Ziek zijn en een diep dal (door Marielle)

Donderdag 12 januari 2012 12:44 

Dag lieve allemaal,

De kerst vakantie ligt inmiddels achter ons, en ik moet zeggen dat hebben we eigenlijk best aardig overleefd, het was eigenlijk best wel gezellig. Willem, ik en de kindjes zijn naar mijn schoonouders gegaan in de Achterhoek, van vrijdagavond tot zondag middag. Heb daar nog even lekker kunnen hardlopen en omdat het weer heel zacht was hebben we ook met de kindjes nog een flinke wandeling kunnen maken. En bewegen is wel erg fijn. Zondag middag in de loop van de middag zijn we terug gekomen. Maandag 2e kerstdag met z'n allen naar mama gegaan en dat ging ook allemaal prima, was ontspannen en ongedwongen. Waarschijnlijk ook wel door het zachte weer dat je niet in de kerstsfeer komt, met kindjes ben je ook eigenlijk altijd wel lekker in de weer, en er was veel op tv, dus dat was allemaal voldoende afleiding.

Oud en Nieuw vond ik alweer zwaarder, we zijn naar El gegaan, mijn zwager Chiel had nachtdienst, en mijn man Willem had laat. Alletwee bij de politie, dus eigenlijk ben je de hele avond wel gespannen. De hele avond waren we in de weer met kindjes die weer wakker werden en weer gingen slapen. Onze oudste zoon Iain was ziek, hij had de vijfde of zesde ziekte of iets van allebei en hij was heel erg rustig en knuffelig, maar toch je maakt je zorgen. Toen het eenmaal twaalf uur was geweest was het eigenlijk ineens heel rot. Ik weet niet wat het was, je wenst elkaar het beste voor 2012, maar 2011 is voorbij, een jaar waar je eigenlijk nog helemaal niet klaar mee bent.

Op dinsdag 3 januari had ik gewerkt, en ik kom 's middags thuis. Iain was nog steeds ziek, inmiddels al vanaf 22 december. Vijfde of zesde ziekte kan 7 tot 10 dagen duren, dus gerekend vanaf 22 december had het over moeten zijn. Maar hij had 39,5 graden koorts. Hij lag te happen naar adem, en het ging zwaar. Ik voel dat ik hysterisch wordt, ik voel paniek en ik voel angst in mijn hart, ik heb mezelf slecht onder controle. Maar daar heeft niemand iets aan dus, je pakt jezelf aan. Willem belt de huisartsen post in het Bronovo en we mogen langskomen. De dokter constateerd een lichte longontsteking, maar weet het niet zeker. Bronovo is vol dus Iain en ik gaan naar het JKZ. Ook daar wordt een lichte longontsteking vastgesteld, omdat de saturatie in zijn bloed op 94% is in plaats van 98%, mogen we nog even wachten en Iain wordt aan de monitor gekoppeld. Hij vermaakt zich prima, allemaal lieve vrouwen die hem aandacht geven, en hij is druk met mijn Iphone spelletjes aan het doen. Uiteindelijk loopt de saturatie op naar 97% en mogen we naar huis. Inmiddels is Iain hersteld, magertjes maar gezond en druk met eten.

Het werd me wel even goed duidelijk dat het niet goed met me gaat. Ik was totaal niet in staat om normaal te doen. Ik trilde was totaal overstuur en het gaat gewoon niet. Een ziekenhuis is voor mij geen plek meer waar mensen beter worden, ik kon het niet relativeren. De buitenwereld ziet het niet aan je, en levenservaring geeft je wel het vermogen om normaal te functioneren, de automatische piloot, maar ik merk dat het 'overlevingsmechanisme', waar ik de afgelopen 6 maanden flink op geteerd heb, mij weer terug laat glijden in de werkelijkheid. Sinds die avond is er bij mij totaal besef van de realiteit. Wat was komt nooit meer terug. We hadden een fantastisch mooi gezin, en ik had de beste vader van de hele wereld en hij is dood. En dat komt nooit meer terug, in geen enkele tijdzone of dimensie, het is weg. En dat moet verwerkt worden, de deken van verdriet die over me heen hangt, die moet deel van mij worden. Gefaseerd komt het binnen. Ik ben na overleg met mijn werkgever even thuis van werk, en ik merk dat ik weinig stress of spanning aan kan, ik ben hondsmoe, en ik kan bij het minste of geringste huilen, iets waar ik hiervoor geen last van had. Ik laat het maar komen, ga er gewoon doorheen. En ik hoop dat die deken van verdriet er door verdwijnt. Ik wil weer functioneren, ik wil weer normaal zijn, ik wil werken, ik wil heel veel sporten, ik wil blij zijn, ik wil plannen maken, maar ik voel me lamgeslagen, en er komt niets uit mijn handen. Het normale dagelijkse functioneren gaat wel, we hebben tenslotte wel twee hummeltjes rondhobbelen, maar alles meer dan de basis, lukt me nu niet. Ik vind het maar een rare en vooral lastige gewaarwording. Ook het overal te pas en onpas in huilen uitbarsten vind ik echt heel schaapachtig. Maar kennelijk werkt het zo, niemand kan me uitleggen hoe je rouwt, hoe het beter wordt. Je rommelt eigenlijk maar gewoon wat aan. 

