Op weg naar de Alpe d'Huez met de grote bus geleend van Politie Haaglanden

Aidan met de wind in de haren klaar voor het avontuur met z'n grote broer

 En daar zijn de bergen al!

Alpe d'Huzes

Lieve allemaal,

Het alweer een hele tijd geleden dat ik heb geschreven. Het blog zal dan ook niet veel meer gelezen worden.
Toch wil ik nog wel een verslag maken van de Alpe d'Huzes. Is wel wat lastig aangezien ik zelf 19 mei heb besloten om niet mee te gaan met deze reis. Waarom? Tja ik zag eerlijk gezegd al op tegen deze reis vanaf het begin. Ik ben iemand die niet snel uit zijn omgeving weggaat en zeker niet als mijn gezin niet compleet is. Chiel had al vanaf het begin besloten om niet mee te gaan en heeft mij natuurlijk wel de vrijheid gegeven om daar zelf over te beslissen.Ook zijn we de balans binnen het ouderlijk gezin zo nu en dan wat kwijt geweest en waren er hier en daar wat spanningen. Dit is helemaal niet erg en zal in ieder gezin gebeuren waarin iemand overlijd, het is alleen de vraag hoe ga je ermee om. Ik denk dat ik de juiste beslissing heb genomen door niet mee te gaan. Een huisje delen met gezinsleden die ieder op hun eigen manier rouwen en zijn of haar weg weer probeert te vinden in het leven is een hele uitdaging en zoals mijn lieve zus Marielle zei: 'El we zijn daar gewoon nog niet klaar voor'.
Kortom iedereen had vrede met de beslissing en heb ik afgelopen vrijdag mijn ontzettend gespannen moedertje een hele dikke knuffel gegeven. Mijn zus gekust door de telefoon en mijn zusje de avond ervoor nog even gesproken. Mijn zwager Willem is vanaf het begin enthousiast geweest en heeft duidelijk een doel voor ogen en dat is die O zo stijlen en enge berg beklimmen. Mijn oom Hans is ook meegegaan en heeft mij belooft om goed op mijn moedertje te passen.

En zo vertrokken zij zaterdagochtend om 02:00 uur om ongeveer 12 uur later op de plek van bestemming aan te komen. Lang leven whatsapp!!!! Want ik kreeg de eerste foto van mijn  zusje binnen en toen twijfelde ik wel even aan mijn beslissing. Maar goed je kan ook meegenieten via foto's zullen we maar zeggen. Wat is het prachtig daar! Er ging een enorm trots gevoel door mee heen. Trots op mijn moeder dat ze voor het eerst in haar leven zo'n lange rit zelf heeft gereden. Dat is overwinning nummer 1. Dan Marielle en Willem die vanaf het eerste moment zo'n doel voor ogen hadden en hebben en toen ze daar de berg zagen zich rot schrokken van hoe hoog, stijl en eng deze berg eigenlijk is. Overwinning 1 tot en met 10 want ze hebben volgehouden en geloof me het is echt niet makkelijk geweest afgelopen jaar voor hen beide. Keihard trainen, werken en een gezin draaiende houden is al een prestatie op zich. Ik heb geen idee hoe ze zich zullen voelen donderdag als ze de berg beklommen hebben.....
En mijn zusje die tot het laatst heeft getwijfeld of ze wel mee wilde want ook zij is net als ik iemand die niet makkelijk uit haar vertrouwde omgeving stapt maar het toch heeft gedaan.

De eerste nacht hebben ze achter de rug en ze hebben goed geslapen. Ja die berglucht zorgt voor een goede nachtrust. Na een gezamenlijk ontbijt ging Rianne hardlopen in de bergen. Gingen Marielle en Willem de berg verkennen en begroeten en waren mijn moeder en Hans aan het spelen met Iain en Aidan en zouden daarna gaan wandelen. Kortom lekker gesetteld. Het gaat dus goed!

Ik heb ze op het hart gedrukt mij zoveel mogelijk foto's door te sturen en ik zal ze op het blog neerzetten zodat iedereen mee kan leven.

Liefs

Ellen

Hier het eerste bericht van Willem na aankomst:

Zo na een reis van 12 uur zijn we om 14:15 uur aangekomen in Alpe D'huez. Alles is goed gegaan en we zijn heel aangekomen. Gekomen bij de beroemde rotonde aan de voet van de beklimming draaide we met de auto's de eerste bocht in, TERING!!!!!! Mar en ik keken elkaar aan en zeiden tegen elkaar: Hebben we wel genoeg getraind!! Dit gaat zwaar worden. Maar goed, eerst maar een keer de berg af en op. We gaan het meemaken. Het weer is hier fantastisch, strak blauwe lucht, 28 graden en een uitzicht vanuit ons chalet om U tegen te zeggen. Nu is het dorp nog in ruste maar het gaat hier een heksenketel worden aankomende dagen. Nu eerst bijkomen van de reis en proberen om een kleurtje te krijgen. Morgen zien we verder.

