Verjaardag Mama en Beauty Salon Ellen Weidenaar

Lieve allemaal,

En zo zijn weer een tijdje verder en we hebben een betere priode achter de rug. Het zijn ups en downs en de laatste week was goed. Mijn moeder is weer goed opgeknapt en ook mijn zus komt een beetje bij en is minder moe. Mijn kleine zus is sinds 28 janurari de trotse eigenaar van een klein hondje genaamd Noa en ik merk dat zo’n beestje ons allemaal erg goed doet.

Vorige week maandag de 30^ste was mijn moeder jarig en dat hebben we die dag met z’n vieren gevierd. Deze dag stond voor ons eigenlijk ook in het teken van papa en is vrij bijzonder geworden. Zo gingen we rond 10:00 uur langs een dierbare vriendin van mijn moeder. Zij is bij ons bekend als een fijne en zeer bescheiden vrouw die erg sensitief en medium is. En hoewel we geen verwachtingen hadden omdat het contact leggen niet altijd lukt gingen we die kant op een voor een fijn gespek met elkaar en een stuk taart.

Bijzonder hoe hij contact maakte en hij ging terug naar het moment van crematie. Zoals al eerder was gezegd was hij verwonderd en verbaast hoeveel mensen er waren om afscheid te nemen van hem. Volgens haar is hij ook de hele dienst aanwezig geweest en wat hem diep raakte en dat hebben wij zelf niet gezien was toen de politiemotoren bij vertrek nog eenmaal de zwaailichten aanzette. Dit moment beschreef hij…. Hij heeft moeite met loslaten, het loslaten van het aardse leven en van ons maar ook vooral van zijn kleinkinderen. Hij zit echt nog in periode dat hij hier mee probeerd om te gaan. Hij staat daarin niet alleen en er zijn mensen of gidsen om hem heen maar hij bepaalt het tempo van hoe ermee om te gaan. Toen wij dit allemaal hoorden werden vooral mijn zus en ik erg emotioneel en dat vond hij wel moeilijk zodat hij zich zelf tijdens zijn aanwezigheid soms even  terug moest trekken. Hij liet weten dat hij het niet altijd zeggen kon maar dat hij zoveel van ons houd en trots is op ons. Hij zei dat hij echt heeft gedaan wat hij kon in zijn leven en voor ons. Ik vond dat heel fijn om te horen.  Het was heel bijzonder en heel fijn om van hem te horen en ik denk dat het ons allen heeft geholpen.  Ja niet iedereen zal hier open voor staan of zal het misschien onzin vinden maar ons deed het veel en wij twijfelen niet aan zijn aanwezigheid op dat moment….

Hoewel het contact ontzettend fijn was waren we ook van slag die dag. Wetende dat hij er ook heel veel moeite mee heeft doet ons verdriet en het enige wat wij willen is dat hij ook verder kan en vandaar dat ik eerder sprak over mijn vader als drijfveer. Je vader in ere houden en het allerbeste maken van je leven. Op die manier houden we de mensen die overleden zijn op een bepaalde manier bij ons, in ons hart. En met gevoel heb ik me afgelopen maanden gestort op mijn eigen salon waar ik ontzettend trots op ben. Chiel en zijn vader hebben ontzettend hard gewerkt en samen met mijn moeder heb we de salon ingericht en kleur gegeven. En het resultaat is dat ik me woensdag ga inschrijven bij de kamer van koophandel en dus mag zeggen dat ik eigenaresse ben van mijn eigen Beauty salon. Mijn vriendin heeft mijn prachtige folder ontworpen en daar zijn er 1000 van gedrukt daarnaast is zij webdesigner en heeft mijn prachtige site gemaakt. Ja ik denk dus dat papa daar wel erg trots op is……

Gisteren heeft mijn lieve mama haar verjaardag gevierd voor de belangrijkste vrouwen in haar leven. Zo zaten we met zo’n 12 dames aan een mooi gedekte tafel en was het ontzettend gezellig. Ik denk dat deze traditie voorgezet gaat worden…….ja je moet het leven vieren…….

Lieve dames ontzettend bedankt voor de gezellige middag en avond. Fijn dat jullie allen de moeite hebben genomen om mijn moeder in het zonnetje te zetten. Jullie zijn allen belangrijk in het leven van mijn moeder en zeker na het overlijden van mijn vader beseft ze dat alleen maar meer.

Liefs

Ellen

Drijfveer...