Ik download gruwelijk veel muziek via Itunes, alle muziek van papa daar luister ik naar, en dan moet ik nog harder huilen, en ik beleef weer delen van de afgelopen 6 maanden maar ook van mijn jeugd. De DVD van Zucchero in the Royal Albert Hall, die werd veel door ons gedraaid in de twee weken voordat mijn vader overleed, papa en ik keken er samen naar, wij allemaal trouwens. We vonden 'em fantastisch, en als ik hem nu draai moet ik huilen, ik kom weer helemaal terug in de energie van die twee weken in juni 2011. En toen kon ik niet huilen, maar nu voel ik wat ik toen zou hebben gevoeld als het overlevingsmechanisme niet zijn werk had gedaan. En misschien is dat wel verwerken.

Met mama gaat het niet zo goed. Sinds papa's overlijden heeft ze drie keer midden in de nacht een hele erge pijn in haar hart gehad. Na 20 minuten ging het wel weer weg, maar afgelopen maandag besloot ze om het toch wel uit te lopen bij de huisarts. Die heeft rust verplicht, per direct, twee weken. Als er na twee weken geen verbetering in zit, gaan we alsnog naar de cardioloog, voor de zekerheid, maar ik denk dat het wel duidelijk is dat haar hart gebroken is. De helft van haar, en haar leven, is weggeslagen en ze moet weer leren leven, haar leven opnieuw inrichten. Maar ik denk dat ook bij haar het overlevingsmechanisme uitgewerkt is, en het verdriet komt bij haar gefaseerd binnen. Je gaat van een schitterende toekomst met je man, kinderen en klein kinderen naar totale eenzaamheid, elke avond, nacht en ochtend. Wat is nog je doel? Wat maakt het leven nog leuk als de liefde van je leven er niet meer is om te genieten van alles wat je samen hebt opgebouwd? Kindjes het huis uit, klein kindjes naar school, en nu? Dit wordt even flink schakelen. Verdriet verwerken en je leven opnieuw inrichten, het klinkt zo simpel, doen we even, iedereen moet dit ergens in zijn of haar leven doen. Een van twee partners zal eerder overlijden dan de ander. Ik ben er altijd zo makkelijk overheen gestapt, ik heb er nooit een seconde bij stil gestaan hoe verschrikkelijk het is voor de partner die achter blijft. En nu kijk ik er naar, en omdat ik nooit eerder naar iemand geluisterd heb, en nooit gevraagd heb aan iemand die dit heeft meegemaakt hoe het nou werkelijk gaat, sta ik hier zonder handvatten, sta eigenlijk gewoon voor lul. Weet totaal niet hoe ik haar moet opvangen. Ik kan wel zeggen, dat ik kan luisteren, maar heel vaak zegt ze niks, en dan? En positief zijn is wel heel goed en belangrijk, maar dat is niet altijd het juiste medicijn op het juiste moment. 

Gelukkig vragen er wel altijd mensen hoe het met ons gaat, waardoor mijn klunzigheid wat minder opvalt. Vooral nu, nu is het echt even heel belangrijk vooral voor mijn moeder. De grootste fout die ik heb gemaakt met mensen om me heen die iemand hebben verloren is niet vragen hoe het gaat. Ik dacht altijd, wat gaat mij dat aan, het is privé of misschien is die persoon net blij en dan vraag ik er naar en dan verpest ik de dag. Maar ik heb nu wel geleerd dat de dood van een geliefde iets is wat je draagt, het is 24 uur per dag in mijn gedachte en ik zal er altijd over willen praten en ik zal het altijd waarderen als je er naar vraagt, en zo ook mijn moeder.

Lieve mensen, bedankt voor het lezen, en luisterend oog... ook al mag het officieel niet meer, ik wil jullie wel al het beste wensen voor 2012, als ik weer uit dit dalletje ben gewandeld dan gaan we er wat moois van maken, 6 keer de berg op voor al die mensen die nu mee gaan maken wat wij net achter de rug hebben. En hopelijk voor al die mensen die dit niet hoeven mee te maken, die dit overleven. Maak er wat moois van, maak vooral mooi herinneringen daar heb ik nu in donkere tijden zoveel steun aan.

Heel veel liefs,

Marielle

Mijn Site