Vanuit Alpe D'huez,

Au revoir

Wild Horses -  The Rolling Stones

Nieuwsgierig naar ons verblijf? Klik op deze link

Met ons uitzicht

De berg die Marielle en Willem gaan beklimmen.

We zijn er & Lessen geleerd

zondag 29 april 2012 21:39

Dag lieve allemaal,

                  

Eindelijk weer een berichtje! Met goed nieuws! We kunnen stellen dat we het gaan halen! Willem en ik hebben bijna alletwee onze 2500 euro te pakken, dankzij jullie. Er ligt nog wat in het verschiet van de Albert Heijn in Leidschendam en zoals het er nu naar uitziet, gaan we het halen, en dus mogen we meedoen. Wat een ontzettende opluchting voor ons beiden, en wat hebben jullie ons ontzettend fijn gesteund, bedankt voor al jullie donaties en steun, zonder jullie was er simpel weg geen Alpe d'Huzes voor ons, dankjewel!!

En nu is het bijna zo ver. Nog iets meer dan een maand, en dan gaan we eindelijk naar Frankrijk. We hebben er ontzettend veel zin in. Ik kijk uit naar het samen zijn met al die mensen, en ik kijk erg uit naar het samen zijn met mijn man, kinderen, zussen, moeder, beste vriendin en hopelijk schoonouders. Het eerste jaar rouwen is bijna ten einde, bijna alle feestdagen en verjaardagen zijn nu voor het eerst gevierd zonder papa. We hebben ons er allemaal goed doorheen geslagen vind ik. Afgelopen vrijdag was mijn eerste verjaardag zonder papa, en de hele dag had ik het gevoel dat hij bij mij was, en dat voelde heel erg fijn. Ik was niet verdrietig, alleen maar blij dat ik het voelde. Aan het einde van de middag stond ik te koken, ik had mijn iphone aangezet voor muziek, er staan 127 verschillende nummers van verschillende artiesten op mijn favorieten lijstje, waarvan 11 van de Rolling Stones. Iain & Aidan hielpen mij in de keuken met koken, en vooral met in de weglopen, maar het was heel gezellig. Aidan kletste er lekker op los, en Iain reorganiseerde de keuken nog maar eens. Het eerste nummer dat mijn iphone shuffelde was Queen met Who wants to live forever, daarna kwamen 5 nummers van de Rolling Stones, achter elkaar terwijl mijn telefoon op shuffle stond, het laatste nummer was Wild Horses, ook van de Rolling Stones die op mijn vaders crematie werd gedraaid. Ik had het geluid op 70% gezet, maar toen ik later keek stond ie op 100%. Voor mij was dat een teken dat mijn vader bij me was, op dat moment, in de keuken, te genieten van zijn kleinzoons. Het was het mooiste verjaardags cadeau ooit.

Afgelopen zaterdag hebben Willem en ik voor waarschijnlijk de laatste keer een echte lange duur training gedaan. We hebben 100 km gefietst, waarvan 50 km een straffe wind tegen, zo'n windkracht 6. Dat was echt pittig, maar niet zo pittig als de eerste keer dat we die rit fietsten. We herstelden alle twee snel, en hadden na een uurtje zoiets van, nou doe er nog maar 60. De sfeer was goed, we zijn inmiddels een echt team geworden. We zorgen voor elkaar, en letten op elkaar. Willem heeft veel ervaring met duursport en gaf mij tips over hoe ik mijn krachten het beste kan verdelen, en dat maakte het allemaal makkelijker voor mij. Onze conditie is goed, uiteraard weten we niet goed wat ons te wachten staat, maar ik denk dat het goed zit zo, het voelt goed.