Lieve allemaal,

Het is alweer even geleden…..en nu is het vooral mijn lieve zus die vaker schrijft. Zij en mijn moeder zijn sinds de feestdagen behoorlijk in elkaar geklapt. En zoals Marielle al schreef zit ze nu bijna een maandje thuis en ik zou zo graag willen dat ze dat nog 2 maandjes volhield omdat ik weet dat rust helpt.  Ook mijn moeder heeft rust nodig, alleen is dat heel moeilijk met een eigen zaak. Ze moest verplicht rust nemen van de dokter en is voor een week vertrokken naar haar broer en schoonzus in Den Helder. Ze heeft daar aardig rust kunnen vinden. Veel geslapen en gelezen maar de thuiskomst kwam weer dubbel zo hard binnen. Zoals ze zelf zegt voelt ze zich gevloerd en murv. Het volledige besef dat mijn vader er niet meer is probeerd hardnekkig binnen te komen en het legt haar lam. Kun je nagaan dat het zo’n 6 maanden heeft geduurd voor het overlevingsmechanisme weggaat en het besef langzaam binnenkomt. Ja misschien een periode dat mensen beginnen te denken  ‘Ze pakt het leven alweer aardig op!’ Ja mijn moeder zal altijd doorgaan en ik denk dat daar het probleem nou juist zit daarnaast kan ze niet bij haar werkelijke gevoel op het moment. Normaliter is ze open over haar gevoel maar nu kan en wil ze er denk ik niet bij. Het zou te overweldigend zijn……..

Eigenlijk ben ik het zelf niet eens meer. Zijn dood ontneemt me niet alleen mijn geliefde, maar vervreemdt mij van mezelf en de mij vertrouwde wereld. Mijn lichaam voelt anders zonder zijn strelingen, ons huis is anders zonder zijn gemopper en gelach, mijn stem klinkt anders, nu hij er niet meer is om mijn verhalen te horen.

Dit stukje las ik gister aan haar voor uit een boek wat ik van mijn schoonmoeder had gekregen en ze herkende er zichzelf volledig in.

Ik vind het heel moeilijk om haar  zo te zien en ik weet dat ze er doorheen moet. Ik hoop alleen maar dat ze die sprankeling die ze altijd heeft weer terug komt. Het leven is voor altijd veranderd. Niet alleen omdat je de man van je leven verloren bent maar je bent ook een hele ervaring rijker in het leven. Het breekbare en kwetsbare leven.  Ik kon ook niet voorzien hoe het voor haar zou zijn….

Je bent jezelf kwijt en dwaalt door een vreemde wereld in een soort rouwlandschap. Zelfs al was jevoorbereid op het verlies, dat land van rouw is toch anders dan je had voorgesteld.

Ik vroeg me vandaag af of ik er wel genoeg voor haar ben. Ik hoop het en ook al ben ik er, ik kan niets doen. Ik kan haar net als mijn zussen blijven opvrolijken maar het haalt haar weer weg bij het verdriet. Dat verdriet  dat eruit moet anders kan ze niet verder maar het is niet te sturen. Het kost tijd, rouwen kost tijd en ontzettend veel  energie.

Maandag is ze jarig en wordt ze 56. Haar eerste verjaardag zonder mijn vader. Wij meiden hebben alledrie vrij genomen en we trekken er op uit met z’n vieren.

Ja wat kan ik zeggen. Ik voel me zelf wel goed. Ik praat nog steeds iedere week bij GGZ en dat zijn mijn momenten van praten en huilen en dat doe ik al sinds mijn vader is overleden. Ook heb ik ruim 3 maanden thuis gezeten. Het was op en ik zat er helemaal doorheen. Het gaat beter nu en ik ben weer begonnen met werken en ga ik binnenkort mijn eigen bedrijfje starten waar ik ontzettend trots op ben. Ik mis mijn vader iedere dag en soms zit er zelfs een seconde van paniek die me ontzettend kan overvallen maar ik heb echt een belofte aan mezelf gedaan en dat is dat ik ervoor ga. Ga voor het leven en er wat van maak.  Soms zie ik in mijn hoofd zijn gezicht met een glimlach of een blik van trots en dat is een soort drijfveer geworden…….

Liefs


Ellen

Tussenstand (door Marielle)

woensdag 25 januari 2012 21:51 

Dag lieve allemaal,

Sinds 3 januari zit ik nu thuis. Ziek van werk, ik kom los van de maatschappij, en neem tijd om er naast te gaan staan, dat is mijn plan. Ik doe heel erg mijn best om wel de basis dingen te kunnen doen. Die basis geeft steun, rust, ritme & regelmaat ook op je 32 ste, dat werkt nu voor mij, dat heb ik geleerd. 's Ochtends opstaan voor de kindjes, ontbijten, Iain naar school brengen, huishouden, lukt ook nog goed, ben lichtelijk dwangmatig dus leef me lekker uit, "voor de 4 keer de wc schoongemaakt deze week, Mar", "Ja, schat, kinderen en hygiëne, is belangrijk he"... "mmm... tuurlijk Mar".

Jaaa thuis zitten doet echt wonderen voor je huwelijk, ik geloof niet dat ik me op dit moment een irrationeler persoon kan voorstellen dan ik. Ik ben niet zo prettig om mee te leven, Willem krijgt de wind van voren omdat hij nooit thuis is, en als hij dan thuis is, ga ik helemaal los omdat hij niets doet. Hij ligt daar maar in dat bed. Als je om 23:45 thuis komt uit je werk, en je gaat dan om 1:30 u slapen, dan is het voor mij volstrekt normaal dat je er dan weer om 7:30 uitgaat en dan nog fluitend 4 van dat soort diensten moet. We zullen het er maar ophouden dat mijn man, die echt heel dichtbij me staat, het heel zwaar te voorduren heeft met mij, en ik hou echt heel erg veel van hem, en z'n geduld.

