Lieve allemaal,
Het is alweer even geleden en we zijn zo langzamerhand in de feestmaand terecht gekomen. Een maand die vorig jaar voor ons heel heftig was en het is nu voor ons allemaal dan ook afwachten hoe we aankomende feestdagen gaan beleven. Ik was daar eigenlijk vrij nuchter over en had zoiets van nou het zijn maar dagen hoor en waarom nou zogenaamd anders dan andere? Nou ja daar kwam ik wel van terug 2 december toen we bij mama sinterklaas gingen vieren. Wat had mijn moeder er een feest van gemaakt en wat waren de kindjes super lief en wat had ik graag gezien dat hij hun gezichtjes kon zien. Nou zal hij dat zeker gezien hebben maar ik had zo graag zijn gezicht willen zien. Het daalde als een donkere deken over me heen en het ging echt goed. Sinds die dag ben ik het weer even kwijt en loop ik weer met mijn ziel onder mijn arm waar ik ontzettend van baal. Sinterklaas, het was zo gezellig, zo fijn, zo warm en alle liefde van mijn moeder zat er weer helemaal in. Het raakte me tot in mijn ziel en bracht me volledig van mijn stuk. Ik snap wel dat mensen tegen dit soort dagen op zien want je gaat toch ineens al het verdriet voelen. Je voelt echt wat je mist. Dus nee ik kijk op dit moment niet uit naar kerst. Maar ik heb ondertussen wel geleerd dat het verdriet komt en gaat en mijn gevoel van nu kan volgende week weer anders zijn. Dus ik probeer het maar te laten zijn zoals het is…..
Met mijn lieve mama gaat het goed. Ze zit op haar goede weg en het hospice huis is waar ze moest zijn. Bij sommige projecten in je leven weet je gewoon dat ze er moesten zijn en dit is zo’n project wat in mijn moeders leven thuis hoort en ook op het juiste tijdstip. Ze draait nu volledig mee en heeft het ontzettend naar haar zin. Ze heeft fijne gesprekken met de mensen in het huis en vertroeteld en verzorgt ze op haar manier. En ja zo heeft ze ook mensen die hetzelfde hebben of hadden als mijn vader. Het herinnert haar er wel aan hoe hard mijn vader is blijven vechten tot zijn lichaam helemaal op was want deze mensen lijken er veel beter aan toe te zijn en overlijden binnen enkele dagen. Ja ze is waar ze moet zijn en voor de mensen die zich afvroegen of ze het aan zou kunnen. Ja want ze doet het al 40 jaar. De mensen die ze in het verpleegtehuis verzorgde, daar zorgde ze soms al jaren voor voor ze kwamen te overlijden. Mensen die soms al jaren op een stoel voor het raam zaten en waar door de werkdruk te weinig tijd voor was om ze te vertroetelen zoals zij dat altijd doet. Mijn moeder is niet bang voor mensen die komen te overlijden nee wat mijn moeder verdrietig maakt is dat mensen die weg er naar toe alleen moeten bewandelen. De eenzaamheid die ze zag in de thuiszorg, de uitzichtloze situatie die ze zag bij mensen in het verpleegtehuis en de heftigheid die ze ervaarde in de psychiatrie. Nee de mensen in het hospicehuis weten dat er weinig tijd is en mijn moeder krijgt nu alle ruimte om alles te geven wat ze had willen geven aan die mensen in het verpleegtehuis, thuiszorg en de psychiatrie samen. De dood, nee dat schrikt haar niet af. Zij heeft veel te geven aan de mensen die de weg er naar toe moeten bewandelen en dat doet ze nu. Ze werkt met haar hart en dat maakt een mens gelukkig en compleet.
Het is zo mooi om te zien hoe zij alleen de positieve zegeningen haalt uit alles wat haar overkomt. En soms zie ik een stukje van mijn vader in haar. Ze staat voor zichzelf en geeft duidelijk haar grenzen aan. Iets wat ze zeker heeft geleerd tijdens haar leven met mijn vader. Ja ik heb heel veel respect voor mijn moeder en ik hou ontzettend veel van haar en soms vliegt het me dan ook naar mijn kil wat ik zonder haar zou moeten. Er is niemand die binnen no time mijn kern weer weet te vinden en me helpt hem weer naar boven te halen als ik het even kwijt ben en in mijn geval gebeurd dat nog wel regelmatig. Maar goed mijn moeder is nog lang niet van plan om te gaan zegt ze dus ik houd haar daar aan ; )
Mijn zussie die fietst gestaag door en veel bezig met haar missie. Het valt nog steeds niet mee om sponsoren te vinden maar dat komt wel in het nieuwe jaar.
En mijn lieve kleine zus die in augustus is begonnen aan haar nieuwe baan is deze helaas weer kwijt. Het bedrijf gaat failliet en zij zit binnenkort dus zonder baan. Ja dit is best zwaar voor die gup. Zoals ze vandaag schreef op haar facebook dat het haar jaar niet was. Nee wat wil je ook als je je vader en je baan verliest. Ik hoop voor haar dat het snel beter gaat en dat ze snel weer iets nieuws vind.
Dus bij de ene Weidenaar gaat het beter als bij de andere Weidenaar maar we hebben elkaar en blijven elkaar opvangen en steunen…..
Liefs
Ellen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten