Dinsdag 20 december 2011 13:07
Vorige week was het helaas niet mogelijk om veel te trainen. Mijn gemoedstoestand keldert behoorlijk zonder sport en ik vind het met dit weer en het weinige daglicht al heel moeilijk om mijn normale blije zelf te zijn.
Gelukkig mocht ik gister weer twee uur spinnen. Mijn trouwe medestander en zus Rian is ziek, dus was het Aafje en ik, onze oude overbuurvrouw, ook een bikkel van een fietser, die met gemak twee uur aan elkaar fietst. Het eerste uur voelde alweer heerlijk, pijnlijk maar wel heel fijn. Hardcore interval doet een mens goed. Maar wat daarna kwam was het einde. Een instructeur die ik nog nooit had mee gemaakt. Kees, een man van mijn vaders leeftijd misschien iets jonger. Een wielrenner in hart en ziel. Mijn ogen straalde, deze man is een cadeautje, van deze ga ik wat leren, ik zie het. En ja hoor. Onder de begleidende muziek van o.a. Joe Cocker en The Eagles was mijn avond compleet. Techniek, daar was deze man specialist in. Mijn lompe gestamp werd gedurende de les bijgeschaafd. Ik vond het prachtig. Volledig leeg stapte ik om half 10 van de fiets. Zo! Dat is beter.
En dat lesje had ik wel even nodig, want vandaag is een heftige en zeer emotionele dag. Vandaag is de dag dat we te horen kregen dat mijn vader ging overlijden.
20 December 2010 was ik ’s ochtends rond half 8 op kantoor. Pap vond het niet fijn als we in het ziekenhuis zouden wachten. Ik werk tegenover het LUMC, en ik wilde in de buurt zijn, dus ben naar kantoor gegaan. Alles voelde raar, gespannen. En dat terwijl we heel positief waren. Er moest een tumor aan de staart van de Alvleesklier verwijdert worden, 80% kans van slagen, en wij horen bij die 80%. Een andere uitkomst hoort niet bij ons gezin. Pap word even geopereerd, misschien nog wat chemo, maar tegen de zomer is Pap gewoon weer de oude, en dan schijnt de zon weer. Maar tekens waren er al. Op kantoor aangekomen, zette ik de radio aan. Queen met “Who wants to live forever?”. Mmm, moet ik die vraag stellen dan? Wie wil er voor eeuwig leven? Ik kijk uit het raam en er komt een lijkwagen voorbij rijden. Kennelijk moet ik daar over nadenken. Rond elf uur ben ik aan het werk achter mijn bureau, en ineens voelt het alsof er iemand een emmer met koud water over mee heen gooit. Ik wordt helemaal koud en onwel. Bijna een uur later belt mam op: “het is fout Mar, het is helemaal fout”, “Papa gaat dood, het is helemaal uitgezaaid”. De grond wordt echt onder me vandaan geslagen. Ik MOET naar het ziekenhuis, ik krijg tunnelvisie en wil alleen maar naar hem toe.
Van de dokter had pap te horen gekregen dat de operatie vroegtijdig is beeindigt omdat er niks meer aan te doen is. Maar door de narcose is het niet tot hem door gedrongen, mama moet het nog een keertje gaan vertellen als hij bij is.
Ik ben van kantoor naar het ziekenhuis gelopen. Heb onderweg toch maar weer eens pakje sigaretten gehaald op het Centraal Station, en wacht in de hal van het ziekenhuis. Het duurt bijna een uur voor de rest van de familie er is, ik blijk het roken niet te zijn verleerd na 2 jaar gestopt te zijn, en heb inmiddels een half pakje op. Iedereen is er, Mam, Ellen, Rianne, Willem & Chiel. Ik zie mijn moeder en mijn hart breekt in 1000 stukjes. Pap ligt nog in de uitslaapzaal, we kunnen niet bij hem. We wachten in het ziekenhuis. Verslagen, zonder hoop. Er is niet veel te zeggen als je dit nieuws krijgt.