Omdat ik best wel gewend ben aan een druk leven, huwelijk, kinderen, sport, sociaal leven en werken, dus zeg maar gewoon zoals de hele bevolking, moet ik echt afkicken. Ik moet me nuttig maken, ik kan toch niet zo maar stil zitten, ik ben niet productief, ik ben niet efficient, ik laat mijn zeer dierbare collega's zitten in de zwaarste periode van het jaar. Maar terug naar kantoor dat lukt ook niet, ik trek het niet. Ik ben nog steeds echt total loss, elke keer als ik weer eens een van mijn plannetjes heb, en die vormen zich zo elke paar uur, dan overvalt me een gevoel van totale vermoeidheid. Ik wil bijvoorbeeld een spinning marathon op gaan zetten bij de sportschool, kwestie van naar binnen lopen, vragen; "wie is hier de baas", en even overleggen. Maar het idee dat ik daar met een goed gefundeerd verhaal moet komen, een verkoop praatje, mezelf moet presenteren, daarvan zakt de moed mij in de schoenen. Alles wat ook maar het kleinste beetje stress oplevert, zoals een goed gefundeerd onthouden, daarvan klap ik dicht. Ik ben nog niet zo ver heen dat ik het echt niet kan, ik zou mezelf vol kunnen aanpakken, en dat moet ook wel weer gebeuren, maar dit proces verbaasd mij, ik sta erbij en ik kijk er naar, het frustreerd, wat dan weer af wordt gereageerd op Willem. Mijn gedachten zijn niet zwart, ik ben niet negatief, ik ben ook niet depressief, ik ben alleen lichamelijk defect, en echt oprecht hondsmoe. En het is niet alleen maar lichamelijk. Ik ben van de week even naar de sportschool gegaan, en toen lukte het toch om de vermoeidheid even opzij te zetten, en het later terug te laten komen. Hij kwam lekker hard terug, maar het geeft wel aan dat het veel psychisch is.

Dus ja wat nu. Wachten is niet echt mijn ding. Ik probeer de benadering "verandering van spijs doet eten". Ik ga dingen doen die niet in mijn normale routine liggen, maar die ik wel wil doen. Zo had ik van mijn moeder een bon gekregen voor een massage. Niet zo iets wat ik nou heel snel voor mezelf zou doen, maar ik ben geweest. De vrouw was een engel en ze was echt heel erg goed. Mijn zus is natuurlijk schoonheidsspecialiste, nou en omdat ik natuurlijk beeldschoon van mijzelf ben.... ga ik nooit, maar ik ben geweest en ook zij is fantastisch. Ik heb kinderboeken gehaald, op de namen van de kinderen, bij de bibliotheek. Ik ben te lui om een pasje voor volwassenen aan te schaffen, en mijn brein werkt tegenwoordig tot 12 jaar, dus hartstikke leuk. Ben al voor de helft door "De Griezelbus" van Paul van Loon. Ik wil nog heel erg graag naar een tentoonstelling, Body Worlds op de Zuid As in Amsterdam, ik heb een passie voor anatomie. En zo probeer ik telkens iets kleins te doen, geen stress maar het geeft je wel een lichtje, ik ben wel echt gebroken na zo'n kleine onderneming. Ik was vandaag in de bibliotheek, en heb daarna anderhal uur op de bank geslapen, maar mijn leven is een klein beetje leuker. Het zijn baby stapjes, maar het zijn babystapjes omhoog en dus in de goede richting.

Ik vecht niet tegen mezelf, ik help mezelf. Ik luister naar hele wijze mensen om mij heen die zeggen dat ik rust moet pakken, ik neem afstand van stress en ik doe hele kleine dingen die me blij maken. Ik denk dat ik voorzichtig stapjes naar verwerking zet. Het voelt alsof ik op de bodem zit qua energie, maar ik kan alleen nog maar omhoog, en dat geeft me wel rust ergens. En als ik nu weer even terug val, dan is het niet zo ver.

Ik ga maar weer eens slapen... ik ben toch wel een beetje moe...

Liefs,

Marielle

Ziek zijn en een diep dal (door Marielle)

Donderdag 12 januari 2012 12:44 

Dag lieve allemaal,

De kerst vakantie ligt inmiddels achter ons, en ik moet zeggen dat hebben we eigenlijk best aardig overleefd, het was eigenlijk best wel gezellig. Willem, ik en de kindjes zijn naar mijn schoonouders gegaan in de Achterhoek, van vrijdagavond tot zondag middag. Heb daar nog even lekker kunnen hardlopen en omdat het weer heel zacht was hebben we ook met de kindjes nog een flinke wandeling kunnen maken. En bewegen is wel erg fijn. Zondag middag in de loop van de middag zijn we terug gekomen. Maandag 2e kerstdag met z'n allen naar mama gegaan en dat ging ook allemaal prima, was ontspannen en ongedwongen. Waarschijnlijk ook wel door het zachte weer dat je niet in de kerstsfeer komt, met kindjes ben je ook eigenlijk altijd wel lekker in de weer, en er was veel op tv, dus dat was allemaal voldoende afleiding.

