Lieve allemaal,
Zo zijn we alweer ruim 4 maanden verder en ik heb nu dus weer besloten om weer verder te gaan met het blog. Ten eerste omdat ik het fijn vind om te schrijven, ten tweede omdat mijn moeder het fijn vind dat ik schrijf ; )
We gaan dus weer verder en ik zal proberen te vertellen hoe wij, de meisjes Weidenaar onze levens weer oppakken. Dat doen we met ups en downs en ieder op onze eigen manieren. Het leven gaat verder en al heel snel draai je weer mee in die draaiende wereld want dat is het leven.
Ik zal even beginnen bij mijn lieve moeder. Mijn moeder is vrij snel na de crematie weer begonnen in haar pedicurepraktijk en het helpt haar om door te gaan. Ze heeft fijne gesprekken met haar klanten en daar trekt ze zich aan op. De eerste maanden na zijn overlijden was ze ontzettend sterk en krachtig en is ze vooral voor mij en mijn zussen een enorme steun.Ze is in staat geweest om te solliciteren in het hospice huis in Voorburg en afgelopen donderdag heeft ze te horen gekregen dat ze is aangenomen. En wij zijn trots, zo onwijs trots. Ik heb gezien wat mijn moeder kan, ik heb gezien dat mijn moeder de kalmte en de rust uitstraalde in de ergste nacht van mijn vaders leven. Wat mijn moeder voor mijn vader heeft gedaan is iets wat ik nooit zal vergeten en het raakt me in het diepst van mijn ziel. In mijn ogen mag het hospice huis blij zijn met zo’n aanwinst. Ik weet zeker dat zij op haar manier ontzettend veel kan betekenen voor mensen in hun laatste en kwetsbaarste fase van hun leven. Ik heb het gezien hoe zij dat deed en ik denk dat ze klaar is voor de moeilijkste baan die er is. Je merkt aan haar nu ze deze nieuwe fase in haar leven ingaat dat ze ook wel weer te maken krijgt met een beetje onzekerheid en dat is na wat ze allemal heeft meegemaakt best wel veel om te verwerken. Met onzekerheid komt ook verdriet los en zo zag ik mijn moeder eerder deze week eigenlijk voor het eerst een beetje breken. Het lijkt wel of het besef iedere dag een beetje meer binnenkomt en het is zo moeilijk om ieder moment van de dag je hoofd omhoog te houden en iedere minuut van de dag positief te blijven. Het zijn haar angsten om het dieptepunt te raken en daar niet meer vandaan te komen maar het hoort bij rouw en het gaat geleidelijk anders kan een mens het niet aan, geen enkel mens. Nu komen er beelden voorbij van het laatste half van zijn leven, nu gaat het verwerken beginnen. Je sluit je ogen en ineens is daar een beeld van wat je had opgeslagen. Een beeld van haar man die ze achter moet laten een nacht voor de operatie in het LUMC. Blikken die ze met elkaar wisselden en die nooit vergeten zullen worden. Alles wat er in die tijd gebeurde greep je recht in je hart. Nu pas realiseren in wat voor roes alles is beleeft. De roes maakt weer plaats voor gevoel en zo komen er tranen bij de beelden. En ik weet niet hoe ik haar kan troosten op die momenten want ze moet er doorheen want dat is het enigste dat helpt. Ik weet dat ze het red en dat ze in staat is om haar leven op te pakken want dat doet ze al maar ik weet ook dat ze door dat ze door een rouwproces moet en dat doet ze ook. Ze loopt nergens voor weg en ze schuift niets op voor later. Ze kijkt het verdriet en het gemis in de ogen en probeerd daarnaast in balans te blijven door te lezen, het leven te leven met de fijne mensen om haar heen en haar gevoel te volgen in haar missie ‘het zorgen voor mensen die dat nodig hebben’. Ze blijft creeeren en dat is sterk. Ja ze is een enorm sterke en bijzondere vrouw……
Mijn lieve zus Marielle. Ze heeft een missie en dat is de Alpe d’HuZes. Ze is samen met haar Willem ingeloot en ze gaan volgend jaar samen die berg beklimmen voor het kankerfonds. In gedachte bij papa. Ze sport en sport en daarin gaat ze voor zichzelf soms tot het uiterste om te voelen. Ja ze mist hem en soms is ze down maar sport geeft het het gevoel van positiviteit en ik weet dat ze dat ook doet voor hem. Ze stelt doelen voor zichzelf om ook positief in het leven te staan want dat is iets wat ook hij graag zou willen. Verder werkt en zorgt natuurlijk voor haar twee jongens. Kortom ze heeft het heel druk en ik denk dat soms best wel is een dagje in bed zo willen liggen. Toch is ze iemand die wel om kan gaan met bepaalde druk en er zit toch nog rek in dat elastiekje. Die rek houdt ze er ook in door het vele sporten…..
Mijn kleine zus. In augustus is ook zij begonnen aan haar nieuwe baan en ze doet het goed. Ook onderneemt ze een hoop samen met mijn moeder. Ze zoeken elkaar gezelligheid op en steunen elkaar door middel van gesprekken. Ja die kleine zus….ze houdt zich goed…..
Ja en met mij. Tja bij mij is de rek er wel een beetje uit en het lukt me nu op dit moment niet om op meerdere vlakken te functioneren. Ik heb me dan ook ziek gemeld want ik ben op zoek naar rust, rust in mijn hoofd. De chaos was zo groot dat ik soms stukken kwijt was en de concentratie ver te zoeken was. Mijn vader werd ziek vlak nadat wij verhuist waren en alles heeft stil gestaan tijdens zijn laatste half jaar. Ik ben nu nog steeds of weer bezig met mijn huis op orde brengen en dit samen met werken, zorgen voor het gezin is even teveel. Ik heb me gek genoeg tijdens de ziekte van mijn vader sterk gevoeld en ook het gevoel van in verbinding staan met mezelf en ja hoe zal ik het noemen, wat er meer is tussen hemel en aarde. Op een of andere manier sta ik daar op het moment minder voor open en ben ik er minder mee bezig. Ik probeer nu vooral weer mee te draaien in de draaiende wereld. Op zoek naar balans in mijn leven en dat is even genoeg nu.
Kortom de meiden pakken ieder op hun eigen manier maar juist samen hun leven weer op……..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten