Nieuwsgierig naar ons verblijf? Klik op deze link

Met ons uitzicht

De berg die Marielle en Willem gaan beklimmen.

We zijn er & Lessen geleerd

zondag 29 april 2012 21:39

Dag lieve allemaal,

                  

Eindelijk weer een berichtje! Met goed nieuws! We kunnen stellen dat we het gaan halen! Willem en ik hebben bijna alletwee onze 2500 euro te pakken, dankzij jullie. Er ligt nog wat in het verschiet van de Albert Heijn in Leidschendam en zoals het er nu naar uitziet, gaan we het halen, en dus mogen we meedoen. Wat een ontzettende opluchting voor ons beiden, en wat hebben jullie ons ontzettend fijn gesteund, bedankt voor al jullie donaties en steun, zonder jullie was er simpel weg geen Alpe d'Huzes voor ons, dankjewel!!

En nu is het bijna zo ver. Nog iets meer dan een maand, en dan gaan we eindelijk naar Frankrijk. We hebben er ontzettend veel zin in. Ik kijk uit naar het samen zijn met al die mensen, en ik kijk erg uit naar het samen zijn met mijn man, kinderen, zussen, moeder, beste vriendin en hopelijk schoonouders. Het eerste jaar rouwen is bijna ten einde, bijna alle feestdagen en verjaardagen zijn nu voor het eerst gevierd zonder papa. We hebben ons er allemaal goed doorheen geslagen vind ik. Afgelopen vrijdag was mijn eerste verjaardag zonder papa, en de hele dag had ik het gevoel dat hij bij mij was, en dat voelde heel erg fijn. Ik was niet verdrietig, alleen maar blij dat ik het voelde. Aan het einde van de middag stond ik te koken, ik had mijn iphone aangezet voor muziek, er staan 127 verschillende nummers van verschillende artiesten op mijn favorieten lijstje, waarvan 11 van de Rolling Stones. Iain & Aidan hielpen mij in de keuken met koken, en vooral met in de weglopen, maar het was heel gezellig. Aidan kletste er lekker op los, en Iain reorganiseerde de keuken nog maar eens. Het eerste nummer dat mijn iphone shuffelde was Queen met Who wants to live forever, daarna kwamen 5 nummers van de Rolling Stones, achter elkaar terwijl mijn telefoon op shuffle stond, het laatste nummer was Wild Horses, ook van de Rolling Stones die op mijn vaders crematie werd gedraaid. Ik had het geluid op 70% gezet, maar toen ik later keek stond ie op 100%. Voor mij was dat een teken dat mijn vader bij me was, op dat moment, in de keuken, te genieten van zijn kleinzoons. Het was het mooiste verjaardags cadeau ooit.

Afgelopen zaterdag hebben Willem en ik voor waarschijnlijk de laatste keer een echte lange duur training gedaan. We hebben 100 km gefietst, waarvan 50 km een straffe wind tegen, zo'n windkracht 6. Dat was echt pittig, maar niet zo pittig als de eerste keer dat we die rit fietsten. We herstelden alle twee snel, en hadden na een uurtje zoiets van, nou doe er nog maar 60. De sfeer was goed, we zijn inmiddels een echt team geworden. We zorgen voor elkaar, en letten op elkaar. Willem heeft veel ervaring met duursport en gaf mij tips over hoe ik mijn krachten het beste kan verdelen, en dat maakte het allemaal makkelijker voor mij. Onze conditie is goed, uiteraard weten we niet goed wat ons te wachten staat, maar ik denk dat het goed zit zo, het voelt goed.

Vandaag heb ik met mijn moeder en zussen ontbeten in Leidschenhage, voor het eerst weer sinds een lange tijd dat we allevier samen waren. Er werd gezellig gepraat over papa, verteld hoe hij ook al weer deed, als hij thuis achter de computer zat, peukie in de hand, biertje d'r bij, Stones op, stomme spelletjes te spelen. Ik kan het nog zo voor me halen. Ik mis hem nog steeds ontzettend, en het wordt alsmaar meer, maar ik leer er beter mee leven. Ik heb een homeopatisch middel van mijn schoonmoeder gekregen, om het ergste verdriet zachter te maken, en ik reageer daar heel erg goed op. De glans is nog niet terug, maar ik voel dat ik 'em wel weer terug kan krijgen. Misschien is het het homeopatische middel, misschien de zon, het naderende einde van al die uren training, ik weet het niet. Om niet in een gat te vallen hebben Rianne en ik besloten om mee te doen aan een halve marathon, zodat we toch weer lekker blijven trainen. Eind september mag ik mee doen aan de halve marathon van Texel, wat ik echt stoer vind. En daarna misschien Leiden in mei 2013, gewoon om toch maar lekker bezig te blijven. We gaan de kamer van de jongens onder handen nemen deze zomer, en de keuken. Kortom, we maken plannen. 

Ik heb veel geleerd dit jaar, ben door een heel diep dal gegaan. De winter was lang, en donker en somber, en dat heb ik echt zo gevoeld, ik heb in een cocon geleefd en heb me ook erg op mezelf teruggeworpen gevoeld, ik had niet zoveel behoefte aan andere mensen en hun mening, wat gek is voor iemand die veel op z'n blog zet. Langzaam klim ik eruit en merk ik dat ik toch sterker ben geworden dit jaar. Volwassener, ik ben kritischer naar mezelf gaan kijken, naar wie ik ben, en hoe ik ben, en ik heb het niet leuk gevonden wat ik zag. Ik heb geleerd dat ik lang de verkeerde prioriteiten heb gesteld, ik heb gezocht naar een manier om controle te vinden op het leven zelf, maar dat werkt niet het maakt me eerder kapot. Al jaren leef ik met lijstjes, 'nog te doen lijstjes', en elke keer als er punten werden weggestreept, dan vulde ik deze weer aan met nog meer punten, zo hou ik overzicht en controle, maar wat ik voornamelijk er aan overhield was een ontevreden gevoel. Wat me wanhopig maakte, want ik had het altijd druk, en ik voelde heel veel druk met zelf opgelegde verplichtingen. De laatste paar maanden ben ik daar volledig verstrikt in geraakt. Totdat ik vol tegen een muur ben geklapt, en toen zag ik na een scherp gesprek met schoonmoeders dat ik mezelf toch echt had opgehangen aan mijn eigen zelfopgelegde verplichtingen, en de gevolgen daarvan. Dus heb ik alle lijstjes het raam uit gelazerd en spontaan voel ik geen druk meer, zo simpel is het eigenlijk. Ik kan wel zeggen dat ik 6 keer een berg ga beklimmen, met de beperkte trainingstijd die ik heb, nog geen jaar fiets ervaring, en nog nooit een ontmoeting met een berg te hebben gehad, een baan, een man met een nog veel zwaardere baan, en twee kleine ventjes die vol begeleiding in het leven nodig hebben, maar wat doe ik mezelf aan? En wat levert het me op aan het einde van de dag op donderdag 7 juni? Ben ik dan niet een ontiegelijke drol als ik mezelf dan helemaal suf train, mijn man met rood doorlopen ogen van vermoeidheid om 8 uur uit z'n bed schop na zijn 3e late dienst die is uitgelopen tot een uur of twee, en twee huilende ventjes die hun mama niet meer herkennen, allemaal omdat ik vind dat ik 6 keer een berg op moet. Nou dat is hoe het was, en nu ik die houding heb losgelaten, ben ik niet meer vermoeid, het trainen gaat als vanzelf, ik heb er weer lol in. Mijn man en kinderen herkennen me weer, en het is weer gezellig thuis. Maar ik heb ze wel tot het uiterste gedreven, en heb het komende jaar veel goed te maken. Gelukkig heb ik daar veel lol in.

Al met al een bijzonder jaar, met hele diepe dalen, en ik hoop dat we het als gezin, familie, gaan afsluiten met een hele mooie berg. Letterlijk. Dit jaar hebben we afscheid genomen van onze echtgenoot, vader, opa en schoonvader, kortom papa. En daarmee hebben we afscheid moeten nemen van een manier van leven. Als iemand overlijd, neem je afscheid van de persoon maar ook van hoe het leven was. De hele balans in ons gezin is verstoord geweest, en we zijn er nog niet, maar we komen er wel. Het komende jaar draait om opbouwen, en om de glans weer terug te krijgen.

Lieve mensen, bedankt voor al jullie steun, bedankt voor alle donaties, oprechte woorden, vriendschap en tijd. Zonder jullie was dit niet mogelijk geweest, laten we hopen dat we kanker de wereld uit kunnen helpen met z'n allen, ik denk dat we een mooie stap gemaakt hebben.

Ik hoop dat deze website lang genoeg open blijft zodat ik jullie nog kan vertellen wat onze ervaring was op de berg, en anders via Ellen haar blog.

Bedankt, dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt.

Willem & Mar 

Verjaardag Mama en Beauty Salon Ellen Weidenaar

Lieve allemaal,

En zo zijn weer een tijdje verder en we hebben een betere priode achter de rug. Het zijn ups en downs en de laatste week was goed. Mijn moeder is weer goed opgeknapt en ook mijn zus komt een beetje bij en is minder moe. Mijn kleine zus is sinds 28 janurari de trotse eigenaar van een klein hondje genaamd Noa en ik merk dat zo’n beestje ons allemaal erg goed doet.

Vorige week maandag de 30^ste was mijn moeder jarig en dat hebben we die dag met z’n vieren gevierd. Deze dag stond voor ons eigenlijk ook in het teken van papa en is vrij bijzonder geworden. Zo gingen we rond 10:00 uur langs een dierbare vriendin van mijn moeder. Zij is bij ons bekend als een fijne en zeer bescheiden vrouw die erg sensitief en medium is. En hoewel we geen verwachtingen hadden omdat het contact leggen niet altijd lukt gingen we die kant op een voor een fijn gespek met elkaar en een stuk taart.

Bijzonder hoe hij contact maakte en hij ging terug naar het moment van crematie. Zoals al eerder was gezegd was hij verwonderd en verbaast hoeveel mensen er waren om afscheid te nemen van hem. Volgens haar is hij ook de hele dienst aanwezig geweest en wat hem diep raakte en dat hebben wij zelf niet gezien was toen de politiemotoren bij vertrek nog eenmaal de zwaailichten aanzette. Dit moment beschreef hij…. Hij heeft moeite met loslaten, het loslaten van het aardse leven en van ons maar ook vooral van zijn kleinkinderen. Hij zit echt nog in periode dat hij hier mee probeerd om te gaan. Hij staat daarin niet alleen en er zijn mensen of gidsen om hem heen maar hij bepaalt het tempo van hoe ermee om te gaan. Toen wij dit allemaal hoorden werden vooral mijn zus en ik erg emotioneel en dat vond hij wel moeilijk zodat hij zich zelf tijdens zijn aanwezigheid soms even  terug moest trekken. Hij liet weten dat hij het niet altijd zeggen kon maar dat hij zoveel van ons houd en trots is op ons. Hij zei dat hij echt heeft gedaan wat hij kon in zijn leven en voor ons. Ik vond dat heel fijn om te horen.  Het was heel bijzonder en heel fijn om van hem te horen en ik denk dat het ons allen heeft geholpen.  Ja niet iedereen zal hier open voor staan of zal het misschien onzin vinden maar ons deed het veel en wij twijfelen niet aan zijn aanwezigheid op dat moment….

Hoewel het contact ontzettend fijn was waren we ook van slag die dag. Wetende dat hij er ook heel veel moeite mee heeft doet ons verdriet en het enige wat wij willen is dat hij ook verder kan en vandaar dat ik eerder sprak over mijn vader als drijfveer. Je vader in ere houden en het allerbeste maken van je leven. Op die manier houden we de mensen die overleden zijn op een bepaalde manier bij ons, in ons hart. En met gevoel heb ik me afgelopen maanden gestort op mijn eigen salon waar ik ontzettend trots op ben. Chiel en zijn vader hebben ontzettend hard gewerkt en samen met mijn moeder heb we de salon ingericht en kleur gegeven. En het resultaat is dat ik me woensdag ga inschrijven bij de kamer van koophandel en dus mag zeggen dat ik eigenaresse ben van mijn eigen Beauty salon. Mijn vriendin heeft mijn prachtige folder ontworpen en daar zijn er 1000 van gedrukt daarnaast is zij webdesigner en heeft mijn prachtige site gemaakt. Ja ik denk dus dat papa daar wel erg trots op is……

Gisteren heeft mijn lieve mama haar verjaardag gevierd voor de belangrijkste vrouwen in haar leven. Zo zaten we met zo’n 12 dames aan een mooi gedekte tafel en was het ontzettend gezellig. Ik denk dat deze traditie voorgezet gaat worden…….ja je moet het leven vieren…….

Lieve dames ontzettend bedankt voor de gezellige middag en avond. Fijn dat jullie allen de moeite hebben genomen om mijn moeder in het zonnetje te zetten. Jullie zijn allen belangrijk in het leven van mijn moeder en zeker na het overlijden van mijn vader beseft ze dat alleen maar meer.

Liefs

Ellen

Drijfveer...

Lieve allemaal,

Het is alweer even geleden…..en nu is het vooral mijn lieve zus die vaker schrijft. Zij en mijn moeder zijn sinds de feestdagen behoorlijk in elkaar geklapt. En zoals Marielle al schreef zit ze nu bijna een maandje thuis en ik zou zo graag willen dat ze dat nog 2 maandjes volhield omdat ik weet dat rust helpt.  Ook mijn moeder heeft rust nodig, alleen is dat heel moeilijk met een eigen zaak. Ze moest verplicht rust nemen van de dokter en is voor een week vertrokken naar haar broer en schoonzus in Den Helder. Ze heeft daar aardig rust kunnen vinden. Veel geslapen en gelezen maar de thuiskomst kwam weer dubbel zo hard binnen. Zoals ze zelf zegt voelt ze zich gevloerd en murv. Het volledige besef dat mijn vader er niet meer is probeerd hardnekkig binnen te komen en het legt haar lam. Kun je nagaan dat het zo’n 6 maanden heeft geduurd voor het overlevingsmechanisme weggaat en het besef langzaam binnenkomt. Ja misschien een periode dat mensen beginnen te denken  ‘Ze pakt het leven alweer aardig op!’ Ja mijn moeder zal altijd doorgaan en ik denk dat daar het probleem nou juist zit daarnaast kan ze niet bij haar werkelijke gevoel op het moment. Normaliter is ze open over haar gevoel maar nu kan en wil ze er denk ik niet bij. Het zou te overweldigend zijn……..

Eigenlijk ben ik het zelf niet eens meer. Zijn dood ontneemt me niet alleen mijn geliefde, maar vervreemdt mij van mezelf en de mij vertrouwde wereld. Mijn lichaam voelt anders zonder zijn strelingen, ons huis is anders zonder zijn gemopper en gelach, mijn stem klinkt anders, nu hij er niet meer is om mijn verhalen te horen.

Dit stukje las ik gister aan haar voor uit een boek wat ik van mijn schoonmoeder had gekregen en ze herkende er zichzelf volledig in.

Ik vind het heel moeilijk om haar  zo te zien en ik weet dat ze er doorheen moet. Ik hoop alleen maar dat ze die sprankeling die ze altijd heeft weer terug komt. Het leven is voor altijd veranderd. Niet alleen omdat je de man van je leven verloren bent maar je bent ook een hele ervaring rijker in het leven. Het breekbare en kwetsbare leven.  Ik kon ook niet voorzien hoe het voor haar zou zijn….

Je bent jezelf kwijt en dwaalt door een vreemde wereld in een soort rouwlandschap. Zelfs al was jevoorbereid op het verlies, dat land van rouw is toch anders dan je had voorgesteld.

Ik vroeg me vandaag af of ik er wel genoeg voor haar ben. Ik hoop het en ook al ben ik er, ik kan niets doen. Ik kan haar net als mijn zussen blijven opvrolijken maar het haalt haar weer weg bij het verdriet. Dat verdriet  dat eruit moet anders kan ze niet verder maar het is niet te sturen. Het kost tijd, rouwen kost tijd en ontzettend veel  energie.

Maandag is ze jarig en wordt ze 56. Haar eerste verjaardag zonder mijn vader. Wij meiden hebben alledrie vrij genomen en we trekken er op uit met z’n vieren.

Ja wat kan ik zeggen. Ik voel me zelf wel goed. Ik praat nog steeds iedere week bij GGZ en dat zijn mijn momenten van praten en huilen en dat doe ik al sinds mijn vader is overleden. Ook heb ik ruim 3 maanden thuis gezeten. Het was op en ik zat er helemaal doorheen. Het gaat beter nu en ik ben weer begonnen met werken en ga ik binnenkort mijn eigen bedrijfje starten waar ik ontzettend trots op ben. Ik mis mijn vader iedere dag en soms zit er zelfs een seconde van paniek die me ontzettend kan overvallen maar ik heb echt een belofte aan mezelf gedaan en dat is dat ik ervoor ga. Ga voor het leven en er wat van maak.  Soms zie ik in mijn hoofd zijn gezicht met een glimlach of een blik van trots en dat is een soort drijfveer geworden…….

Liefs


Ellen

Tussenstand (door Marielle)

woensdag 25 januari 2012 21:51 

Dag lieve allemaal,

Sinds 3 januari zit ik nu thuis. Ziek van werk, ik kom los van de maatschappij, en neem tijd om er naast te gaan staan, dat is mijn plan. Ik doe heel erg mijn best om wel de basis dingen te kunnen doen. Die basis geeft steun, rust, ritme & regelmaat ook op je 32 ste, dat werkt nu voor mij, dat heb ik geleerd. 's Ochtends opstaan voor de kindjes, ontbijten, Iain naar school brengen, huishouden, lukt ook nog goed, ben lichtelijk dwangmatig dus leef me lekker uit, "voor de 4 keer de wc schoongemaakt deze week, Mar", "Ja, schat, kinderen en hygiëne, is belangrijk he"... "mmm... tuurlijk Mar".

Jaaa thuis zitten doet echt wonderen voor je huwelijk, ik geloof niet dat ik me op dit moment een irrationeler persoon kan voorstellen dan ik. Ik ben niet zo prettig om mee te leven, Willem krijgt de wind van voren omdat hij nooit thuis is, en als hij dan thuis is, ga ik helemaal los omdat hij niets doet. Hij ligt daar maar in dat bed. Als je om 23:45 thuis komt uit je werk, en je gaat dan om 1:30 u slapen, dan is het voor mij volstrekt normaal dat je er dan weer om 7:30 uitgaat en dan nog fluitend 4 van dat soort diensten moet. We zullen het er maar ophouden dat mijn man, die echt heel dichtbij me staat, het heel zwaar te voorduren heeft met mij, en ik hou echt heel erg veel van hem, en z'n geduld.

Omdat ik best wel gewend ben aan een druk leven, huwelijk, kinderen, sport, sociaal leven en werken, dus zeg maar gewoon zoals de hele bevolking, moet ik echt afkicken. Ik moet me nuttig maken, ik kan toch niet zo maar stil zitten, ik ben niet productief, ik ben niet efficient, ik laat mijn zeer dierbare collega's zitten in de zwaarste periode van het jaar. Maar terug naar kantoor dat lukt ook niet, ik trek het niet. Ik ben nog steeds echt total loss, elke keer als ik weer eens een van mijn plannetjes heb, en die vormen zich zo elke paar uur, dan overvalt me een gevoel van totale vermoeidheid. Ik wil bijvoorbeeld een spinning marathon op gaan zetten bij de sportschool, kwestie van naar binnen lopen, vragen; "wie is hier de baas", en even overleggen. Maar het idee dat ik daar met een goed gefundeerd verhaal moet komen, een verkoop praatje, mezelf moet presenteren, daarvan zakt de moed mij in de schoenen. Alles wat ook maar het kleinste beetje stress oplevert, zoals een goed gefundeerd onthouden, daarvan klap ik dicht. Ik ben nog niet zo ver heen dat ik het echt niet kan, ik zou mezelf vol kunnen aanpakken, en dat moet ook wel weer gebeuren, maar dit proces verbaasd mij, ik sta erbij en ik kijk er naar, het frustreerd, wat dan weer af wordt gereageerd op Willem. Mijn gedachten zijn niet zwart, ik ben niet negatief, ik ben ook niet depressief, ik ben alleen lichamelijk defect, en echt oprecht hondsmoe. En het is niet alleen maar lichamelijk. Ik ben van de week even naar de sportschool gegaan, en toen lukte het toch om de vermoeidheid even opzij te zetten, en het later terug te laten komen. Hij kwam lekker hard terug, maar het geeft wel aan dat het veel psychisch is.

Dus ja wat nu. Wachten is niet echt mijn ding. Ik probeer de benadering "verandering van spijs doet eten". Ik ga dingen doen die niet in mijn normale routine liggen, maar die ik wel wil doen. Zo had ik van mijn moeder een bon gekregen voor een massage. Niet zo iets wat ik nou heel snel voor mezelf zou doen, maar ik ben geweest. De vrouw was een engel en ze was echt heel erg goed. Mijn zus is natuurlijk schoonheidsspecialiste, nou en omdat ik natuurlijk beeldschoon van mijzelf ben.... ga ik nooit, maar ik ben geweest en ook zij is fantastisch. Ik heb kinderboeken gehaald, op de namen van de kinderen, bij de bibliotheek. Ik ben te lui om een pasje voor volwassenen aan te schaffen, en mijn brein werkt tegenwoordig tot 12 jaar, dus hartstikke leuk. Ben al voor de helft door "De Griezelbus" van Paul van Loon. Ik wil nog heel erg graag naar een tentoonstelling, Body Worlds op de Zuid As in Amsterdam, ik heb een passie voor anatomie. En zo probeer ik telkens iets kleins te doen, geen stress maar het geeft je wel een lichtje, ik ben wel echt gebroken na zo'n kleine onderneming. Ik was vandaag in de bibliotheek, en heb daarna anderhal uur op de bank geslapen, maar mijn leven is een klein beetje leuker. Het zijn baby stapjes, maar het zijn babystapjes omhoog en dus in de goede richting.

Ik vecht niet tegen mezelf, ik help mezelf. Ik luister naar hele wijze mensen om mij heen die zeggen dat ik rust moet pakken, ik neem afstand van stress en ik doe hele kleine dingen die me blij maken. Ik denk dat ik voorzichtig stapjes naar verwerking zet. Het voelt alsof ik op de bodem zit qua energie, maar ik kan alleen nog maar omhoog, en dat geeft me wel rust ergens. En als ik nu weer even terug val, dan is het niet zo ver.

Ik ga maar weer eens slapen... ik ben toch wel een beetje moe...

Liefs,

Marielle

Ziek zijn en een diep dal (door Marielle)

Donderdag 12 januari 2012 12:44 

Dag lieve allemaal,

De kerst vakantie ligt inmiddels achter ons, en ik moet zeggen dat hebben we eigenlijk best aardig overleefd, het was eigenlijk best wel gezellig. Willem, ik en de kindjes zijn naar mijn schoonouders gegaan in de Achterhoek, van vrijdagavond tot zondag middag. Heb daar nog even lekker kunnen hardlopen en omdat het weer heel zacht was hebben we ook met de kindjes nog een flinke wandeling kunnen maken. En bewegen is wel erg fijn. Zondag middag in de loop van de middag zijn we terug gekomen. Maandag 2e kerstdag met z'n allen naar mama gegaan en dat ging ook allemaal prima, was ontspannen en ongedwongen. Waarschijnlijk ook wel door het zachte weer dat je niet in de kerstsfeer komt, met kindjes ben je ook eigenlijk altijd wel lekker in de weer, en er was veel op tv, dus dat was allemaal voldoende afleiding.

Oud en Nieuw vond ik alweer zwaarder, we zijn naar El gegaan, mijn zwager Chiel had nachtdienst, en mijn man Willem had laat. Alletwee bij de politie, dus eigenlijk ben je de hele avond wel gespannen. De hele avond waren we in de weer met kindjes die weer wakker werden en weer gingen slapen. Onze oudste zoon Iain was ziek, hij had de vijfde of zesde ziekte of iets van allebei en hij was heel erg rustig en knuffelig, maar toch je maakt je zorgen. Toen het eenmaal twaalf uur was geweest was het eigenlijk ineens heel rot. Ik weet niet wat het was, je wenst elkaar het beste voor 2012, maar 2011 is voorbij, een jaar waar je eigenlijk nog helemaal niet klaar mee bent.

Op dinsdag 3 januari had ik gewerkt, en ik kom 's middags thuis. Iain was nog steeds ziek, inmiddels al vanaf 22 december. Vijfde of zesde ziekte kan 7 tot 10 dagen duren, dus gerekend vanaf 22 december had het over moeten zijn. Maar hij had 39,5 graden koorts. Hij lag te happen naar adem, en het ging zwaar. Ik voel dat ik hysterisch wordt, ik voel paniek en ik voel angst in mijn hart, ik heb mezelf slecht onder controle. Maar daar heeft niemand iets aan dus, je pakt jezelf aan. Willem belt de huisartsen post in het Bronovo en we mogen langskomen. De dokter constateerd een lichte longontsteking, maar weet het niet zeker. Bronovo is vol dus Iain en ik gaan naar het JKZ. Ook daar wordt een lichte longontsteking vastgesteld, omdat de saturatie in zijn bloed op 94% is in plaats van 98%, mogen we nog even wachten en Iain wordt aan de monitor gekoppeld. Hij vermaakt zich prima, allemaal lieve vrouwen die hem aandacht geven, en hij is druk met mijn Iphone spelletjes aan het doen. Uiteindelijk loopt de saturatie op naar 97% en mogen we naar huis. Inmiddels is Iain hersteld, magertjes maar gezond en druk met eten.

Het werd me wel even goed duidelijk dat het niet goed met me gaat. Ik was totaal niet in staat om normaal te doen. Ik trilde was totaal overstuur en het gaat gewoon niet. Een ziekenhuis is voor mij geen plek meer waar mensen beter worden, ik kon het niet relativeren. De buitenwereld ziet het niet aan je, en levenservaring geeft je wel het vermogen om normaal te functioneren, de automatische piloot, maar ik merk dat het 'overlevingsmechanisme', waar ik de afgelopen 6 maanden flink op geteerd heb, mij weer terug laat glijden in de werkelijkheid. Sinds die avond is er bij mij totaal besef van de realiteit. Wat was komt nooit meer terug. We hadden een fantastisch mooi gezin, en ik had de beste vader van de hele wereld en hij is dood. En dat komt nooit meer terug, in geen enkele tijdzone of dimensie, het is weg. En dat moet verwerkt worden, de deken van verdriet die over me heen hangt, die moet deel van mij worden. Gefaseerd komt het binnen. Ik ben na overleg met mijn werkgever even thuis van werk, en ik merk dat ik weinig stress of spanning aan kan, ik ben hondsmoe, en ik kan bij het minste of geringste huilen, iets waar ik hiervoor geen last van had. Ik laat het maar komen, ga er gewoon doorheen. En ik hoop dat die deken van verdriet er door verdwijnt. Ik wil weer functioneren, ik wil weer normaal zijn, ik wil werken, ik wil heel veel sporten, ik wil blij zijn, ik wil plannen maken, maar ik voel me lamgeslagen, en er komt niets uit mijn handen. Het normale dagelijkse functioneren gaat wel, we hebben tenslotte wel twee hummeltjes rondhobbelen, maar alles meer dan de basis, lukt me nu niet. Ik vind het maar een rare en vooral lastige gewaarwording. Ook het overal te pas en onpas in huilen uitbarsten vind ik echt heel schaapachtig. Maar kennelijk werkt het zo, niemand kan me uitleggen hoe je rouwt, hoe het beter wordt. Je rommelt eigenlijk maar gewoon wat aan. 

Ik download gruwelijk veel muziek via Itunes, alle muziek van papa daar luister ik naar, en dan moet ik nog harder huilen, en ik beleef weer delen van de afgelopen 6 maanden maar ook van mijn jeugd. De DVD van Zucchero in the Royal Albert Hall, die werd veel door ons gedraaid in de twee weken voordat mijn vader overleed, papa en ik keken er samen naar, wij allemaal trouwens. We vonden 'em fantastisch, en als ik hem nu draai moet ik huilen, ik kom weer helemaal terug in de energie van die twee weken in juni 2011. En toen kon ik niet huilen, maar nu voel ik wat ik toen zou hebben gevoeld als het overlevingsmechanisme niet zijn werk had gedaan. En misschien is dat wel verwerken.

Met mama gaat het niet zo goed. Sinds papa's overlijden heeft ze drie keer midden in de nacht een hele erge pijn in haar hart gehad. Na 20 minuten ging het wel weer weg, maar afgelopen maandag besloot ze om het toch wel uit te lopen bij de huisarts. Die heeft rust verplicht, per direct, twee weken. Als er na twee weken geen verbetering in zit, gaan we alsnog naar de cardioloog, voor de zekerheid, maar ik denk dat het wel duidelijk is dat haar hart gebroken is. De helft van haar, en haar leven, is weggeslagen en ze moet weer leren leven, haar leven opnieuw inrichten. Maar ik denk dat ook bij haar het overlevingsmechanisme uitgewerkt is, en het verdriet komt bij haar gefaseerd binnen. Je gaat van een schitterende toekomst met je man, kinderen en klein kinderen naar totale eenzaamheid, elke avond, nacht en ochtend. Wat is nog je doel? Wat maakt het leven nog leuk als de liefde van je leven er niet meer is om te genieten van alles wat je samen hebt opgebouwd? Kindjes het huis uit, klein kindjes naar school, en nu? Dit wordt even flink schakelen. Verdriet verwerken en je leven opnieuw inrichten, het klinkt zo simpel, doen we even, iedereen moet dit ergens in zijn of haar leven doen. Een van twee partners zal eerder overlijden dan de ander. Ik ben er altijd zo makkelijk overheen gestapt, ik heb er nooit een seconde bij stil gestaan hoe verschrikkelijk het is voor de partner die achter blijft. En nu kijk ik er naar, en omdat ik nooit eerder naar iemand geluisterd heb, en nooit gevraagd heb aan iemand die dit heeft meegemaakt hoe het nou werkelijk gaat, sta ik hier zonder handvatten, sta eigenlijk gewoon voor lul. Weet totaal niet hoe ik haar moet opvangen. Ik kan wel zeggen, dat ik kan luisteren, maar heel vaak zegt ze niks, en dan? En positief zijn is wel heel goed en belangrijk, maar dat is niet altijd het juiste medicijn op het juiste moment. 

Gelukkig vragen er wel altijd mensen hoe het met ons gaat, waardoor mijn klunzigheid wat minder opvalt. Vooral nu, nu is het echt even heel belangrijk vooral voor mijn moeder. De grootste fout die ik heb gemaakt met mensen om me heen die iemand hebben verloren is niet vragen hoe het gaat. Ik dacht altijd, wat gaat mij dat aan, het is privé of misschien is die persoon net blij en dan vraag ik er naar en dan verpest ik de dag. Maar ik heb nu wel geleerd dat de dood van een geliefde iets is wat je draagt, het is 24 uur per dag in mijn gedachte en ik zal er altijd over willen praten en ik zal het altijd waarderen als je er naar vraagt, en zo ook mijn moeder.

Lieve mensen, bedankt voor het lezen, en luisterend oog... ook al mag het officieel niet meer, ik wil jullie wel al het beste wensen voor 2012, als ik weer uit dit dalletje ben gewandeld dan gaan we er wat moois van maken, 6 keer de berg op voor al die mensen die nu mee gaan maken wat wij net achter de rug hebben. En hopelijk voor al die mensen die dit niet hoeven mee te maken, die dit overleven. Maak er wat moois van, maak vooral mooi herinneringen daar heb ik nu in donkere tijden zoveel steun aan.

Heel veel liefs,

Marielle

Mijn Site