Oud en Nieuw vond ik alweer zwaarder, we zijn naar El gegaan, mijn zwager Chiel had nachtdienst, en mijn man Willem had laat. Alletwee bij de politie, dus eigenlijk ben je de hele avond wel gespannen. De hele avond waren we in de weer met kindjes die weer wakker werden en weer gingen slapen. Onze oudste zoon Iain was ziek, hij had de vijfde of zesde ziekte of iets van allebei en hij was heel erg rustig en knuffelig, maar toch je maakt je zorgen. Toen het eenmaal twaalf uur was geweest was het eigenlijk ineens heel rot. Ik weet niet wat het was, je wenst elkaar het beste voor 2012, maar 2011 is voorbij, een jaar waar je eigenlijk nog helemaal niet klaar mee bent.

Op dinsdag 3 januari had ik gewerkt, en ik kom 's middags thuis. Iain was nog steeds ziek, inmiddels al vanaf 22 december. Vijfde of zesde ziekte kan 7 tot 10 dagen duren, dus gerekend vanaf 22 december had het over moeten zijn. Maar hij had 39,5 graden koorts. Hij lag te happen naar adem, en het ging zwaar. Ik voel dat ik hysterisch wordt, ik voel paniek en ik voel angst in mijn hart, ik heb mezelf slecht onder controle. Maar daar heeft niemand iets aan dus, je pakt jezelf aan. Willem belt de huisartsen post in het Bronovo en we mogen langskomen. De dokter constateerd een lichte longontsteking, maar weet het niet zeker. Bronovo is vol dus Iain en ik gaan naar het JKZ. Ook daar wordt een lichte longontsteking vastgesteld, omdat de saturatie in zijn bloed op 94% is in plaats van 98%, mogen we nog even wachten en Iain wordt aan de monitor gekoppeld. Hij vermaakt zich prima, allemaal lieve vrouwen die hem aandacht geven, en hij is druk met mijn Iphone spelletjes aan het doen. Uiteindelijk loopt de saturatie op naar 97% en mogen we naar huis. Inmiddels is Iain hersteld, magertjes maar gezond en druk met eten.

Het werd me wel even goed duidelijk dat het niet goed met me gaat. Ik was totaal niet in staat om normaal te doen. Ik trilde was totaal overstuur en het gaat gewoon niet. Een ziekenhuis is voor mij geen plek meer waar mensen beter worden, ik kon het niet relativeren. De buitenwereld ziet het niet aan je, en levenservaring geeft je wel het vermogen om normaal te functioneren, de automatische piloot, maar ik merk dat het 'overlevingsmechanisme', waar ik de afgelopen 6 maanden flink op geteerd heb, mij weer terug laat glijden in de werkelijkheid. Sinds die avond is er bij mij totaal besef van de realiteit. Wat was komt nooit meer terug. We hadden een fantastisch mooi gezin, en ik had de beste vader van de hele wereld en hij is dood. En dat komt nooit meer terug, in geen enkele tijdzone of dimensie, het is weg. En dat moet verwerkt worden, de deken van verdriet die over me heen hangt, die moet deel van mij worden. Gefaseerd komt het binnen. Ik ben na overleg met mijn werkgever even thuis van werk, en ik merk dat ik weinig stress of spanning aan kan, ik ben hondsmoe, en ik kan bij het minste of geringste huilen, iets waar ik hiervoor geen last van had. Ik laat het maar komen, ga er gewoon doorheen. En ik hoop dat die deken van verdriet er door verdwijnt. Ik wil weer functioneren, ik wil weer normaal zijn, ik wil werken, ik wil heel veel sporten, ik wil blij zijn, ik wil plannen maken, maar ik voel me lamgeslagen, en er komt niets uit mijn handen. Het normale dagelijkse functioneren gaat wel, we hebben tenslotte wel twee hummeltjes rondhobbelen, maar alles meer dan de basis, lukt me nu niet. Ik vind het maar een rare en vooral lastige gewaarwording. Ook het overal te pas en onpas in huilen uitbarsten vind ik echt heel schaapachtig. Maar kennelijk werkt het zo, niemand kan me uitleggen hoe je rouwt, hoe het beter wordt. Je rommelt eigenlijk maar gewoon wat aan. 

Ik download gruwelijk veel muziek via Itunes, alle muziek van papa daar luister ik naar, en dan moet ik nog harder huilen, en ik beleef weer delen van de afgelopen 6 maanden maar ook van mijn jeugd. De DVD van Zucchero in the Royal Albert Hall, die werd veel door ons gedraaid in de twee weken voordat mijn vader overleed, papa en ik keken er samen naar, wij allemaal trouwens. We vonden 'em fantastisch, en als ik hem nu draai moet ik huilen, ik kom weer helemaal terug in de energie van die twee weken in juni 2011. En toen kon ik niet huilen, maar nu voel ik wat ik toen zou hebben gevoeld als het overlevingsmechanisme niet zijn werk had gedaan. En misschien is dat wel verwerken.

