieschool op 1 januari 1980 bij de Gemeentepolitie van Leidschendam. Hier kreeg hij de smaak van de wijkzorg al te pakken en werd in 1989 benoemd als wijkagent van Noord-Leidschendam.

Na de vorming van de regiopolitie in 1993/94 kwam hij als brigadier/mentor te werken aan het voormalige Bureau Vander Vennestraat midden in de Schilderswijk. Na het gereedkomen van de nieuwbouw werd dit oude nostalgische bureau een opvangvoorziening van harddrugsgebruikers en verhuisde Gerrit met z’n collega’s naar het nieuwe onderkomen; Bureau De Heemstraat. 

Hier begon voor Gerrit misschien wel het mooiste deel van zijn loopbaan.  In dit multi-etnische verzorgingsgebied met 125 nationaliteiten en meer dan 200 etniciteiten op twee vierkante kilometer, voelde Gerrit zich als een vis in het water thuis.  ‘Never a dullday..’ ofwel  altijd werk aan de winkel iets waar Gerrit niet voor wegliep, maar met beide handen aangreep.

Gerrit wist in betrekkelijk korte tijd zich deze probleemwijk eigen te maken. Zo kende hij veel bewoners, had hij contact met horecaondernemers,  balanceerde hij op de rand van de samenleving en wist hij zijn weg te vinden tussen de heroïne-hoertjes, junks en dak- en thuislozen in de wijk. Gerrit voelde zich ook echt betrokken bij deze mensen en hun trieste lot en wilde ze het liefst allemaal persoonlijk uit de shit helpen als het daar op aan kwam.

Zo weten collega’s uit het verleden zich te herinneren dat, ondanks dat het bureaubeleid ook in die tijd volstrekt helder was om junks naar binnen te slepen en te verbaliseren bij overlast, Gerrit zich hier niet altijd aan hield. Eigengereid zoals wij hem kennen, stond hij toe afspraken te maken met junks over hun slaapplaats en keek hij oogluikend toe. Gerrit handhaafde op deze wijze de rechtsorde met zijn menselijk hart en had oog voor de schrijnende toestand waarin junks soms kunnen verkeren.

Wie daarmee denkt dat Gerrit een ‘Softie’ was kwam bedrogen uit. Want in schril contrast met zijn sociale bewogenheid, pakte hij zijn rol als mentor uiterst serieus en strijdbaar op. Zo pakte hij, als voorloper van ons huidige wijkondersteuningsteam (WOT),  een leidende rol in het Transvaalteam. Dit team was speciaal opgericht om een einde te maken aan de structurele drugsoverlast, in de probleemwijk Transvaal in de 90-er jaren. Door zoveel mogelijk drugsdealers op te pakken en overlastpanden te sluiten trok hij ten strijde tegen doorgewinterde criminelen. Hij werd voor zijn buitengewone inzet met een gratificatie beloond, door zijn toenmalige bureauchef Frank Paauw, met wie hij op goede voet stond. Zo werd Gerrit bij problemen in de wijk ook door mij regelmatig in vertrouwen genomen om goed zicht en beeld te krijgen over datgene wat er speelde op basis van zijn uitstekende contactnetwerk.

Zo had Gerrit zich in het verleden ook vastgebeten in een zaak, waar sprake was van ernstige geluidsoverlast in de Megabar. Bewoners werden letterlijk en figuurlijk ziek van de overlast die zij ondervonden.  Ook al bleef volgens de wettelijke geluidsnormen het geluidsniveau binnen de beperken, Gerrit wist wel beter en liet het er niet bij zitten. Deze ellende voor bewoners zou en moest gestopt worden. Hij zette, de Wet er graag even voor opzij en deed wat hij vond dat hij moest doen.  En ik zal niet zeggen dat het de stekkers waren..!

Gerrit ging altijd kalm en rustig te werk, dat straalde hij ook uit naar zijn omgeving. Uit een uitstekende beoordeling opgemaakt door zijn toenmalig ploegchef Ron Waaijer valt op te maken dat Gerrit zich niet voor een karretje liet spannen. Ook niet als het ging om degene met wie hij het beste voor had. Zijn handelingsperspectief was glashelder: Wat is het probleem, wat is ballast en wat ga jij eraan doen? Hij waakte ervoor de problemen van een ander op te lossen.

