Drijfveer...

Lieve allemaal,

Het is alweer even geleden…..en nu is het vooral mijn lieve zus die vaker schrijft. Zij en mijn moeder zijn sinds de feestdagen behoorlijk in elkaar geklapt. En zoals Marielle al schreef zit ze nu bijna een maandje thuis en ik zou zo graag willen dat ze dat nog 2 maandjes volhield omdat ik weet dat rust helpt.  Ook mijn moeder heeft rust nodig, alleen is dat heel moeilijk met een eigen zaak. Ze moest verplicht rust nemen van de dokter en is voor een week vertrokken naar haar broer en schoonzus in Den Helder. Ze heeft daar aardig rust kunnen vinden. Veel geslapen en gelezen maar de thuiskomst kwam weer dubbel zo hard binnen. Zoals ze zelf zegt voelt ze zich gevloerd en murv. Het volledige besef dat mijn vader er niet meer is probeerd hardnekkig binnen te komen en het legt haar lam. Kun je nagaan dat het zo’n 6 maanden heeft geduurd voor het overlevingsmechanisme weggaat en het besef langzaam binnenkomt. Ja misschien een periode dat mensen beginnen te denken  ‘Ze pakt het leven alweer aardig op!’ Ja mijn moeder zal altijd doorgaan en ik denk dat daar het probleem nou juist zit daarnaast kan ze niet bij haar werkelijke gevoel op het moment. Normaliter is ze open over haar gevoel maar nu kan en wil ze er denk ik niet bij. Het zou te overweldigend zijn……..

Eigenlijk ben ik het zelf niet eens meer. Zijn dood ontneemt me niet alleen mijn geliefde, maar vervreemdt mij van mezelf en de mij vertrouwde wereld. Mijn lichaam voelt anders zonder zijn strelingen, ons huis is anders zonder zijn gemopper en gelach, mijn stem klinkt anders, nu hij er niet meer is om mijn verhalen te horen.

Dit stukje las ik gister aan haar voor uit een boek wat ik van mijn schoonmoeder had gekregen en ze herkende er zichzelf volledig in.

Ik vind het heel moeilijk om haar  zo te zien en ik weet dat ze er doorheen moet. Ik hoop alleen maar dat ze die sprankeling die ze altijd heeft weer terug komt. Het leven is voor altijd veranderd. Niet alleen omdat je de man van je leven verloren bent maar je bent ook een hele ervaring rijker in het leven. Het breekbare en kwetsbare leven.  Ik kon ook niet voorzien hoe het voor haar zou zijn….

Je bent jezelf kwijt en dwaalt door een vreemde wereld in een soort rouwlandschap. Zelfs al was jevoorbereid op het verlies, dat land van rouw is toch anders dan je had voorgesteld.

Ik vroeg me vandaag af of ik er wel genoeg voor haar ben. Ik hoop het en ook al ben ik er, ik kan niets doen. Ik kan haar net als mijn zussen blijven opvrolijken maar het haalt haar weer weg bij het verdriet. Dat verdriet  dat eruit moet anders kan ze niet verder maar het is niet te sturen. Het kost tijd, rouwen kost tijd en ontzettend veel  energie.

Maandag is ze jarig en wordt ze 56. Haar eerste verjaardag zonder mijn vader. Wij meiden hebben alledrie vrij genomen en we trekken er op uit met z’n vieren.

Ja wat kan ik zeggen. Ik voel me zelf wel goed. Ik praat nog steeds iedere week bij GGZ en dat zijn mijn momenten van praten en huilen en dat doe ik al sinds mijn vader is overleden. Ook heb ik ruim 3 maanden thuis gezeten. Het was op en ik zat er helemaal doorheen. Het gaat beter nu en ik ben weer begonnen met werken en ga ik binnenkort mijn eigen bedrijfje starten waar ik ontzettend trots op ben. Ik mis mijn vader iedere dag en soms zit er zelfs een seconde van paniek die me ontzettend kan overvallen maar ik heb echt een belofte aan mezelf gedaan en dat is dat ik ervoor ga. Ga voor het leven en er wat van maak.  Soms zie ik in mijn hoofd zijn gezicht met een glimlach of een blik van trots en dat is een soort drijfveer geworden…….

Liefs


Ellen