Met mama gaat het niet zo goed. Sinds papa's overlijden heeft ze drie keer midden in de nacht een hele erge pijn in haar hart gehad. Na 20 minuten ging het wel weer weg, maar afgelopen maandag besloot ze om het toch wel uit te lopen bij de huisarts. Die heeft rust verplicht, per direct, twee weken. Als er na twee weken geen verbetering in zit, gaan we alsnog naar de cardioloog, voor de zekerheid, maar ik denk dat het wel duidelijk is dat haar hart gebroken is. De helft van haar, en haar leven, is weggeslagen en ze moet weer leren leven, haar leven opnieuw inrichten. Maar ik denk dat ook bij haar het overlevingsmechanisme uitgewerkt is, en het verdriet komt bij haar gefaseerd binnen. Je gaat van een schitterende toekomst met je man, kinderen en klein kinderen naar totale eenzaamheid, elke avond, nacht en ochtend. Wat is nog je doel? Wat maakt het leven nog leuk als de liefde van je leven er niet meer is om te genieten van alles wat je samen hebt opgebouwd? Kindjes het huis uit, klein kindjes naar school, en nu? Dit wordt even flink schakelen. Verdriet verwerken en je leven opnieuw inrichten, het klinkt zo simpel, doen we even, iedereen moet dit ergens in zijn of haar leven doen. Een van twee partners zal eerder overlijden dan de ander. Ik ben er altijd zo makkelijk overheen gestapt, ik heb er nooit een seconde bij stil gestaan hoe verschrikkelijk het is voor de partner die achter blijft. En nu kijk ik er naar, en omdat ik nooit eerder naar iemand geluisterd heb, en nooit gevraagd heb aan iemand die dit heeft meegemaakt hoe het nou werkelijk gaat, sta ik hier zonder handvatten, sta eigenlijk gewoon voor lul. Weet totaal niet hoe ik haar moet opvangen. Ik kan wel zeggen, dat ik kan luisteren, maar heel vaak zegt ze niks, en dan? En positief zijn is wel heel goed en belangrijk, maar dat is niet altijd het juiste medicijn op het juiste moment. 

Gelukkig vragen er wel altijd mensen hoe het met ons gaat, waardoor mijn klunzigheid wat minder opvalt. Vooral nu, nu is het echt even heel belangrijk vooral voor mijn moeder. De grootste fout die ik heb gemaakt met mensen om me heen die iemand hebben verloren is niet vragen hoe het gaat. Ik dacht altijd, wat gaat mij dat aan, het is privé of misschien is die persoon net blij en dan vraag ik er naar en dan verpest ik de dag. Maar ik heb nu wel geleerd dat de dood van een geliefde iets is wat je draagt, het is 24 uur per dag in mijn gedachte en ik zal er altijd over willen praten en ik zal het altijd waarderen als je er naar vraagt, en zo ook mijn moeder.

Lieve mensen, bedankt voor het lezen, en luisterend oog... ook al mag het officieel niet meer, ik wil jullie wel al het beste wensen voor 2012, als ik weer uit dit dalletje ben gewandeld dan gaan we er wat moois van maken, 6 keer de berg op voor al die mensen die nu mee gaan maken wat wij net achter de rug hebben. En hopelijk voor al die mensen die dit niet hoeven mee te maken, die dit overleven. Maak er wat moois van, maak vooral mooi herinneringen daar heb ik nu in donkere tijden zoveel steun aan.

Heel veel liefs,

Marielle

Mijn Site

Kerst 2011

Lieve allemaal,

En zo is het weer voorbij, kerst 2011. Ik zag er echt tegen op maar het was fijn. Ik heb hele fijne mensen om me heen gehad. Zo waren we kerstavond samen met onze buren en hebben we tot diep in de nacht hele fijne gesprekken gehad met een lach en een traan. Op eerste kerstdag heeft Chiel gekookt voor zijn ouders, zus, zwager en voor mijn moeder en zusje. Op dat moment lag de vader van mijn schoonmoeder in het ziekenhuis dus je ziet maar weer dat een perfecte kerst echt niet bestaat. Tweede kerstdag hebben we geluncht bij mijn moeder met mijn zusjes en de kids. Gezellig film gekeken en toen was het weer voorbij. Het kerstgevoel is voor mij voorbij. Het afgelopen jaar was voor mij zo’n confrontatie met het breekbare leven dat mijn kerstvlinders die ik vaak had er niet meer zijn en toch was het dus een hele fijne kerst. Geen verwachtingen van mensen en ook niet van mezelf dus een ongedwongen samenzijn met de mensen die je om je heen wil hebben…….

