We zijn er & Lessen geleerd

zondag 29 april 2012 21:39

Dag lieve allemaal,

                  

Eindelijk weer een berichtje! Met goed nieuws! We kunnen stellen dat we het gaan halen! Willem en ik hebben bijna alletwee onze 2500 euro te pakken, dankzij jullie. Er ligt nog wat in het verschiet van de Albert Heijn in Leidschendam en zoals het er nu naar uitziet, gaan we het halen, en dus mogen we meedoen. Wat een ontzettende opluchting voor ons beiden, en wat hebben jullie ons ontzettend fijn gesteund, bedankt voor al jullie donaties en steun, zonder jullie was er simpel weg geen Alpe d'Huzes voor ons, dankjewel!!

En nu is het bijna zo ver. Nog iets meer dan een maand, en dan gaan we eindelijk naar Frankrijk. We hebben er ontzettend veel zin in. Ik kijk uit naar het samen zijn met al die mensen, en ik kijk erg uit naar het samen zijn met mijn man, kinderen, zussen, moeder, beste vriendin en hopelijk schoonouders. Het eerste jaar rouwen is bijna ten einde, bijna alle feestdagen en verjaardagen zijn nu voor het eerst gevierd zonder papa. We hebben ons er allemaal goed doorheen geslagen vind ik. Afgelopen vrijdag was mijn eerste verjaardag zonder papa, en de hele dag had ik het gevoel dat hij bij mij was, en dat voelde heel erg fijn. Ik was niet verdrietig, alleen maar blij dat ik het voelde. Aan het einde van de middag stond ik te koken, ik had mijn iphone aangezet voor muziek, er staan 127 verschillende nummers van verschillende artiesten op mijn favorieten lijstje, waarvan 11 van de Rolling Stones. Iain & Aidan hielpen mij in de keuken met koken, en vooral met in de weglopen, maar het was heel gezellig. Aidan kletste er lekker op los, en Iain reorganiseerde de keuken nog maar eens. Het eerste nummer dat mijn iphone shuffelde was Queen met Who wants to live forever, daarna kwamen 5 nummers van de Rolling Stones, achter elkaar terwijl mijn telefoon op shuffle stond, het laatste nummer was Wild Horses, ook van de Rolling Stones die op mijn vaders crematie werd gedraaid. Ik had het geluid op 70% gezet, maar toen ik later keek stond ie op 100%. Voor mij was dat een teken dat mijn vader bij me was, op dat moment, in de keuken, te genieten van zijn kleinzoons. Het was het mooiste verjaardags cadeau ooit.

Afgelopen zaterdag hebben Willem en ik voor waarschijnlijk de laatste keer een echte lange duur training gedaan. We hebben 100 km gefietst, waarvan 50 km een straffe wind tegen, zo'n windkracht 6. Dat was echt pittig, maar niet zo pittig als de eerste keer dat we die rit fietsten. We herstelden alle twee snel, en hadden na een uurtje zoiets van, nou doe er nog maar 60. De sfeer was goed, we zijn inmiddels een echt team geworden. We zorgen voor elkaar, en letten op elkaar. Willem heeft veel ervaring met duursport en gaf mij tips over hoe ik mijn krachten het beste kan verdelen, en dat maakte het allemaal makkelijker voor mij. Onze conditie is goed, uiteraard weten we niet goed wat ons te wachten staat, maar ik denk dat het goed zit zo, het voelt goed.

Vandaag heb ik met mijn moeder en zussen ontbeten in Leidschenhage, voor het eerst weer sinds een lange tijd dat we allevier samen waren. Er werd gezellig gepraat over papa, verteld hoe hij ook al weer deed, als hij thuis achter de computer zat, peukie in de hand, biertje d'r bij, Stones op, stomme spelletjes te spelen. Ik kan het nog zo voor me halen. Ik mis hem nog steeds ontzettend, en het wordt alsmaar meer, maar ik leer er beter mee leven. Ik heb een homeopatisch middel van mijn schoonmoeder gekregen, om het ergste verdriet zachter te maken, en ik reageer daar heel erg goed op. De glans is nog niet terug, maar ik voel dat ik 'em wel weer terug kan krijgen. Misschien is het het homeopatische middel, misschien de zon, het naderende einde van al die uren training, ik weet het niet. Om niet in een gat te vallen hebben Rianne en ik besloten om mee te doen aan een halve marathon, zodat we toch weer lekker blijven trainen. Eind september mag ik mee doen aan de halve marathon van Texel, wat ik echt stoer vind. En daarna misschien Leiden in mei 2013, gewoon om toch maar lekker bezig te blijven. We gaan de kamer van de jongens onder handen nemen deze zomer, en de keuken. Kortom, we maken plannen. 