De jaren gingen tellen en Gerrit kwam mede vanwege lichamelijke klachten door het sterk onregelmatige werk waaronder nachtdiensten, begin jaren 2000 als wijkagent binnen de wijkzorg terecht. Onder leiding van Chef Wijkzorg Stephen van den Bosch kreeg Gerrit een eigen stuk probleemwijk toebedeeld, te weten Schilderswijk-West met de DeDelftselaan. Hier tiert vandaag de dag de misdaad nog steeds welig. Door tand des tijds is dit gebied steeds meer complex geworden. Naast de nodige opsporingssuccessen is de veiligheid in deze wijk nog steeds een wankel evenwicht. Gerrit wist hier het natuurlijke gezag van de politie een menselijke kant te geven.  Maar, daarmee was Gerrit geen grijze sokkendrager. Want Gerrit, was vooral Gerrit en voor de duvel niet bang. Zo ging Gerrit er graag alleen op uit en vertrouwde hij het liefst op zichzelf.

Ruim voor het bestaan van het Wijkondersteuningsteam (WOT), trok Gerrit ten strijde tegen de illegale vuurwerkhandel. Hier ging Gerrit werkelijk tot het gaatje om alle illegaliteit in die sfeer uit te bannen.  En de buurt wist dit. De vragende reactie van een Haagse Harry die op deze wijze door Gerrit in zijn kladden werd gegrepen spreekt boekdelen:  Waar gaan we heen…? De Heemstraat? Shit, nu ben ik echt de l..!

Vlogen met de beruchte Oude & Nieuwjaren, waarbij de wijk in brand stond de zelfgemaakte bommen en granaten om je oren,  Gerrit sloeg  alle goedbedoelde adviezen om vooral samen de straat op te gaan in de wind en ging er het liefst alleen op uit. Niet dat hij een hekel had aan zijn collega’s, helemaal niet.  Maar, waarom zou je? Je hebt er alleen maar last van! 

De collega’s die Gerrit goed kennen, weten dat hij zo meer eigenaardigheden had.  Gerrit was soms een echte eigenheimer, had zo zijn eigen overtuigingen, was soms moeilijk van zijn standpunt te brengen, een echte Fries. Maar, we zouden Gerrit ernstig tekort doen als we niet zouden onderkennen dat hij in zijn kritiek en opvattingen ook echt punten te pakken had, die ertoe deden. Door zijn enorme betrokkenheid en aandacht voor de goede zaak, had hij over alles nagedacht en zijn mening gevormd. Ook al was dat voor sommigen soms tegen het zere been. Gerrit stond voor zijn mening,  en als je daarnaar vroeg kreeg je die ook. Bevalt hij je niet, had er dan ook niet naar gevraagd. Zo simpel zat het leven voor Gerrit in elkaar, maar altijd vanuit de goede intentie en oprechtheid waar hij als diender voor stond met zijn persoonlijke bijdrage onze samenleving veiliger en vooral leefbaarder te maken.

Zo kon Gerrit het ook altijd moeilijk verkroppen als andere partijen in de veiligheidsketen hun verantwoordelijkheid en rol niet oppakken. Gevleugelde uitspraken van Gerrit zijn:

‘Dit kan toch niet! …Er moet toch een mogelijkheid zijn om …’

Gerrit kon zich dan ook enorm druk maken over zaken, waarbij het stoom soms uit zijn oren liep. Stapels zelf gemaakte memo’s en rapportages zijn de afgelopen jaren richting Bestuursdienst van de Gemeente gegaan. De gave van Gerrit was ook dat hij van een mug een enorm olifantstuk kon maken. Waar een ander zou opgeven, ging Gerrit  onvermoeibaar verder. Zei je er wat van, moest je Gerrit goed tegenhouden, anders zou hij ontploffen.

Vanuit zijn enorme betrokkenheid  en persoonlijke aandacht voor de goede zaak, was Gerrit ook een taaie om om te buigen naar de wijkagent nieuwe stijl. Voor zijn Chef Stephen was het dan ook een bijzonder experiment om hem daarin te laten slagen.  Het delen van informatie, iets wat toch wel heel cruciaal is voor elke wijkagent, daar dacht hij het zijne over. Want, waarom zou je informatie delen? Er gebeurde toch niets mee!

Maar, het blauwe bloed kroop bij Gerrit waar het niet gaan kon. Zelfs in de laatste fasen van zijn leven.  Zo waren wij vlak voor zijn verjaardag met alle KMT leden op bezoek bij Gerrit en kwamen de verhalen los, over het verleden, maar ook het hier & nu. Wat schetst onze verbazing. Ondanks zijn toestand was hij boodschappen doen in het Centrum van Leiden, ziet hij een hem bekende crimineel die hij herkent uit zijn eigen wijk en nog een uitzittende straf te goed had. Hij aarzelt geen moment en neemt direct contact op met z’n collega’s van het inmiddels befaamde Mammoet team om deze kerel zo snel mogelijk op te laten pakken. 

Slapen deed Gerrit  ’s nachts … en ook al heeft Gerrit nu ook zijn ogen gesloten, wij weten dat hij waakzaam is.

Gerrit, vaarwel mijn …onze blauwe vriend!