Tweede kerstdag heeft mijn moeder weer gewerkt in het hospicehuis en elke keer bel ik haar even na haar dienst en is ze altijd enthousiast. Dit keer een man van 45 met een hersentumor die haar tijdens het verzorgen even over haar hoofd aaide. Zoiets van ‘ bedankt dat je er voor me zorgt’. Ja deze man met vrij jonge puberkinderen en ze merkt hoe ze haar eigen gevoel even uitzet en er voor deze kinderen en zijn vrouw te zijn. Ze zit zelf in een rouwproces en ze herkent het verdriet en misschien maakt haar dat juist in staat om er voor deze mensen te zijn. Ik blijf het bijzonder vinden wat zij maar natuurlijk ook haar collega’s en de vrijwilligers doen voor deze mensen.

Dus lieve mensen het is weer voorbij en we zijn de kerstdagen dus wel goed doorgekomen…..

Liefs

Ellen

Spinnen & precies 1 jaar geleden (door Marielle)

 Dinsdag 20 december 2011 13:07 

Vorige week was het helaas niet mogelijk om veel te trainen. Mijn gemoedstoestand keldert behoorlijk zonder sport en ik vind het met dit weer en het weinige daglicht al heel moeilijk om mijn normale blije zelf te zijn.

Gelukkig mocht ik gister weer twee uur spinnen. Mijn trouwe medestander en zus Rian is ziek, dus was het Aafje en ik, onze oude overbuurvrouw, ook een bikkel van een fietser, die met gemak twee uur aan elkaar fietst. Het eerste uur voelde alweer heerlijk, pijnlijk maar wel heel fijn. Hardcore interval doet een mens goed. Maar wat daarna kwam was het einde. Een instructeur die ik nog nooit had mee gemaakt. Kees, een man van mijn vaders leeftijd misschien iets jonger. Een wielrenner in hart en ziel. Mijn ogen straalde, deze man is een cadeautje, van deze ga ik wat leren, ik zie het. En ja hoor. Onder de begleidende muziek van o.a. Joe Cocker en The Eagles was mijn avond compleet. Techniek, daar was deze man specialist in. Mijn lompe gestamp werd gedurende de les bijgeschaafd. Ik vond het prachtig. Volledig leeg stapte ik om half 10 van de fiets. Zo! Dat is beter.

En dat lesje had ik wel even nodig, want vandaag is een heftige en zeer emotionele dag. Vandaag is de dag dat we te horen kregen dat mijn vader ging overlijden.

20 December 2010 was ik ’s ochtends rond half 8 op kantoor. Pap vond het niet fijn als we in het ziekenhuis zouden wachten.  Ik werk tegenover het LUMC, en ik wilde in de buurt zijn, dus ben naar kantoor gegaan.  Alles voelde raar, gespannen. En dat terwijl we heel positief waren. Er moest een tumor aan de staart van de Alvleesklier verwijdert worden, 80% kans van slagen, en wij horen bij die 80%. Een andere uitkomst hoort niet bij ons gezin. Pap word even geopereerd, misschien nog wat chemo, maar tegen de zomer is Pap gewoon weer de oude,  en dan schijnt de zon weer. Maar tekens waren er al. Op kantoor aangekomen, zette ik de radio aan. Queen met “Who wants to live forever?”. Mmm, moet ik die vraag stellen dan? Wie wil er voor eeuwig leven? Ik kijk uit het raam en er komt een lijkwagen voorbij rijden. Kennelijk moet ik daar over nadenken. Rond elf uur ben ik aan het werk achter mijn bureau, en ineens voelt het alsof er iemand een emmer met koud water over mee heen gooit. Ik wordt helemaal koud en onwel. Bijna een uur later belt mam op: “het is fout Mar, het is helemaal fout”, “Papa gaat dood, het is helemaal uitgezaaid”. De grond wordt echt onder me vandaan geslagen. Ik MOET naar het ziekenhuis, ik krijg tunnelvisie en wil alleen maar naar hem toe.

Van de dokter had pap te horen gekregen dat de operatie vroegtijdig is beeindigt omdat er niks meer aan te doen is. Maar door de narcose is het niet tot hem door gedrongen, mama moet het nog een keertje gaan vertellen als hij bij is.

Ik ben van kantoor naar het ziekenhuis gelopen. Heb onderweg toch maar weer eens pakje sigaretten gehaald op het Centraal Station, en wacht in de hal van het ziekenhuis. Het duurt bijna een uur voor de rest van de familie er is, ik blijk het roken niet te zijn verleerd na  2 jaar gestopt te zijn, en heb inmiddels een half pakje op. Iedereen is er, Mam, Ellen, Rianne, Willem & Chiel. Ik zie mijn moeder en mijn hart breekt in 1000 stukjes. Pap ligt nog in de uitslaapzaal, we kunnen niet bij hem. We wachten in het ziekenhuis. Verslagen, zonder hoop. Er is niet veel te zeggen als je dit nieuws krijgt.

