Lieve mama,

Vandaag is het alweer 2 jaar geleden dat papa overleed. 2  jaar zonder papa en wennen doet het nog steeds niet. Toch pakken we ons leven op net als vele met hetzelfde verhaal als wij. En dat er veel van die mensen zijn hebben jullie wel gezien tijdens de Alpe d’Huzes. Alles kwam voorbij, verdriet om opa’s, oma’s, papa’s, mama’s, broers, zussen en ook om kinderen. Die dag dat jullie daar waren voelde het of ik toch heel dichtbij was en ik was echt emotioneel. Met z’n allen op zo’n berg en allemaal verdriet om wat kanker had aangericht. Diep verdriet en gemis maar jullie deelde het samen en dat gaf kracht en het leek wel of het voelbaar was hier. Wat een verbondenheid geeft verdriet, wat is een mens dan gewoon kwetsbaar en zichzelf. Het zijn hele waardevolle ervaringen en wat zijn mensen mooi als ze heel dichtbij zichzelf staan…..

Marielle was onder de indruk van je vechtlust die je daar op die Alpe liet zien. Bergwandelingen gemaakt waarbij je soms gewoon een paar honderd meter stijl naar beneden keek of je vast moest houden aan de stijle berg. Waar je over omgevallen bomen moest klimmen. Zonder zeuren en je niet klein liet krijgen door angst. Ze noemde je een bikkel… Je bent veranderd na de dood van pap mam. Je trekt veel meer grenzen en bent krachtig geworden. Je doet de klussen die papa altijd deed. Nog ff naar garage met de auto of zelf ff gereedschap pakken en iets repareren. Jij neemt de leiding in je leven. Je draait je eigen zaak en omdat je zo’n goede en zorgzame pedicure bent zit je week vaak vol en merk je misschien wel weinig van de crisis.

Het moeilijkste en heftigste wat je ooit hebt gedaan is papa de laatste zorg geven. Tot zijn laatste adem heb je hem bijgestaan en heb je hem geholpen door het allermoeilijkste stuk wat een mens kan ervaren. De wetenschap dat je dood gaat. Hoeveel mensen je ook om je heen hebt, het is het meest eenzame proces wat je je kan voorstellen want je gaat alleen. Niemand kan je vertellen hoe het is om dood te gaan en wat er misschien wel daarna is of niet. Ik zal dat nooit vergeten mam hoe jij dat voor papa deed, hem bijstaan zo ver dat mogelijk is in dat proces. En vlak daarna kreeg jij een baan in het hospice huis in Voorburg en ging je dat doen bij mensen wat je al eerder voor papa deed. Je hebt geen idee hoe moedig ik je vind en trots ik op jou ben dat je in mijn ogen misschien wel het moeilijkste maar het waardevolste beroep uitoefend wat een mens kan uitoefenen, de laatste zorg geven aan stervende mensen. Niet alleen voor jou maar voor al jou collega’s en niet te vergeten al die vrijwilligers die zich inzetten voor deze mensen heb ik diep respect.

Soms kom je verslagen thuis en ben je onzettend geconfronteerd met je eigen verdriet en ben je misschien wel opstandig en boos waarom sommige mensen zo’n lijdensweg moeten ondergaan. Van alle leeftijden verzorg je ze. Een jongen van 28 met een heel indrukwekkend verleden was je en verzorg je met alle liefde. Je praat met hem en geeft hem een aai over zijn bol zoals alleen jij dat kan. Of je vangt de vrouw op van een jonge directeur van 38 die na een ziektebed van anderhalf jaar zijn kindjes van 2 en 4 heeft achter moeten laten. Ik weet dat jij daar hoort als zijn vrouw zegt: ‘Het geeft me hoop als ik jou zo zie na het overlijden van je man’. Want dat moeten we mama, doorgaan en het leven weer oppakken net zoals jij dat probeerd en ook doet. Het gemis zal niet minder worden en het verdriet zal ons soms blijven overvallen maar toch lukt het ons aardig.

Mam ik wil je vandaag gewoon even een hart onder de riem steken. Ik ben zo ontzettend trots op je en je hebt geen idee hoe belangrijk je bent in mijn leven. Ik vind je moedig en heb diep respect voor de manier waarop je in het leven staat en er voor je medemens bent.  Al ruim 40 jaar werk je met je hart in de zorg en ben je veel mensen tot steun geweest en en dat ben je nog steeds. Ik heb bewondering voor je ondernemerskwaliteiten en voor je creativiteit die zo duidelijk terug te zien is in pedicurepraktijk. Ook hierin voeren je zorgzame kwaliteiten de boventoon en zelfs boven geld verdienen en juist dat maakt je zo succesvol. Je hebt het echt heel zwaar gehad en gelukkig was je niet te trots om hierom hulp te zoeken bij een psycholoog en ben je met je verdriet aan de slag gegaan. Ik vond het heel erg dat ik er niet altijd voor je kon zijn omdat ik soms zo in de knel zat met mezelf. Ik ben daarom onze lieve familie en vrienden zo dankbaar dat ook zij er zo voor jou zijn geweest en nog zijn.

We dragen papa met ons mee, ons hele leven lang. Soms voel ik hem zo dichtbij en lijkt hij over mijn schouder mee te kijken. We zijn zo veranderd afgelopen 2 jaar en ik denk dat ik kan zeggen dat we alle vier sterker zijn geworden en wij zusjes zijn vooral volwassener geworden. Ik denk echt dat hij trots is, op jou en op ons. Papa was onze rots, een man met enorme kracht,kennis, wijsheid, nuchterheid en relativeringsvermogen. Hij was een mensenmens die midden in de maatschappij stond en zich met zijn hele hart inzette voor zijn medemens net als jij. Jullie zijn  daarin beide een voorbeeld voor mij en als ik op twee mensen wil lijken dan is het op jullie…..

Ik hou van je mam….

Dikke kus

Ellen