Vandaag heb ik met mijn moeder en zussen ontbeten in Leidschenhage, voor het eerst weer sinds een lange tijd dat we allevier samen waren. Er werd gezellig gepraat over papa, verteld hoe hij ook al weer deed, als hij thuis achter de computer zat, peukie in de hand, biertje d'r bij, Stones op, stomme spelletjes te spelen. Ik kan het nog zo voor me halen. Ik mis hem nog steeds ontzettend, en het wordt alsmaar meer, maar ik leer er beter mee leven. Ik heb een homeopatisch middel van mijn schoonmoeder gekregen, om het ergste verdriet zachter te maken, en ik reageer daar heel erg goed op. De glans is nog niet terug, maar ik voel dat ik 'em wel weer terug kan krijgen. Misschien is het het homeopatische middel, misschien de zon, het naderende einde van al die uren training, ik weet het niet. Om niet in een gat te vallen hebben Rianne en ik besloten om mee te doen aan een halve marathon, zodat we toch weer lekker blijven trainen. Eind september mag ik mee doen aan de halve marathon van Texel, wat ik echt stoer vind. En daarna misschien Leiden in mei 2013, gewoon om toch maar lekker bezig te blijven. We gaan de kamer van de jongens onder handen nemen deze zomer, en de keuken. Kortom, we maken plannen. 

Ik heb veel geleerd dit jaar, ben door een heel diep dal gegaan. De winter was lang, en donker en somber, en dat heb ik echt zo gevoeld, ik heb in een cocon geleefd en heb me ook erg op mezelf teruggeworpen gevoeld, ik had niet zoveel behoefte aan andere mensen en hun mening, wat gek is voor iemand die veel op z'n blog zet. Langzaam klim ik eruit en merk ik dat ik toch sterker ben geworden dit jaar. Volwassener, ik ben kritischer naar mezelf gaan kijken, naar wie ik ben, en hoe ik ben, en ik heb het niet leuk gevonden wat ik zag. Ik heb geleerd dat ik lang de verkeerde prioriteiten heb gesteld, ik heb gezocht naar een manier om controle te vinden op het leven zelf, maar dat werkt niet het maakt me eerder kapot. Al jaren leef ik met lijstjes, 'nog te doen lijstjes', en elke keer als er punten werden weggestreept, dan vulde ik deze weer aan met nog meer punten, zo hou ik overzicht en controle, maar wat ik voornamelijk er aan overhield was een ontevreden gevoel. Wat me wanhopig maakte, want ik had het altijd druk, en ik voelde heel veel druk met zelf opgelegde verplichtingen. De laatste paar maanden ben ik daar volledig verstrikt in geraakt. Totdat ik vol tegen een muur ben geklapt, en toen zag ik na een scherp gesprek met schoonmoeders dat ik mezelf toch echt had opgehangen aan mijn eigen zelfopgelegde verplichtingen, en de gevolgen daarvan. Dus heb ik alle lijstjes het raam uit gelazerd en spontaan voel ik geen druk meer, zo simpel is het eigenlijk. Ik kan wel zeggen dat ik 6 keer een berg ga beklimmen, met de beperkte trainingstijd die ik heb, nog geen jaar fiets ervaring, en nog nooit een ontmoeting met een berg te hebben gehad, een baan, een man met een nog veel zwaardere baan, en twee kleine ventjes die vol begeleiding in het leven nodig hebben, maar wat doe ik mezelf aan? En wat levert het me op aan het einde van de dag op donderdag 7 juni? Ben ik dan niet een ontiegelijke drol als ik mezelf dan helemaal suf train, mijn man met rood doorlopen ogen van vermoeidheid om 8 uur uit z'n bed schop na zijn 3e late dienst die is uitgelopen tot een uur of twee, en twee huilende ventjes die hun mama niet meer herkennen, allemaal omdat ik vind dat ik 6 keer een berg op moet. Nou dat is hoe het was, en nu ik die houding heb losgelaten, ben ik niet meer vermoeid, het trainen gaat als vanzelf, ik heb er weer lol in. Mijn man en kinderen herkennen me weer, en het is weer gezellig thuis. Maar ik heb ze wel tot het uiterste gedreven, en heb het komende jaar veel goed te maken. Gelukkig heb ik daar veel lol in.

Al met al een bijzonder jaar, met hele diepe dalen, en ik hoop dat we het als gezin, familie, gaan afsluiten met een hele mooie berg. Letterlijk. Dit jaar hebben we afscheid genomen van onze echtgenoot, vader, opa en schoonvader, kortom papa. En daarmee hebben we afscheid moeten nemen van een manier van leven. Als iemand overlijd, neem je afscheid van de persoon maar ook van hoe het leven was. De hele balans in ons gezin is verstoord geweest, en we zijn er nog niet, maar we komen er wel. Het komende jaar draait om opbouwen, en om de glans weer terug te krijgen.

Lieve mensen, bedankt voor al jullie steun, bedankt voor alle donaties, oprechte woorden, vriendschap en tijd. Zonder jullie was dit niet mogelijk geweest, laten we hopen dat we kanker de wereld uit kunnen helpen met z'n allen, ik denk dat we een mooie stap gemaakt hebben.