Als Pap op de afdeling ligt, gaan mama en ik naar hem toe. Mam gaat bij hem zitten, hij kijkt haar aan en vraagt hoe het is gegaan, hij weet van niks. En mam verteld hem: “het is helemaal uitgezaaid schat, er is niks meer aan te doen”. Pap zegt:”Ik dacht het al, ik zag het aan de klok”.  De operatie zou 5 uur duren, maar hij was al eerder terug. Mam zegt:”We gaan je naar huis halen schat, je gaat zo snel mogelijk naar huis”.

Ik kijk, staar appelig naar mijn ouders. Mijn hele lichaam is verstijfd. Alles in mij wil wegrennen, ik wil dit niet meemaken. Dit overkomt ons niet. Dit was niet de afspraak. Ik herpak mezelf, ga bij pap zitten en ik zeg met al mijn moed, “ik hou van je”. Ik heb het nog nooit tegen hem gezegd, en hij nog nooit tegen mij. Het leek nooit nodig. Maar ik kan niks belangrijkers verzinnen dan die woorden. “ik ook van jou pop” zegt hij terug. En dan vraagt hij naar zijn kleine mug, z’n kippedief, Rianne. En ik wandel terug naar de familiekamer.

Deze dag beleef ik regelmatig. Drie keer per week rij ik langs het LUMC, en dit komt terug. Het is waarschijnlijk een van de meest heftige momenten in mijn leven geweest. Mijn moeder verteld mijn vader dat hij doodgaat. Die dag ging de glans van mijn leven, en die glans komt wel weer terug dat weet ik zeker, maar hij is er nu even af.

Vandaag voelt het leven even heel zwaar. Ik weet dat dit bij het leven hoort, ik weet dat dit proces van je ouders verliezen normaal is, het is wat vroeg, maar het is normaal. En vaak kan ik gewoon positief blijven, maar het lukt me nu al twee weken niet. Voor een deel omdat ik niet kon sporten en door de tijd van het jaar, maar ook gewoon omdat ik hem ontzettend mis. Ik mis hem zo erg dat het pijn doet. Het voelt alsof er een olifant op mijn borst staat. Ik kan niet ademen. Ik mis het gezin zijn. Ik mis het naar het ouderlijk huis lopen en weten dat hij in de keuken staat te koken. Ik mis zijn bolletje met koptelefoon achter de computer, biertje op tafel en peukie in de hand. Ik mis sigaretten rook. Ik mis het sparren over financiële dingen. Ik mis zijn muziek. Ik mis zijn liefde voor zijn kleinzoons, zijn lach als hij hun zag. Ik mis die wijsvinger die omhoog gaat als hij me ziet. Ik mis zijn nuchterheid, zijn helderheid, zijn wijsheid, en zelfs zijn preken. En het komt nooit meer terug, en dat doet nu, als iedereen zich voorbereid om samen te zijn met  familie, gewoon pijn. Het doet pijn dat mam nu alleen is, ze lacht niet meer zoals ze dat bij pap deed. Haar lach maakte mij blij, het bulderend gelach “Ger hou op”, als hij haar aan het plagen was. Als kind wordt je daar gelukkig van. Je voelt je veilig en geborgen.

Ik heb veel geleerd, veel gezien, ik heb hele mooie dingen meegemaakt, naast al het verdriet. Mensen hebben ons gedragen, en mijn positiviteit komt echt wel weer terug, maar vandaag mag het even. Morgen gaan we weer door, en we gaan er wat moois van maken, Kerst en Oud en Nieuw. Als pap dan naar ons kijkt, dan wil ik wel dat hij ons ziet lachen.

Ik wil iedereen bedanken voor de steun het afgelopen jaar. Ik wens jullie een heel gelukkig, gezond en vrolijk 2012. Geniet van de feestdagen, geniet van elkaar.

Heel veel liefs,

Mar

Precies een jaar geleden.........

Vandaag precies een jaar geleden rond 11:50 uur hoorde we dat jij niet lang meer te leven had. Vandaag precies een half jaar geleden om 11:53 uur blies jij je laatste adem uit in de armen van jou allergrootste liefde. Lieve pap je wordt ontzettend gemist en er gaat geen dag voorbij dat we niet aan je denken en zeker vandaag niet……..we houden van je….

Lieve allemaal,

En zo start ik het 90^ste blog en dit blog is precies een jaar nadat onze levens voorgoed veranderde. 20 December dragen we met ons mee en zal nooit meer een gewone dag zijn. De donkere dagen voor kerst zijn opnieuw aangebroken alleen ligt er nu geen sneeuw. Alles van vorig jaar herinner ik me als de dag van gister en voor het eerst lees ik de eerste pagina’s van mijn blog terug. Deze had ik gelukkig in een map gestopt. Nu komen de beelden opnieuw voorbij en daarbij komt het volledige besef dat hij er niet meer is. Opnieuw wordt alles beleeft en vooral ook gevoeld. En ik kan wel zeggen dat deze dagen zwaar vallen. Ik merk dat mijn zussen en vooral mijn moeder het zwaar hebben. Kortom ik dacht moeilijke feestdagen een cliche waren maar nee het is waar dat ze zeggen dat de eerste feestdagen het moeilijkst zijn. Het doet pijn in mijn hart om mijn moeder verdrietig te zien en te horen dat mijn zusjes meer down zijn als anders. Ook hier moeten we doorheen en dat gaan we ook. We proberen er het beste van te maken en we zorgen voor elkaar.