Ik heb veel geleerd dit jaar, ben door een heel diep dal gegaan. De winter was lang, en donker en somber, en dat heb ik echt zo gevoeld, ik heb in een cocon geleefd en heb me ook erg op mezelf teruggeworpen gevoeld, ik had niet zoveel behoefte aan andere mensen en hun mening, wat gek is voor iemand die veel op z'n blog zet. Langzaam klim ik eruit en merk ik dat ik toch sterker ben geworden dit jaar. Volwassener, ik ben kritischer naar mezelf gaan kijken, naar wie ik ben, en hoe ik ben, en ik heb het niet leuk gevonden wat ik zag. Ik heb geleerd dat ik lang de verkeerde prioriteiten heb gesteld, ik heb gezocht naar een manier om controle te vinden op het leven zelf, maar dat werkt niet het maakt me eerder kapot. Al jaren leef ik met lijstjes, 'nog te doen lijstjes', en elke keer als er punten werden weggestreept, dan vulde ik deze weer aan met nog meer punten, zo hou ik overzicht en controle, maar wat ik voornamelijk er aan overhield was een ontevreden gevoel. Wat me wanhopig maakte, want ik had het altijd druk, en ik voelde heel veel druk met zelf opgelegde verplichtingen. De laatste paar maanden ben ik daar volledig verstrikt in geraakt. Totdat ik vol tegen een muur ben geklapt, en toen zag ik na een scherp gesprek met schoonmoeders dat ik mezelf toch echt had opgehangen aan mijn eigen zelfopgelegde verplichtingen, en de gevolgen daarvan. Dus heb ik alle lijstjes het raam uit gelazerd en spontaan voel ik geen druk meer, zo simpel is het eigenlijk. Ik kan wel zeggen dat ik 6 keer een berg ga beklimmen, met de beperkte trainingstijd die ik heb, nog geen jaar fiets ervaring, en nog nooit een ontmoeting met een berg te hebben gehad, een baan, een man met een nog veel zwaardere baan, en twee kleine ventjes die vol begeleiding in het leven nodig hebben, maar wat doe ik mezelf aan? En wat levert het me op aan het einde van de dag op donderdag 7 juni? Ben ik dan niet een ontiegelijke drol als ik mezelf dan helemaal suf train, mijn man met rood doorlopen ogen van vermoeidheid om 8 uur uit z'n bed schop na zijn 3e late dienst die is uitgelopen tot een uur of twee, en twee huilende ventjes die hun mama niet meer herkennen, allemaal omdat ik vind dat ik 6 keer een berg op moet. Nou dat is hoe het was, en nu ik die houding heb losgelaten, ben ik niet meer vermoeid, het trainen gaat als vanzelf, ik heb er weer lol in. Mijn man en kinderen herkennen me weer, en het is weer gezellig thuis. Maar ik heb ze wel tot het uiterste gedreven, en heb het komende jaar veel goed te maken. Gelukkig heb ik daar veel lol in.

Al met al een bijzonder jaar, met hele diepe dalen, en ik hoop dat we het als gezin, familie, gaan afsluiten met een hele mooie berg. Letterlijk. Dit jaar hebben we afscheid genomen van onze echtgenoot, vader, opa en schoonvader, kortom papa. En daarmee hebben we afscheid moeten nemen van een manier van leven. Als iemand overlijd, neem je afscheid van de persoon maar ook van hoe het leven was. De hele balans in ons gezin is verstoord geweest, en we zijn er nog niet, maar we komen er wel. Het komende jaar draait om opbouwen, en om de glans weer terug te krijgen.

Lieve mensen, bedankt voor al jullie steun, bedankt voor alle donaties, oprechte woorden, vriendschap en tijd. Zonder jullie was dit niet mogelijk geweest, laten we hopen dat we kanker de wereld uit kunnen helpen met z'n allen, ik denk dat we een mooie stap gemaakt hebben.

Ik hoop dat deze website lang genoeg open blijft zodat ik jullie nog kan vertellen wat onze ervaring was op de berg, en anders via Ellen haar blog.

Bedankt, dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt.

Willem & Mar