Als Pap op de afdeling ligt, gaan mama en ik naar hem toe. Mam gaat bij hem zitten, hij kijkt haar aan en vraagt hoe het is gegaan, hij weet van niks. En mam verteld hem: “het is helemaal uitgezaaid schat, er is niks meer aan te doen”. Pap zegt:”Ik dacht het al, ik zag het aan de klok”. De operatie zou 5 uur duren, maar hij was al eerder terug. Mam zegt:”We gaan je naar huis halen schat, je gaat zo snel mogelijk naar huis”.
Ik kijk, staar appelig naar mijn ouders. Mijn hele lichaam is verstijfd. Alles in mij wil wegrennen, ik wil dit niet meemaken. Dit overkomt ons niet. Dit was niet de afspraak. Ik herpak mezelf, ga bij pap zitten en ik zeg met al mijn moed, “ik hou van je”. Ik heb het nog nooit tegen hem gezegd, en hij nog nooit tegen mij. Het leek nooit nodig. Maar ik kan niks belangrijkers verzinnen dan die woorden. “ik ook van jou pop” zegt hij terug. En dan vraagt hij naar zijn kleine mug, z’n kippedief, Rianne. En ik wandel terug naar de familiekamer.
Deze dag beleef ik regelmatig. Drie keer per week rij ik langs het LUMC, en dit komt terug. Het is waarschijnlijk een van de meest heftige momenten in mijn leven geweest. Mijn moeder verteld mijn vader dat hij doodgaat. Die dag ging de glans van mijn leven, en die glans komt wel weer terug dat weet ik zeker, maar hij is er nu even af.
Vandaag voelt het leven even heel zwaar. Ik weet dat dit bij het leven hoort, ik weet dat dit proces van je ouders verliezen normaal is, het is wat vroeg, maar het is normaal. En vaak kan ik gewoon positief blijven, maar het lukt me nu al twee weken niet. Voor een deel omdat ik niet kon sporten en door de tijd van het jaar, maar ook gewoon omdat ik hem ontzettend mis. Ik mis hem zo erg dat het pijn doet. Het voelt alsof er een olifant op mijn borst staat. Ik kan niet ademen. Ik mis het gezin zijn. Ik mis het naar het ouderlijk huis lopen en weten dat hij in de keuken staat te koken. Ik mis zijn bolletje met koptelefoon achter de computer, biertje op tafel en peukie in de hand. Ik mis sigaretten rook. Ik mis het sparren over financiële dingen. Ik mis zijn muziek. Ik mis zijn liefde voor zijn kleinzoons, zijn lach als hij hun zag. Ik mis die wijsvinger die omhoog gaat als hij me ziet. Ik mis zijn nuchterheid, zijn helderheid, zijn wijsheid, en zelfs zijn preken. En het komt nooit meer terug, en dat doet nu, als iedereen zich voorbereid om samen te zijn met familie, gewoon pijn. Het doet pijn dat mam nu alleen is, ze lacht niet meer zoals ze dat bij pap deed. Haar lach maakte mij blij, het bulderend gelach “Ger hou op”, als hij haar aan het plagen was. Als kind wordt je daar gelukkig van. Je voelt je veilig en geborgen.
Ik heb veel geleerd, veel gezien, ik heb hele mooie dingen meegemaakt, naast al het verdriet. Mensen hebben ons gedragen, en mijn positiviteit komt echt wel weer terug, maar vandaag mag het even. Morgen gaan we weer door, en we gaan er wat moois van maken, Kerst en Oud en Nieuw. Als pap dan naar ons kijkt, dan wil ik wel dat hij ons ziet lachen.
Ik wil iedereen bedanken voor de steun het afgelopen jaar. Ik wens jullie een heel gelukkig, gezond en vrolijk 2012. Geniet van de feestdagen, geniet van elkaar.
Heel veel liefs,
Mar
Geen opmerkingen:
Een reactie posten