Op een dag als vandaag gaan we gewoon door met alles wat we normaal ook doen. Mijn moeder helpt haar klanten en doet dit met een heel fijn gevoel, ook haar werk in het hospicehuis vind ze heel fijn en beide helpen haar enorm. Praten met klanten en het verzorgen van stervende mensen helpen haar denk ik ook met verwerken. Op het moment dat zij bezig is met haar hart gaat haar energie omhoog en kan ze alles beter aan en ervaar ik een positieve mama maar soms gaat ze terug naar de tijd dat mijn vader in het ziekenhuis lag en dat doet haar zoveel zeer en die tijd was vorig jaar om deze tijd met alle kerstliedjes erbij. Ja het is verwerken……..

Hoe ik deze tijd ervaar weet ik eigenlijk niet zo goed. Ik heb op dit moment even mijn handen vol aan mijn dochter Sienna alias ‘knofje’. Alsof ze het voelt en me met alles wat ze in zich heeft in het hier en nu trekt. Afdwalen met gedachte is er met knofje niet bij want ze trekt je wel weer terug. Ik ben dus behoorlijk afgeleid. Maar dankzij die kleine meid en haar vragen ben ik wel op een bepaalde manier met kerst bezig. Zo was haar vraag van de week ‘mama wie is God?’ ‘En wie is Jezus?’ Ja ze was met de school naar de kerk geweest en dan volgen de vragen vanzelf. Op zoek naar het kerstverhaal op internet en zo zat uiteindelijk ook ikzelf te luisteren naar dat verhaal. Dat was lang geleden! En voelde ook wel als een mooie herinnering naar mijn eigen basisschool tijd.

Ja ik ben veel bezig met het geloof of de zin van het leven. Ik was dat altijd al wel maar nu mijn vader is overleden heb ik het meer en ik probeer er een beetje uit te komen want nou echt belangrijk is in mijn leven en welke kant ik op wil. Ja je kunt spreken van een nieuwe fase en ik merk dat door alles wat we afgelopen jaar hebben meegemaakt je toch veranderd bent. Verandering betekend ook dat er nieuwe wegen verschijnen, een andere manier van denken. Ik leef veel meer in het nu en denk eigenlijk niet zo aan de toekomst. Ook door het besef hoe breekbaar het leven is. Ik heb voor mijn gevoel zo kennis gemaakt met de dood en ik probeer de dood te accepteren in het leven omdat het er bij hoort. Ik wil me niet laten leiden door de angst voor de dood maar ik probeer te beseffen dat het bij mijn leven hoort. Ik zal nog meer afscheid moeten gaan nemen van mensen en hoe ga ik daarmee om en hoe kijk ik dan naar de dood. Ook al ben ik er van overtuigd dat er leven na de dood is en hiervan ook bewijs heb ‘gezien en gevoeld’ blijft het feit dat wij nu ook door een rouwproces gaan. Het gewone en normale aardse contact is er niet meer. De gewone dagelijkse dingen met mijn vader zijn echt voorbij. Hem even bellen omdat de wasmachine stuk is ofzo is er niet meer bij dus ook de gezellige avondjes aan tafel of de spelletjes hartejagen waarin hij ons altijd in de zeik neemt zijn voorbij en dat word gewoon gemist. Ik merk dat ik bezig ben met het te accepteren dat leven en dood hand in hand samen gaan want ik heb nu ervaren dat ik wel zal moeten.

Maar we gaan proberen er wat van te maken deze dagen en ik vind het fijn om dit jaar is samen met Chiel voor mijn moeder te zorgen. Ik hoop dat er nieuwe herinnering onstaat waar ze volgend jaar weer aan terug kan denken. 2^e kerstdag werkt ze in het hospicehuis en ik denk dat dat alleen maar heel erg goed is dat ze dat doet……

Ik denk dat het ook het moment is om iedereen te bedanken die nog steeds naast ons staat of aan ons denkt. De lieve kerstkaarten die mijn moeder ontvangt maar ook de lieve emailtjes die wij krijgen. Ik weet dat het niet alleen voor ons maar ook voor de broers van mijn vader en mijn oma een moeilijk tijd zal zijn. Ook wij denk aan jullie. Ik weet niet of het mijn moeder nog gelukt is om haar kerstkaarten te versturen want wat normaal vanzelf gaat lijkt nu een stuk meer energie te kosten. Alle inspiratie is ver te zoeken. Maar we zijn vele ontzettend dankbaar en Ik, mijn zussen en gezinnen en natuurlijk mijn moeder wensen iedereen hele fijne dagen toe en dat 2012 een mooi jaar mag worden waarin vooral mijn zus en Willem een hoop geld binnenhalen voor het kankerfonds!

Liefs

Ellen