Ik hoop dat deze website lang genoeg open blijft zodat ik jullie nog kan vertellen wat onze ervaring was op de berg, en anders via Ellen haar blog.

Bedankt, dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt.

Willem & Mar 

Verjaardag Mama en Beauty Salon Ellen Weidenaar

Lieve allemaal,

En zo zijn weer een tijdje verder en we hebben een betere priode achter de rug. Het zijn ups en downs en de laatste week was goed. Mijn moeder is weer goed opgeknapt en ook mijn zus komt een beetje bij en is minder moe. Mijn kleine zus is sinds 28 janurari de trotse eigenaar van een klein hondje genaamd Noa en ik merk dat zo’n beestje ons allemaal erg goed doet.

Vorige week maandag de 30^ste was mijn moeder jarig en dat hebben we die dag met z’n vieren gevierd. Deze dag stond voor ons eigenlijk ook in het teken van papa en is vrij bijzonder geworden. Zo gingen we rond 10:00 uur langs een dierbare vriendin van mijn moeder. Zij is bij ons bekend als een fijne en zeer bescheiden vrouw die erg sensitief en medium is. En hoewel we geen verwachtingen hadden omdat het contact leggen niet altijd lukt gingen we die kant op een voor een fijn gespek met elkaar en een stuk taart.

Bijzonder hoe hij contact maakte en hij ging terug naar het moment van crematie. Zoals al eerder was gezegd was hij verwonderd en verbaast hoeveel mensen er waren om afscheid te nemen van hem. Volgens haar is hij ook de hele dienst aanwezig geweest en wat hem diep raakte en dat hebben wij zelf niet gezien was toen de politiemotoren bij vertrek nog eenmaal de zwaailichten aanzette. Dit moment beschreef hij…. Hij heeft moeite met loslaten, het loslaten van het aardse leven en van ons maar ook vooral van zijn kleinkinderen. Hij zit echt nog in periode dat hij hier mee probeerd om te gaan. Hij staat daarin niet alleen en er zijn mensen of gidsen om hem heen maar hij bepaalt het tempo van hoe ermee om te gaan. Toen wij dit allemaal hoorden werden vooral mijn zus en ik erg emotioneel en dat vond hij wel moeilijk zodat hij zich zelf tijdens zijn aanwezigheid soms even  terug moest trekken. Hij liet weten dat hij het niet altijd zeggen kon maar dat hij zoveel van ons houd en trots is op ons. Hij zei dat hij echt heeft gedaan wat hij kon in zijn leven en voor ons. Ik vond dat heel fijn om te horen.  Het was heel bijzonder en heel fijn om van hem te horen en ik denk dat het ons allen heeft geholpen.  Ja niet iedereen zal hier open voor staan of zal het misschien onzin vinden maar ons deed het veel en wij twijfelen niet aan zijn aanwezigheid op dat moment….

Hoewel het contact ontzettend fijn was waren we ook van slag die dag. Wetende dat hij er ook heel veel moeite mee heeft doet ons verdriet en het enige wat wij willen is dat hij ook verder kan en vandaar dat ik eerder sprak over mijn vader als drijfveer. Je vader in ere houden en het allerbeste maken van je leven. Op die manier houden we de mensen die overleden zijn op een bepaalde manier bij ons, in ons hart. En met gevoel heb ik me afgelopen maanden gestort op mijn eigen salon waar ik ontzettend trots op ben. Chiel en zijn vader hebben ontzettend hard gewerkt en samen met mijn moeder heb we de salon ingericht en kleur gegeven. En het resultaat is dat ik me woensdag ga inschrijven bij de kamer van koophandel en dus mag zeggen dat ik eigenaresse ben van mijn eigen Beauty salon. Mijn vriendin heeft mijn prachtige folder ontworpen en daar zijn er 1000 van gedrukt daarnaast is zij webdesigner en heeft mijn prachtige site gemaakt. Ja ik denk dus dat papa daar wel erg trots op is……

Gisteren heeft mijn lieve mama haar verjaardag gevierd voor de belangrijkste vrouwen in haar leven. Zo zaten we met zo’n 12 dames aan een mooi gedekte tafel en was het ontzettend gezellig. Ik denk dat deze traditie voorgezet gaat worden…….ja je moet het leven vieren…….

Lieve dames ontzettend bedankt voor de gezellige middag en avond. Fijn dat jullie allen de moeite hebben genomen om mijn moeder in het zonnetje te zetten. Jullie zijn allen belangrijk in het leven van mijn moeder en zeker na het overlijden van mijn vader beseft ze dat alleen maar meer.

Liefs

Ellen